Η Κύπρος βρίσκεται τις τελευταίες ώρες στο επίκεντρο μιας επικίνδυνης γεωπολιτικής ρήξης. Το ιρανικό πλήγμα κατά της βρετανικής βάσης στο Ακρωτήρι, η πλήρης εκκένωση των περιοχών Ακρωτηρίου και Δεκέλειας, η προληπτική αναστολή λειτουργίας και εκκένωση του Διεθνούς Αεροδρομίου Πάφου, καθώς και η αποστολή ελληνικών φρεγατών και μαχητικών αεροσκαφών F-16 στη Μεγαλόνησο, συνθέτουν μια εικόνα που υπερβαίνει τα όρια ενός περιφερειακού επεισοδίου.
Η Κύπρος αυτή τη δεδομένη στιγμή δεν λειτουργεί πλέον μόνο ως γεωγραφική γέφυρα Ανατολής-Δύσης. Μετατρέπεται σε σημείο επαφής ανάμεσα στη Μέση Ανατολή και τους ευρωατλαντικούς θεσμούς ασφάλειας.
Πλήγμα σε κυρίαρχο βρετανικό έδαφος
Το Ακρωτήρι και η Δεκέλεια δεν είναι απλώς στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Αποτελούν Κυρίαρχες Βάσεις του Ηνωμένου Βασιλείου. Νομικά, θεωρούνται βρετανικό έδαφος.
ΆλλαΣχετικά άρθρα
Αυτό σημαίνει ότι το πλήγμα δεν συνιστά απλώς επίθεση εναντίον μιας δύναμης που επιχειρεί στο εξωτερικό. Πρόκειται για επίθεση σε κυρίαρχη επικράτεια κράτους-μέλους του ΝΑΤΟ.
Η διάσταση αυτή αναβαθμίζει θεσμικά το γεγονός. Το Λονδίνο για την ώρα τηρεί σιγή ιχθύος. Θα το αντιμετωπίσει αποκλειστικά ως περιφερειακό συμβάν; Ή θα το αξιολογήσει στο πλαίσιο των συμμαχικών του δεσμεύσεων;
Μετατόπιση της ιρανικής στρατηγικής;
Το πλήγμα στο Ακρωτήρι αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα αν εξεταστεί στο πλαίσιο της μέχρι τώρα ιρανικής στρατηγικής. Από το πρωί του Σαββάτου, οπότε και ξεκίνησαν οι επιχειρήσεις, μέχρι και χθες το βράδυ, οι επιθέσεις της Τεχεράνης στην ευρύτερη περιοχή είχαν περιοριστεί αποκλειστικά σε αμερικανικούς στόχους και εγκαταστάσεις.
Η στοχοποίηση βρετανικής βάσης συνιστά την πρώτη άμεση επίθεση κατά στρατιωτικής εγκατάστασης του Ηνωμένου Βασιλείου, το οποίο -σημειωτέον- δεν συμμετέχει ενεργά στις τρέχουσες πολεμικές επιχειρήσεις. Η μετατόπιση αυτή διευρύνει το πεδίο της αντιπαράθεσης και ενδεχομένως σηματοδοτεί αλλαγή κριτηρίων επιλογής στόχων από την πλευρά της Τεχεράνης.
Σε στρατηγικό επίπεδο, η διαφοροποίηση είναι σαφής: η σύγκρουση δεν περιορίζεται πλέον σε άξονα Ιράν-Ηνωμένων Πολιτειών-Ισραήλ, αλλά αποκτά ευρύτερη δυτική διάσταση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη σταθερότητα της Ανατολικής Μεσογείου και την εσωτερική συνοχή των δυτικών συμμαχιών.
Το ΝΑΤΟ και το ερώτημα του Άρθρου 5
Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν το «χτύπημα» σε βρετανικές βάσεις ανοίγει τη συζήτηση για το Άρθρο 5, τη ρήτρα συλλογικής άμυνας της Συμμαχίας.
Η ενεργοποίηση δεν είναι αυτόματη. Το Ηνωμένο Βασίλειο θα πρέπει να ζητήσει διαβουλεύσεις, ενώ το Βορειοατλαντικό Συμβούλιο αποφασίζει πολιτικά.
Πιο ρεαλιστικό, σε πρώτο στάδιο, είναι το Άρθρο 4. Οι διαβουλεύσεις δηλαδή όταν απειλείται η ασφάλεια κράτους-μέλους. Αυτό επιτρέπει ενίσχυση αποτροπής χωρίς άμεση κλιμάκωση σε συμμαχικό πόλεμο.
Η Συμμαχία ιστορικά αποφεύγει κινήσεις που θα μπορούσαν να μετατρέψουν μια περιφερειακή ανάφλεξη σε συνολική σύγκρουση. Ωστόσο, η επίθεση σε κυρίαρχο έδαφος κράτους-μέλους περιορίζει τα περιθώρια πολιτικής ευελιξίας.
Το σίγουρο είναι πως αν υπάρξει νέο κύμα επιθέσεων ή απώλειες, η πίεση για συλλογική απάντηση θα αυξηθεί δραματικά.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Άρθρο 42.7
Η κρίση αγγίζει παράλληλα και την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά από διαφορετική οπτική.
Η Κύπρος είναι κράτος-μέλος της ΕΕ. Εάν η απειλή εκτιμηθεί ότι αφορά άμεσα την ασφάλεια ή την εδαφική της ακεραιότητα, τότε τίθεται θεωρητικά το ζήτημα ενεργοποίησης του Άρθρου 42.7 της Συνθήκης της ΕΕ, της Ρήτρας Αμοιβαίας Συνδρομής.
Το Άρθρο 42.7 προβλέπει ότι σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης κατά κράτους-μέλους, τα υπόλοιπα οφείλουν να παράσχουν βοήθεια και συνδρομή με όλα τα μέσα που διαθέτουν.
Υπάρχει προηγούμενο με τη Γαλλία, η οποία το ενεργοποίησε μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις του 2015.
Ωστόσο, η ενεργοποίηση απαιτεί επίσημο αίτημα της Λευκωσίας. Επιπλέον, δεν συνεπάγεται αυτόματη ενιαία ευρωπαϊκή στρατιωτική δράση. Η υλοποίηση γίνεται διμερώς, με κάθε κράτος να αποφασίζει τη μορφή της συνδρομής του.
Το 42.7 λειτουργεί κυρίως ως πολιτικό σήμα στρατηγικής ενότητας, όχι ως επιχειρησιακός μηχανισμός τύπου ΝΑΤΟ.
Η ελληνική διάσταση και η περιφερειακή αποτροπή
Η αποστολή ελληνικών φρεγατών και F-16 προσθέτει μια ακόμη παράμετρο. Η Ελλάδα επιλέγει έμπρακτη παρουσία, στέλνοντας μήνυμα αποτροπής τόσο προς την κατεύθυνση της Μέσης Ανατολής όσο και προς την Τουρκία.
Η αποστολή ελληνικών φρεγατών και F-16 προσθέτει μια ακόμη παράμετρο. Η Ελλάδα επιλέγει έμπρακτη παρουσία, στέλνοντας μήνυμα αποτροπής τόσο προς την κατεύθυνση της Μέσης Ανατολής όσο και προς την Τουρκία.
Με την αύξηση της στρατιωτικής πυκνότητας στην Ανατολική Μεσόγειο, η περιοχή μετατρέπεται σε ένα εύθραυστο «πλέγμα αποτροπής». Περισσότερα πλοία και περισσότερα μαχητικά δεν σημαίνουν μόνο ενίσχυση ισχύος. Σημαίνουν επίσης αυξημένο κίνδυνο ατυχήματος ή λανθασμένης εκτίμησης, με συνέπειες που μπορούν να ανατρέψουν γρήγορα την ισορροπία.
Η Κύπρος μετατρέπεται έτσι σε κόμβο όπου τέμνονται τρεις κύκλοι ασφάλειας:
- Η βρετανική στρατηγική παρουσία.
- Οι ευρωπαϊκές δομές άμυνας.
- Η ελληνοτουρκική ισορροπία.
Τουρκία
Η ένταση γύρω από την Κύπρο εκτιμάται ότι ενδέχεται να κινητοποιήσει και την Άγκυρα. Η Τουρκία, η οποία καραδοκεί να εμφανιστεί ως «εγγυήτρια» δύναμη, μπορεί να χρησιμοποιήσει την ανάφλεξη ως πρόσχημα για να ισχυριστεί ότι η βρετανική παρουσία και η χρήση των βάσεων θέτουν σε κίνδυνο τη συνολική ασφάλεια της Κύπρου.
Θεσμική διάσταση
Η ουσία της κρίσης δεν βρίσκεται μόνο στο στρατιωτικό γεγονός, αλλά περνάει πλέον στη θεσμική διάσταση.
Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, μια σύγκρουση στη Μέση Ανατολή «αγγίζει» με τόσο άμεσο τρόπο:
- Κυρίαρχο έδαφος κράτους-μέλους του ΝΑΤΟ.
- Υποδομές σε κράτος-μέλος της ΕΕ.
- Την ασφάλεια πολιτικής αεροπορικής εγκατάστασης.
Τα σενάρια και το στρατηγικό δίλημμα της Δύσης
Σύμφωνα με αναλυτές η Δύση έχει δυο επιλογές αντίδρασης:
- Θεσμική απάντηση: Ενεργοποίηση μηχανισμών, αυξημένη στρατιωτική παρουσία, σαφές μήνυμα αποτροπής.
- Ελεγχόμενη αποκλιμάκωση: Μια περιορισμένη απάντηση και διπλωματική κινητοποίηση για αποφυγή γενίκευσης.
Η πρώτη επιλογή ενέχει τον κίνδυνο διεθνοποίησης της σύγκρουσης. Η δεύτερη τον κίνδυνο να εκληφθεί ως αδυναμία.
Πηγή: skai.gr
