Την ώρα που ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ασκεί πιέσεις στους συμμάχους των Αμερικανών να συνεισφέρουν ναυτικές δυνάμεις για την προστασία της ναυτιλιακής κυκλοφορίας στο Στενό του Ορμούζ, οι ναυτικοί εμπειρογνώμονες λένε ότι μια τέτοια προσπάθεια παρουσιάζει έναν τεράστιο κίνδυνο ενώ, ακόμη και αν είναι επιτυχής, θα μπορούσε να αποκαταστήσει μόνο περίπου το 10% της προπολεμικής κυκλοφορίας μέσω της πλωτής οδού.
Η εμπορική κυκλοφορία μέσω της θαλάσσιας οδού έχει ουσιαστικά σταματήσει από τότε που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιτέθηκαν στο Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου, με το Ιράν να δεσμεύεται να χτυπήσει οποιοδήποτε σκάφος σχετίζεται με τις δύο χώρες ή τους εταίρους τους.
Περίπου το 20% της παγκόσμιας πετρελαϊκής προσφοράς, καθώς και παρόμοιες ή και μεγαλύτερες ποσότητες υγροποιημένου φυσικού αερίου και προϊόντων λιπασμάτων, πρέπει να περάσουν από το Στενό για να φτάσουν στις παγκόσμιες αγορές. Το κλείσιμό του έχει εκτοξεύσει τις τιμές των εμπορευμάτων.
ΆλλαΣχετικά άρθρα
Για να μετριαστούν οι οικονομικές πιέσεις, ο Τραμπ και αξιωματούχοι της κυβέρνησης των ΗΠΑ έχουν δηλώσει ότι καταρτίζονται σχέδια για το Ναυτικό των ΗΠΑ να συνοδεύει εμπορικά πλοία μέσω του Στενού. Και ο πρόεδρος των ΗΠΑ ζήτησε από συμμάχους όπως η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα και μέλη του ΝΑΤΟ – ακόμη και από αντιπάλους όπως η Κίνα – να συνεισφέρουν στρατιωτικά σκάφη για καθήκοντα συνοδείας.
Δεν υπάρχουν ακόμη προσφορές βοήθειας. Και οι ναυτικοί αναλυτές λένε ότι αυτό αντικατοπτρίζει τους κινδύνους που υπάρχουν.
Οι ναυτικές επιχειρήσεις συνοδείας είναι πολύπλοκες, απαιτώντας στενό συντονισμό θαλάσσιων και αεροπορικών μέσων για την προστασία τόσο των δεξαμενόπλοιων όσο και των εμπορικών πλοίων και των ίδιων των πολεμικών πλοίων.
Δείτε όλες τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή ΕΔΩ
«Στενότητα χώρου»
Πρώτον: Υπάρχει το πρόβλημα του χώρου. Το στενό έχει πλάτος μόνο περίπου 10 μίλια (16 χιλιόμετρα) στο στενότερο σημείο του. Ο πλεύσιμος χώρος είναι ακόμη μικρότερος, ειδικά για τα τεράστια πετρελαιοφόρα – μερικά έχουν μήκος πάνω από τρία γήπεδα ποδοσφαίρου.
Αυτό αφήνει λίγο χώρο για τα πετρελαιοφόρα ή τα πολεμικά πλοία που τα συνοδεύουν για ελιγμούς, δήλωσε η Τζένιφερ Πάρκερ, βοηθός συνεργάτιδα στις ναυτικές σπουδές στο UNSW Canberra και πρώην Αυστραλή αξιωματικός του ναυτικού με εμπειρία στον Περσικό Κόλπο.
Τα πολεμικά πλοία, πιθανώς αντιτορπιλικά στην περίπτωση του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, πρέπει να έχουν χώρους για να κινούνται γύρω από τα γιγάντια δεξαμενόπλοια για να λαμβάνουν σωστές λύσεις πυρός σε εισερχόμενους στόχους όπως αεροπορικά ή θαλάσσια drones ή πυραύλους, τόνισε.
Ουσιαστικά, τα δεξαμενόπλοια θα μπορούσαν να δημιουργήσουν τυφλά σημεία για τα πολεμικά πλοία.
Έπειτα, υπάρχει περιορισμένος χρόνος αντίδρασης επειδή τα ιρανικά όπλα βρίσκονται τόσο κοντά στις ακτές της δικής τους πλευράς του στενού.
«Από τη στιγμή της ανίχνευσης μιας απειλής, μέχρι τη στιγμή που πρέπει να αντιδράσουμε στην απειλή, ο χρόνος είναι πολύ, πολύ περιορισμένος», δήλωσε η Πάρκερ.
Οι αναλυτές λένε ότι η συνοδεία δεν μπορεί να γίνει μόνο από αντιτορπιλικά. Ελικόπτερα ή μαχητικά θα πρέπει να πετούν στην περιοχή, έτοιμα να αντιμετωπίσουν εναέρια ή θαλάσσια drones, δήλωσε ο αναλυτής Καρλ Σούστερ, πρώην υπαξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ.
Αεροσκάφη προειδοποίησης και ελέγχου (AWACS) και drones αναγνώρισης θα πρέπει να ερευνούν πιο βαθιά στην ενδοχώρα του Ιράν για εκτοξεύσεις πυραύλων που θα μπορούσαν να στοχεύσουν τα δεξαμενόπλοια ή τα πολεμικά πλοία, είπε.
Στο μεταξύ, οι ιρανικές δυνάμεις που θα μπορούσαν να απειλήσουν αποστολές συνοδείας στο στενό είναι διασκορπισμένες, και ως επί το πλείστον κινητές. Drones και πύραυλοι τοποθετημένοι σε φορτηγά, ή νάρκες θα μπορούσαν να αναπτυχθούν από αμέτρητα μικρά αλιευτικά σκάφη, ή ακόμα και σκάφη αναψυχής, είπαν οι ειδικοί.
«Θα είστε σε θέση να καταστρέψετε όλα αυτά τα σκάφη για να εξαλείψετε τις απειλές;» ρώτησε ο Κόλιν Κοχ, ερευνητής στη Σχολή Διεθνών Σπουδών στο S. Rajaratnam στη Σιγκαπούρη. «Για μένα, δεν είναι πολύ εφικτό», είπε ο Κοχ.
Οι απειλές για τις αποστολές συνοδείας μπορούν να μειωθούν μέσω αεροπορικών δυνάμεων ή χερσαίων εισβολών για την κατάληψη εδαφών από όπου ενδέχεται να εξαπολυθούν , αλλά αυτό παρουσιάζει νέα προβλήματα, συμπεριλαμβανομένων πολλών θυμάτων μεταξύ των αμερικανικών χερσαίων στρατευμάτων, ανέφεραν οι αναλυτές.
Ένα αμερικανικό αντιτορπιλικό θα μπορούσε να είναι σε θέση να συνοδεύσει ένα ή δύο πετρελαιοφόρα μέσω του στενού ταυτόχρονα, είπε ο Πάρκερ.
Άλλοι λένε ότι μπορεί να χρειαστούν περισσότερες από μία ναυτικές συνοδείες ανά δεξαμενόπλοιο.
«Μια βασική επιχείρηση ναυτικής συνοδείας θα χρειαζόταν οκτώ έως δέκα αντιτορπιλικά για την προστασία νηοπομπών πέντε έως δέκα εμπορικών πλοίων σε κάθε διέλευση», έγραψε ο αναλυτής Ρίτσαρντ Μίντι σε έκθεση για την Lloyds List Intelligence την περασμένη εβδομάδα.
Αυτές οι αναλογίες θα μπορούσαν να σημαίνουν ότι οι συνοδείες θα μπορούσαν να αποκαταστήσουν την κυκλοφορία στο Ορμούζ στο 10% των προπολεμικών επιπέδων της, έγραψε ο Μίντι.
Αλλά λίγοι πιστεύουν ότι το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ μπορεί να επιτελέσει μόνο του αυτή την αποστολή.
Οι ΗΠΑ έχουν 73 αντιτορπιλικά κλάσης Arleigh Burke σε ενεργό υπηρεσία, αναφέρει η Υπηρεσία Έρευνας του Κογκρέσου. Αλλά μόνο περίπου το 68% των αμερικανικών πλοίων επιφανείας είναι σε ετοιμότητα μάχης ανά πάσα στιγμή, λαμβάνοντας υπόψη την εκπαίδευση και τη συντήρηση, σύμφωνα με αξιωματούχους του Ναυτικού.
Αυτό αντιστοιχεί σε περίπου 50 αντιτορπιλικά. Και αυτά είναι διασκορπισμένα σε όλο τον κόσμο.
Έτσι, αν 10 από αυτά χρειάζονται για μία μόνο αποστολή συνοδείας μέσω του Στενού του Ορμούζ, παίρνει κανείς μια ιδέα για το πώς οι ΗΠΑ από μόνες τους θα ήταν δύσκολο να διατηρήσουν αποστολές συνοδείας για μεγάλο χρονικό διάστημα.
«Το ερώτημά μου είναι αν το Ναυτικό των ΗΠΑ είναι προετοιμασμένο για αυτό το είδος εντατικής εκστρατείας», η οποία οδηγεί στα όρια τους από τις προμήθειες και την επιμελητεία μέχρι και τους ίδιους τους ναυτικούς, είπε ο Κοχ.
Αυτό καταδεικνύει γιατί ο Τραμπ καλεί και άλλα έθνη να συμβάλουν.
Και αυτό δεν αφορά μόνο τα αντιτορπιλικά που συνοδεύουν τα πλοία. Η ανίχνευση και η καταστροφή ναρκών στο στενό είναι ένα άλλο πρόβλημα που οι ΗΠΑ δεν είναι καλά εξοπλισμένες για να αντιμετωπίσουν μόνες τους.
Πέρυσι, το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ παρόπλισε τα τέσσερα ειδικά ναρκαλιευτικά του που βρίσκονταν στον Περσικό Κόλπο. Αυτά τα πλοία μεταφέρθηκαν πίσω στις Ηνωμένες Πολιτείες με ένα βαρέως τύπου πλοίο τον Ιανουάριο για τελική διάλυση.
Το Πολεμικό Ναυτικό ανακοίνωσε ότι τέσσερα παράκτια πολεμικά πλοία (LCS) εξοπλισμένα με το σύστημα αντιναρκικής δράσης θα αναλάβουν αυτά τα καθήκοντα. Ωστόσο, πριν από τον πόλεμο, μόνο τρία LCS βρίσκονταν στην περιοχή του Περσικού Κόλπου.
Ιδανικά, είπε ο Σούστερ, ένα ή δύο ναρκαλιευτικά θα κινούνταν μέσα από το στενό μπροστά από τα δεξαμενόπλοια για να εξασφαλίσουν μια καθαρή διαδρομή.
Σημείωσε επίσης τη μεγάλη ποικιλία ναρκών που θα μπορούσε να αναπτύξει το Ιράν στο στενό. «Η αναγνώριση ναρκών είναι πάντα μια πρόκληση», τόνισε ο Σούστερ.
Οι αναλυτές λένε ότι σύμμαχοι όπως η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα θα μπορούσαν να προσφέρουν ειδικά ναρκαλιευτικά για να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση των απειλών από νάρκες, αν και οι δύο αυτές χώρες δεν έχουν μέχρι στιγμής δεσμευτεί να το πράξουν. Αλλά κι αυτά δεν αποτελούν πανάκεια.
Τα ναρκαλιευτικά είναι ελαφρά οπλισμένα σε σύγκριση με τα αντιτορπιλικά, είπε, και από μόνα τους θα μπορούσαν να είναι ευάλωτα σε ιρανική επίθεση, προειδοποίησε ο Κοχ.
Παρόλα τα εμπόδια, ο Σούστερ είπε ότι η αποστολή μπορεί να επιτευχθεί. Το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ έχει αντιμετωπίσει τέτοιου είδους ιρανικές απειλές στο παρελθόν, τη δεκαετία του 1980 και του 1990, είπε.
«Το Ιράν χρησιμοποιεί drones (τηλεκατευθυνόμενα οχήματα τη δεκαετία του ’90), ταχύπλοα επιθετικά σκάφη και σκάφη αυτοκτονίας (προδρόμους των σημερινών μη επανδρωμένων σκαφών επιφανείας ή drones επιφανείας) από τα τέλη της δεκαετίας του ’80», είπε.
«Τα έκαναν σε κάθε ναυτική άσκηση από το 1988 περίπου μέχρι αυτόν τον αιώνα. Έτσι, οι τακτικές τους δεν αποτελούν έκπληξη», είπε ο Σούστερ.
Άλλοι δεν είναι τόσο αισιόδοξοι.
«Οι στόλοι και η δομή υποστήριξής τους είναι ένα κλάσμα αυτών πριν από τέσσερις δεκαετίες», κάτι που θέτει υπό αμφισβήτηση το κατά πόσον οποιαδήποτε συλλογική προσπάθεια στο Ορμούζ μπορεί να επιτύχει βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, δήλωσε ο Αλέσιο Παταλάνο, καθηγητής πολέμου και στρατηγικής στο King’s College London.
Ο Κο σημειώνει τα προβλήματα που παρουσίασαν στην Ερυθρά Θάλασσα οι αντάρτες Χούθι, σύμμαχοι του Ιράν, με έδρα την Υεμένη. Ωστόσο, παρά τις συνοδείες από τις ΗΠΑ και τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι Χούθι έχουν χτυπήσει εμπορικά πλοία. Και κάποια στιγμή, ένας πύραυλος των Χούθι δεν χτύπησε ένα αμερικανικό αντιτορπιλικό για λίγα δευτερόλεπτα.
«Υπήρχε ήδη κάποια δυσκολία στην αντιμετώπιση της απειλής των Χούθι», παρατήρησε ο Κοχ. «Τώρα η δύναμη θα αντιμετωπίσει έναν πολύ μεγαλύτερο εχθρό, το Ιράν, το οποίο πιθανότατα διαθέτει ένα πολύ μεγαλύτερο οπλοστάσιο από drones και πυραύλους».
Από πλευράς του, ο Παταλάνο σχολίασε ότι οι ΗΠΑ και οι εταίροι τους απλώς δεν έχουν αναγνωρίσει ότι η ναυτιλία είναι «η ζωτική αρτηρία των σύγχρονων οικονομιών».
«Για πολύ καιρό υποθέταμε ότι αυτό δεν θα άλλαζε, ή αν (άλλαζε), οι δυτικές δημοκρατίες θα ήταν σε θέση να αντιμετωπίσουν την πρόκληση», είπε.
«Αυτό απλώς δεν ισχύει».
Πηγή: skai.gr
