3 Οκτωβρίου, εθνική εορτή στη Γερμανία σήμερα, η μέρα που υπεγράφη το 1990 η συμφωνία για την ένωση των δύο Γερμανιών. Τα γεγονότα εκείνα μέσα από ένα ποίημα του Αλέξιου Μάινα.Της συμφωνίας για τη γερμανική επανένωση είχε προηγηθεί ένα χρόνο πριν η πτώση του Τείχους του Βερολίνουκαι η κατάρρευση της Ανατολικής Γερμανίας. Τότε, αρχές Νοεμβρίου του 1989, ένα παιδί στην Αθήνα βλέπει στην τηλεόραση ένα επεισόδιο της δημοφιλούς αμερικανικής σειράς Σάντα Μπάρμπαρα. Αλλά η έκτακτη επικαιρότητα διακόπτει το πρόγραμμα και δείχνει εικόνες από την Πτώση του Τείχους. Και η Γερμανίδα μητέρα αναλύεται σε κλάματα. Το παιδί θα γίνει ποιητής και πολύ αργότερα θα αποδώσει εκείνες τις στιγμές με στίχους. Η θεία που μαρτύρησε στην Ανατολική Γερμανία και η μητέρα που συγκεντρώθηκε για πρώτη φορά στην τηλεόραση.
SANTA BARBARA
Ο κόσμος τότε θ’ άλλαζε.
ΆλλαΣχετικά άρθρα
Θ’ αλλάζαν, είπαν, όλα.
I.
Δυο δέματα με δώρα, ρούχα, λιχουδιές τής στέλναμε
κάθε Δεκέμβρη. Το ίδιο κι η γιαγιά απ’ το Μπριλ.
Κι ένα σωρό αποδείξεις πως ψηλώναμε εγώ κι ο Χάρης.
Η θεία μου δεν είχε δει τ’ ανίψια της, μόνο φωτογραφίες.
Ούτε κι εμείς τον Τόμας. Σίγουρα θα τον έπαιρνε μαζί.
Η θεία μου, που ’χε αποπειραθεί με άλλους δυο να σκάψει
προς δυτικά, βασανίστηκε σε κρατητήριο. Τρεις μέρες
δεν την άφησε να κλείσει μάτι η Στάζι. Ούτε γουλιά νερό,
την ανέκριναν ξανά και ξανά με μια λάμπα στο πρόσωπο,
τη χτυπούσαν με φαρδιές σανίδες. Όταν της βγάλαν τα
ονόματα, της στρώσαν μια κουβέρτα στο τσιμέντο.
Σε δυο τρεις μέρες πέθανε από ανακοπή. Πως ήταν τάχα
πυρετός και πνευμονία, είπαν. Πως είχε την καλύτερη φροντίδα.
Πήγαν τον γιο σε κάποια κλινική και δείξαν την πλισέ της
φούστα. Ένα άδειο μαξιλάρι. Κι ένα απ’ τα δυο παπούτσια
όρθιο, καθαρό, κάτω απ’ το κάτασπρο κρεβάτι. Πάνω σ’ αυτό
το τίποτα σαν να ’χε ρίξει χιόνι.
II.
Μια μέρα είχα γυρίσει απ’ το σχολείο κι έτρωγα στο
σαλόνι βλέποντας σαπουνόπερα. Το πρόγραμμα διακόπηκε
για ειδήσεις – έδειξαν κάποιους να χορεύουν καθιστοί
ψηλά πάνω στη μάντρα. Άκουσε η μάνα μου από μέσα
τα Γερμανικά και ήρθε με τις σαπουνάδες στα γάντια.
Στάθηκε μπροστά κι έκρυβε την οθόνη. Ποτέ δεν έβλεπε
τηλεόραση. Πήγα να δω απ’ το πλάι τι γινόταν – το μπούγιο
φώναζε συνθήματα, κάποιος κρατούσε ένα χαρτί «Ένας λαός
μια ρίζα». Άλλος σφυροκοπούσε το μπετόν. Γροθιές
πανηγυρίζαν στον αέρα. Στεκόταν μπρος στο τζάμι της οθόνης
κι έκλαιγε. Οι σαπουνάδες τρέχαν απ’ τα πλαστικά της χέρια.
Γύρισε και με κοίταξε θολή μέσα στα δάκρυα. Ουρές τ’ αμάξια,
κόρνες. Παντού αγκαλιές και πλήθη. Χειροπιαστή χαρά.
Ήταν Νοέμβρης, δέκα του μηνός, Παρασκευή. Εγώ περίμενα
τι είχε να του πει η Ίντεν. Την είχε αναστατώσει ο Κρουζ.
Δεν ήξερες τι θα συμβεί. Πραγματικά. Κι αν ένιωθε κι αυτός
τα ίδια.
Το ποίημα του Αλέξιου Μάινα «Santa Barbara» θα δημοσιευθεί του χρόνου σε συλλογικό τόμο που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις της ΕΣΤΙΑΣ με χρηματοδότηση της Deutsche Welle. Είκοσι Έλληνες συγγραφείς που συνδέονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με τη Γερμανία καταθέτουν κείμενα και ποιήματα.
Πηγή: Deutsche Welle
