Οι μαζικές διαμαρτυρίες στο Ιράν έχουν κινητοποιήσει τους εξόριστους εχθρούς των αρχών, αλλά παρά το μίσος τους για τους κυβερνώντες κληρικούς, ένα πικρό σχίσμα, που χρονολογείται πριν από την Ισλαμική Επανάσταση του 1979, εξακολουθεί να διαιρεί τις κορυφαίες παρατάξεις της αντιπολίτευσης σχολιάζει το Reuters.
Αυτό το σχίσμα, μεταξύ των μοναρχικών που υποστηρίζουν τον Ρεζά Παχλαβί, γιο του εκδιωχθέντος σάχη, και μιας πιο οργανωμένης αριστερής ομάδας, των Μουτζαχεντίν-ε Χαλκ (Mujahedin-e Khalq – MEΧ ή ΜΕΚ), έχει εκδηλωθεί στο διαδίκτυο, αλλά και στο εξωτερικό.
Το κατά πόσον η κάθε παράταξη έχει υποστήριξη στο εσωτερικό του Ιράν, ή μπορεί να είναι σε θέση να διαμορφώσει τα γεγονότα εκεί στο μέλλον, είναι δύσκολο να εκτιμηθεί, αν και αναλυτές και διπλωμάτες θεωρούν επί δεκαετίες και τις δύο πολύ πιο δημοφιλείς μεταξύ των μεταναστών παρά εντός της χώρας.
ΆλλαΣχετικά άρθρα
Πολλοί άλλοι Ιρανοί εκτός Ιράν είναι επίσης βαθιά επιφυλακτικοί τόσο απέναντι στους μοναρχικούς όσο και απέναντι στους MEK, αλλά δεν έχουν οργανωμένο δίκτυο αντιπολίτευσης συγκρίσιμο με αυτές τις παρατάξεις.
Η έλλειψη ενός παγκοσμίως αποδεκτού κινήματος ή «προσώπου» της αντιπολίτευσης έχει περιπλέξει τις διεθνείς προσεγγίσεις απέναντι στις θανατηφόρες αναταραχές που σαρώνουν το Ιράν, με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ να αμφισβητεί την υποστήριξη του Παχλαβί, ακόμη και όταν εξετάζει το ενδεχόμενο αεροπορικών επιδρομών.
«Αυτό που προβληματίζει είναι ότι δεν έχει δημιουργηθεί μια συμπεριληπτική οργάνωση που να μπορεί να φέρει κοντά Ιρανούς από όλα τα κοινωνικά στρώματα δήλωσε η Σανάμ Βακίλ, επικεφαλής Μέσης Ανατολής στη δεξαμενή σκέψης Chatham House στο Λονδίνο.
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο εβδομάδων των αναταραχών, βίντεο σε ιρανικές πόλεις έδειξαν ορισμένους διαδηλωτές να φωνάζουν υπέρ της εκδιωχθείσας μοναρχίας και του γιου του εκλιπόντος σάχη, ο οποίος ενθάρρυνε τις διαμαρτυρίες.
Οι υποστηρικτές της έκπτωτης δυναστείας των Παχλαβί στη Δύση έχουν επισημάνει τα βίντεο με διαδηλωτές στο Ιράν που φωνάζουν το όνομά του ως απόδειξη ότι η δημοτικότητά του αυξάνεται, λέγοντας ότι είναι η μόνη προσωπικότητα που μπορεί να ενώσει τη χώρα εάν η Ισλαμική Δημοκρατία καταρρεύσει.
Την αντίληψη ότι ο Παχλαβί μπορεί να έχει δημοτικότητα στο Ιράν δεν συμμερίζεται το MEK, του οποίου οι υποστηρικτές θεωρούν την προεπαναστατική μοναρχία συγκρίσιμη με την τρέχουσα σιιτική θεοκρατία. Οι υποστηρικτές του στο διαδίκτυο χρησιμοποιούν συχνά το σύνθημα «Καμία Μοναρχία, Κανένας Ανώτατος Ηγέτης».
Το MEK είναι ένα κίνημα που συνδυάζει αριστερές και ισλαμιστικές ιδέες, των οποίων τα στελέχη πραγματοποιούσαν βομβιστικές επιθέσεις στο Ιράν πριν και μετά την επανάσταση.
Οι κυβερνώντες κληρικοί εξόρισαν την MEK το 1981 και η οργάνωση ίδρυσε στρατιωτικές βάσεις στο Ιράκ, τις οποίες χρησιμοποίησε για να εξαπολύσει επιθέσεις εναντίον ιρανικών στρατευμάτων κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ της δεκαετίας του 1980, κάτι που πολλοί Ιρανοί θυμούνται με οργή.
Καταγράφηκε ως τρομοκρατική οργάνωση στις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι το 2012, αλλά ορισμένοι δυτικοί πολιτικοί έχουν εκφράσει την υποστήριξή τους στην ομάδα, συμπεριλαμβανομένου του πρώην υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο.
Ωστόσο, Ευρωπαίος αξιωματούχος περιέγραψε την MEK ως ευρέως απαξιωμένη στο Ιράν, εν μέρει λόγω της συμπεριφοράς της κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ, και οι αναλυτές λένε ότι έχει μικρή παρουσία στη χώρα εδώ και δεκαετίες.
Ο επίσημος ηγέτης της ομάδας, Μασούντ Ρατζάβι, δεν έχει εμφανιστεί από το 2002 και θεωρείται ότι είναι νεκρός, αν και η MEK δεν αναγνωρίζει δημοσίως. Η σύζυγός του, Μαριάμ Ρατζάβι, διευθύνει την οργάνωση και το θυγατρικό της, το Εθνικό Συμβούλιο Αντίστασης στο Ιράν.
Αξιωματούχοι της ομάδας επιμένουν ότι οι υποστηρικτές της είναι ευρέως διαδεδομένοι στο Ιράν και ενεργοί, αν και δεν υπήρξε κανένα δημόσιο σημάδι υποστήριξης για την MEK που να έχει δει το Reuters κατά τη διάρκεια των διαμαρτυριών.
Οι μοναρχικοί – μαζί με πολλούς άλλους Ιρανούς αντιφρονούντες και τους νυν ηγέτες του Ιράν – αντιμετωπίζουν το MEK με έντονη καχυποψία, επισημαίνοντας το ιστορικό βίας και την επιβολή ιδεολογικής καθαρότητας στις τάξεις του.
Για πολλούς Ιρανούς, οι διαφωνίες μεταξύ του θεοκρατικού κατεστημένου της Ισλαμικής Δημοκρατίας, των μοναρχικών που εκφράζουν νοσταλγία για τη δεκαετία του 1970 και μιας επαναστατικής ομάδας των αρχών της δεκαετίας του 1980 μπορεί να φαίνονται ξεπερασμένες.
Τα περισσότερα σημαντικά πολιτικά κινήματα στο εσωτερικό του Ιράν μετά το 1979 επιδίωξαν είτε να ενισχύσουν είτε να μεταρρυθμίσουν την Ισλαμική Δημοκρατία, αντί να αλλάξουν το καθεστώς, μέχρι που τα διαδοχικά κύματα διαμαρτυρίας τα τελευταία χρόνια απαιτούσαν πιο ολοκληρωμένες αλλαγές.
«Οι Ιρανοί στο εσωτερικό του Ιράν, νομίζω, δεν κοιτάζουν αποκλειστικά στη διασπορά για το μέλλον τους», τόνισε αναλυτής.
Πηγή: skai.gr
