ΆλλαΣχετικά άρθρα
Οι εγκαταστάσεις στο νησί δεν πληρούν τις απαραίτητες προδιαγραφές. Μερικοί υπολογιστές και διαδραστικοί πίνακες δεν φέρνουν την άνοιξη
Του Νικόλα Μπάρδη
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ, πως είναι να είσαι μαθητής σε ένα μικρό, ακριτικό νησί της χώρας μας; Για τους μαθητές του Καστελλόριζου αυτό δεν είναι μια απλή εικασία, αλλά πραγματικότητα. Για την ακρίβεια σκληρή πραγματικότητα, καθώς τα εμπόδια που έχουν να ξεπεράσουν κάποιες φορές είναι μεγαλύτερα και από τα όνειρά τους. Κάτι τέτοιο βιώνει και η Αναστασία, η οποία προετοιμάζεται για τις Πανελλήνιες, χωρίς να υπάρχει καθηγητής Πληροφορικής στο νησί, για το εξεταζόμενο μάθημα που θα δώσει σε λίγους μήνες. Όπως είναι λογικό, το άγχος την έχει κυριεύσει, αλλά και ένα αίσθημα αδικίας. Γιατί, συγκριτικά με τα παιδιά της υπόλοιπης Ελλάδας δεν έχει τις ίδιες «ευκαιρίες», όπως αναφέρουν και οι καθηγητές του σχολείου. Το να φύγεις από την επαρχία και να περάσεις στο Χαροκόπειο είναι κάτι αρκετά δύσκολο από μόνο του, πόσο μάλλον όταν δεν έχεις την απαραίτητη βοήθεια από το εκπαιδευτικό σύστημα.
[embedded content]
Ακόμα και οι εγκαταστάσεις στο νησί δεν πληρούν τις απαραίτητες προδιαγραφές. Μερικοί υπολογιστές και διαδραστικοί πίνακες δεν φέρνουν την άνοιξη, όταν το ίδιο το σχολείο είναι ετοιμόρροπο. Και φυσικά, πέρα από τους μαθητές, δυσκολίες αντιμετωπίζουν και οι δάσκαλοι και καθηγητές που πάνε στο νησί. Όπως λένε χαρακτηριστικά στην κάμερα του «Όπου Υπάρχει Ελλάδα», για τους στρατιωτικούς παρέχουν στέγαση, ενώ για τους εκπαιδευτικούς όχι, και είναι πολύ δύσκολο να βρουν σπίτι εκεί αλλά και να βιοποριστούν αξιοπρεπώς, καθώς το νησί είναι αρκετά ακριβό. Τα μόρια αποτελούν το μόνο δέλεαρ για να πάει κάποιος εκεί, και ζητούν από την πολιτεία περισσότερα ερείσματα και κίνητρα, για να μπορούν να συνεχίσουν να κάνουν σωστά το έργο τους. Μακριά, λοιπόν, από τα μεγάλα αστικά κέντρα της ηπειρωτικής χώρας η εκπαίδευση δοκιμάζεται καθημερινά, όπως και οι άνθρωποι που αγωνίζονται για ένα καλύτερο αύριο.
Πηγή: skai.gr
