Πολλές ερωτικές ιστορίες -και ίσως οι καλύτερες- ξεκινούν με ένα «παραλίγο».
Εκείνο το πρωινό ο Τσακ Πάππας περπατούσε στους δρόμους της Αθήνας και κοιτούσε το ρολόι του. Παραλίγο να μην πήγαινε σε ένα ραντεβού που είχε κλειστεί ένα μήνα νωρίτερα στην Κρήτη.
Είχε κανονίσει να συναντηθεί στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με την Νταϊάν Γουέμπερ, μια Νοτιοαφρικανή που έκανε διακοπές στην Κρήτη. Είχε συναντηθεί κατά τύχη μαζί της και γρήγορα ανακάλυψε ότι είχε κάτι περισσότερο από τις άλλες -πολλές- νέες κοπέλες που είχε γνωρίσει στο ταξίδι του στην Ευρώπη.
ΆλλαΣχετικά άρθρα
Ο Τσακ της είχε πει ότι κάθε μέρα για πέντε ημέρες θα την περίμενε στα σκαλιά του Μουσείου για μία ώρα κάθε μεσημέρι. Αυτό το τόσο μυθιστορηματικό ραντεβού (δεν υπήρχαν κινητά και εφαρμογές) κινδύνευσε να τιναχτεί στον αέρα: τις τέσσερις πρώτες ημέρες, η Νταϊάν δεν εμφανίστηκε καθόλου.
Την πέμπτη και τελευταία ημέρα ο Τσακ σκέφτηκε να μην πάει καθόλου, αλλά κάτι τον τράβηξε να κρατήσει την υπόσχεσή του. Λίγο πριν περάσει η ώρα και φύγει απογοητευμένος, ένιωσε ένα άγγιγμα στον ώμο και να τον αγκαλιάζουν.
Η γραφειοκρατία, κάποια προβλήματα δηλαδή με τη βίζα, κράτησε την Νταϊάν λίγο περισσότερο στην Τουρκία και έτσι κατάφερε να έλθει μόλις την τελευταία στιγμή, την τελευταία ημέρα. Έφτασε στο Μουσείο κυριολεκτικά στη μία παρά πέντε.
Ήταν, φυσικά, η Νταϊάν. «Δεν μπορούσα να το πιστέψω», λέει σήμερα στο CNN.
Μια τυχαία συνάντηση στην Κρήτη
Ο Τσακ στα 26 του, μόλις είχε ολοκληρώσει τις σπουδές του στην αρχαιολογία και την ανθρωπολογία, είχε την επιθυμία να ταξιδέψει και να δει τον κόσμο και ειδικά την Ελλάδα. Οι παππούδες του είχαν εξάλλου μεταναστεύσει από την Ελλάδα στην Αμερική τη δεκαετία του ’40.
Στην Κρήτη έφτασε στον Άγιο Νικόλαο και ερωτεύτηκε το μέρος ενώ έμεινε και με την ελπίδα ότι θα έβρισκε εργασία σε ανασκαφή, κάτι που τελικά αποδείχτηκε δύσκολο.
Στα 26 της και η Νταϊάν αναζητούσε τρόπους για να ξεφύγει από τη Νότια Αφρική και το καθεστώς του απαρτχάιντ που την ευνοούσε ως λευκή, αλλά διαφωνούσε μαζί του, όπως λέει. Λίγο καιρό πριν, είχε χάσει τον σύντροφό της και είχε αποφασίσει να τα παρατήσει όλα και να ταξιδέψει.
Με μια φίλη της άρχισαν να κυκλοφορούν σε όλη την Ευρώπη σε ένα… μετασκευασμένο ασθενοφόρο. Τα μακρινά 80’s -είμαστε στο 1985- δεν ήταν καθόλου ασυνήθιστο οι διακοπές των νέων στην Ευρώπη να κρατούν εβδομάδες: το ταξίδι της Νταϊάν κράτησε μήνες. Όλα ήταν πιο φτηνά και πολύ περισσότερο ανέμελα.
Η φίλη της επέστρεψε στη Νότια Αφρική και η Νταϊάν έκανε μια τελευταία στάση στην Ελλάδα και την Τουρκία για την Τροία -και αυτή θαύμαζε τον ελληνικό πολιτισμό και την ιστορία- πριν επιστρέψει στην πραγματικότητα. Ήταν 25 Μαΐου του 1985 όταν ο Τσακ είδε μια ξανθιά, ψηλή κοπέλα να μπαίνει στο χόστελ, αναζητώντας δωμάτιο. Ήταν 12 παρά πέντε και σε λίγο το χόστελ θα έκλεινε για το βράδυ.
«Όταν συναντήθηκαν τα μάτια μας ένιωσα μια σύνδεση που είχα ποτέ ξανά», θυμάται σήμερα και λέει ότι δεν χρειάστηκε να πουν τίποτα. Αλλά και αυτή τον πρόσεξε και, όπως ήταν περιτριγυρισμένος από κοπέλες «ίσως θα νόμιζε ότι ήταν Έλληνας θεός». Της φάνηκε, πάντως, ήρεμος και ψύχραιμος, όμως δεν ήξερε τι θα έκανε μαζί του.
Η πρώτη γνωριμία ήταν σιωπηλή, αλλά το επόμενο πρωινό ο Τσακ και η Νταϊάν άρχισαν να μιλούν για ώρες, ξεκινώντας από την ιστορία και τελικά για τις ζωές τους. «Έγινε αμέσως ένας ώμος να ακουμπήσω, ένιωσα σαν να τον ήξερα για πάντα», λέει σήμερα αυτή και αυτός συμφωνεί: «Αυτή η κοπέλα είναι διαφορετική».
Ακόμη και σήμερα λένε ότι τρεις ημέρες ήταν αρκετές να γνωριστούν πολύ καλά και να κάνουν συζητήσεις που δεν είχε κάνει με κανένα άλλο ή καμιά άλλη.
Ταξίδεψαν αρκετά εκείνες τις ημέρες στην Κρήτη, διασκέδασαν αρκετά, χωρίς όμως να περιμένουν ότι αυτό θα κρατούσε· κάποια στιγμή θα ξαναγύριζαν στις πατρίδες τους, τη Μασαχουσέτη και την Πρετόρια.
Έτσι έκλεισαν και το ραντεβού: εκείνη τη μέρα και ώρα θα σε περιμένω για μια εβδομάδα από τις 12 στη μία στα σκαλιά του Μουσείου. Μπορεί να συναντηθούμε, μπορεί και όχι.
Η Νταϊάν ήταν εξαιρετικά ενθουσιασμένη αλλά και έκπληκτη που ένας άνθρωπος σαν τον Τσακ, μάλλον… γυναικάς, τήρησε την υπόσχεσή του. «Ήταν ένα σημάδι για μένα ότι, απ’ όσες παραλίες γυμνιστών και αν περνούσε, τελικά θα ερχόταν στην Αθήνα για να με δει».
Σχέση εξ αποστάσεως
Πέρασαν 24 ώρες στην Αθήνα πριν ο Τσακ φύγει για τη Βοστώνη.
Η επιστροφή τους στις πατρίδες τους ήταν για τον καθένα διαφορετική. Ο Τσακ παράτησε την αρχαιολογία για τη φωτογραφία, τα πάρτι και τα κορίτσια, η Νταϊάν άρχισε να εργάζεται ως λογίστρια -και οι δύο όμως έμειναν σε επαφή, αλληλογραφώντας. Σπάνια μιλούσαν και στο τηλέφωνο, κάτι που απολάμβαναν και οι δύο.
Παρά την απόσταση και τις διαφορετικές ζωές τους και για τους δύο η σχέση ήταν μια ανοιχτή πιθανότητα, ένα είδος «να δούμε τι θα φέρει το μέλλον».
Ώσπου το καλοκαίρι του 1987, δύο χρόνια μετά από αυτό της γνωριμίας τους, ο Τσακ πήρε το αεροπλάνο για τη Νότια Αφρική και έμεινε για 15 ημέρες. Η Νταϊάν, που έμαθε για το ταξίδι λίγο πριν φτάσει ο Τσακ στη χώρα της, ανταπέδωσε τον επόμενο Απρίλιο.
Λίγο πριν από τα 31α του γενέθλια ο Τσακ έγραψε στην Νταϊάν και της είπε ότι θέλει να αφήσει πίσω του τα πάρτι και τα κλαμπ και ότι θέλει να την καλέσει να μείνει στη Μασαχουσέτη για πάντα. Δέχτηκε αμέσως και τον Ιανουάριο του 1989 η Νταϊάν μετακόμισε στις ΗΠΑ.
Τέσσερις δεκαετίες μαζί
Η πραγματικότητα για το νέο ζευγάρι δεν ήταν εύκολη. Αυτός έκανε freelance δουλειά φωτογράφου, αυτή σπούδαζε για να εργαστεί ως λογίστρια στις ΗΠΑ, ενώ δεν ήταν και συνηθισμένη με τις δουλειές του σπιτιού (είχαν μαύρους υπηρέτες στο σπίτι). Υπήρχε πάντως ενθουσιασμός και αγάπη για τα ταξίδια.
Παντρεύτηκαν του Αγίου Βαλεντίνου το 1990, σε μια τελετή με λίγους συγγενείς.
Τα επόμενα τρία χρόνια απέκτησαν δύο κόρες, αγόρασαν σπίτι και συνέχισαν να ταξιδεύουν όσο και όπου μπορούν, με την Ελλάδα να είναι στα αγαπημένα τους μέρη.
Η 40ή επέτειος της γνωριμίας τους το 2025 ήταν ειδική περίσταση. Επέστρεψαν στην Κρήτη, αυτή τη φορά με τις κόρες και την εγγονή τους.
Ο Τσακ λέει ότι η σχέση τους και όσα συνέβησαν είναι σαν λοταρία: «Είναι μία στο εκατομμύριο ότι κάτι θα γίνει ή κάτι θα πετύχει, με αυτόν τον χρόνο, αυτές τις περιστάσεις, τον τρόπο ζωής και τις χώρες». Από τότε που γνωρίστηκαν αυτό που δεν άλλαξε, όπως λένε, είναι η επικοινωνία. Μιλούν συνεχώς για τη ζωή τους και τα πάντα.
Το νόημα της ερωτικής ιστορίας τους, λέει ο Τσακ, είναι ότι «ποτέ δεν ξέρεις αν η ευκαιρία που θα αναλάβεις τώρα, θα είναι αυτή που θα αποδώσει». Και αν αυτές είναι πολλές λέξεις, αρκούν και τρεις: «Μην τα παρατάς».
Πηγή: protothema.gr
