Οι απεργίες στη Γερμανία φαίνεται να αποκτούν μεγαλύτερη ορατότητα, με τη συχνότητα των κινητοποιήσεων να προκαλεί έντονη συζήτηση στα γερμανικά μέσα ενημέρωσης. Ωστόσο, τα στατιστικά παρουσιάζουν μία διαφορετική πραγματικότητα: ο μέσος εργαζόμενος απεργεί μόλις 10 λεπτά τον χρόνο.
Απεργιακές κινητοποιήσεις και η πραγματική τους διάσταση
Χαρακτηριστική ήταν η πρόσφατη απεργία στη Ford Κολωνίας, που ξέσπασε λόγω μαζικών περικοπών θέσεων εργασίας και χαρακτηρίστηκε από αρκετούς δημοσιογράφους ως «ιστορική απεργία» για τον αμερικανικό κολοσσό της αυτοκινητοβιομηχανίας. Σύμφωνα με στοιχεία που επικαλείται η εφημερίδα Kölner Stadt-Anzeiger, το κόστος για τη Ford ανήλθε σε 3 έως 5 εκατομμύρια ευρώ, όπως επιβεβαιώνει ο Μπένγιαμιν Γκρούσκα, επικεφαλής του γενικού συμβουλίου εργαζομένων.
Αξιοσημείωτο είναι ότι οι απεργίες, όπως αυτή της Ford αλλά και άλλων μεγάλων εταιρειών ή του ασφαλιστικού κλάδου, συχνά συμπίπτουν με εταιρικές επετείους και οργανώνονται σε συνεργασία με το συνδικάτο ver.di., προσφέροντας ενημέρωση στους πολίτες κυρίως σε κεντρικές περιοχές μεγάλων πόλεων.
ΆλλαΣχετικά άρθρα
Τα γερμανικά ΜΜΕ εντείνουν το ενδιαφέρον τους για τις κινητοποιήσεις, όμως η δημόσια συζήτηση εκκινεί κατά βάση όταν πλήττονται κρίσιμες υπηρεσίες, όπως οι μεταφορές ή η φύλαξη παιδιών, ιδιαίτερα σε περιόδους διακοπών. Ορισμένοι πολιτικοί εκμεταλλεύονται τέτοιες περιστάσεις, θέτοντας θέμα «περιορισμού του δικαιώματος στην απεργία» για λόγους οικονομικής σταθερότητας.
Τι δείχνουν τα επίσημα στοιχεία;
Η πρόσφατη έκθεση του ιδρύματος Hans-Böckler-Stiftung, που δρα υπό την αιγίδα της Γερμανικής Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας (DGB), δίνει διαφορετική οπτική: Παρά τη μικρή άνοδο απεργιακής δραστηριότητας μετά το 2022 –έτος εκτίναξης πληθωρισμού λόγω του πολέμου στην Ουκρανία– ο μέσος αριθμός απεργιακών ημερών παραμένει περιορισμένος.
Οι κινητοποιήσεις στην πλειονότητα των περιπτώσεων εντάσσονται στο πλαίσιο συλλογικών διαπραγματεύσεων και δεν διαταράσσουν ουσιαστικά την κοινωνικοοικονομική συνοχή. Η πίεση εντός αυτών των πλαισίων λειτουργεί θετικά, καθώς οι εργαζόμενοι κατάφεραν, σύμφωνά με τους ειδικούς, να περιορίσουν απώλειες αγοραστικής δύναμης λόγω της ακρίβειας. Η Γερμανία, μαζί με την Ολλανδία, εντοπίζεται μόλις στο μέσο της ευρωπαϊκής “κλίμακας” απεργιακής δραστηριότητας: αναλογικά αντιστοιχούν 21 χαμένες εργάσιμες ημέρες ετησίως ανά 1.000 εργαζομένους – πολύ λιγότερες σε σχέση με χώρες όπως το Βέλγιο και η Γαλλία.
Σε ατομικό επίπεδο, αυτό σημαίνει ότι ο μέσος Γερμανός εργαζόμενος απεργεί μόλις 10 λεπτά τον χρόνο. Συγκριτικά, σε Βέλγιο και Γαλλία καταγράφονται έως και πέντε φορές περισσότερες χαμένες εργάσιμες ημέρες λόγω απεργιών.
Οι ειδικοί της μελέτης καταρρίπτουν τους ισχυρισμούς περί «υπέρμετρης» απεργιακής δράσης στη Γερμανία: οι συζητήσεις για τον περιορισμό του συνταγματικού δικαιώματος της απεργίας δεν βασίζονται σε πραγματικά δεδομένα.
Η ιστορική διάσταση των απεργιών στη Ford
Αξίζει να υπογραμμιστεί ότι η ένταση της φετινής απεργίας στη Ford δεν αποτελεί μεμονωμένο ιστορικό φαινόμενο: Το 1973, μία από τις σημαντικότερες απεργίες της νεότερης γερμανικής ιστορίας ξεκίνησε και πάλι στη Ford Κολωνίας, τότε ως μία «άγρια» κινητοποίηση χωρίς την επίσημη συνδικαλιστική κάλυψη. Πρωταγωνιστές ήταν Gastarbeiter, αλλοδαποί εργάτες που ανέγραψαν το δικό τους κεφάλαιο στην επιχειρησιακή ιστορία — συχνά ξεχωριστά και από τους επίσημους εορτασμούς και τις καταγραφές.
Πηγές: Süddeutsche Zeitung, Tagesspiegel, Express, ver.di, Hans-Böckler-Stiftung
Πηγή: Deutsche Welle
