Ο Σεμπαστιάν Λεκορνί αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της πολιτικής διαδρομής στο πλαίσιο του μακρονισμού. Ξεκινώντας από το Υπουργείο Οικολογίας, διετέλεσε το 2015 υφυπουργός δίπλα στον Νικολά Ιλό σε μια περίοδο σημαντικών εξελίξεων για την ενεργειακή μετάβαση: προωθήθηκε η ανάπτυξη της αιολικής ενέργειας και τέθηκε εκτός λειτουργίας το ιστορικό πυρηνικό εργοστάσιο Fessenheim. Παρ’ όλα αυτά, ο Λεκορνί τήρησε χαμηλούς τόνους, επιλέγοντας συχνά τη διακριτική συμμετοχή, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις στήριξε την ποινικοποίηση των οικολογικών κινημάτων. Το 2018, μάλιστα, χαρακτήρισε τους καταληψίες της εγκατάστασης διαχείρισης πυρηνικών αποβλήτων Cigéo ως «εγκληματίες, ανθρώπους που πρόσκεινται στην άκρα Αριστερά και τα αναρχικά κινήματα, οπαδούς της βίας».
Έκτοτε, στη Γαλλία σημειώθηκαν και άλλοι σημαντικοί οικολογικοί αγώνες, με τους πολίτες να δείχνουν αυξημένη ευαισθητοποίηση απέναντι στις επιπτώσεις που έχει το περιβάλλον στην υγεία τους. Η ενημέρωση για τις βλαβερές συνέπειες των εντομοκτόνων από την επιστημονική κοινότητα βρίσκει πλέον ευήκοα ώτα στη γαλλική κοινωνία.
Η πρόκληση της κλιματικής αλλαγής και η κοινή γνώμη στη Γαλλία
Στο μέτωπο της κλιματικής αλλαγής, τα γεγονότα των τελευταίων ετών – καύσωνες, πυρκαγιές, πλημμύρες – λειτούργησαν ως παράγοντες αφύπνισης. Δημοσκόπηση του Απριλίου καταγράφει ότι το ένα τρίτο των Γάλλων (αυξημένο κατά 11 ποσοστιαίες μονάδες από το 2005) θεωρεί πως η κλιματική απορρύθμιση συνιστά σχεδόν άμεσο κίνδυνο και ενδεχομένως είναι ήδη αργά για να αντιστραφεί η κατάσταση.
ΆλλαΣχετικά άρθρα
Παρ’ όλα αυτά, παρατηρείται αύξηση και στο ποσοστό των αρνητών της κλιματικής αλλαγής: πλέον το 14% των Γάλλων πιστεύει ότι η συζήτηση γύρω από τις επιπτώσεις του φαινομένου είναι υπερβολική, έναντι μόλις 6% το 2005. Με φόντο τις επικείμενες δημοτικές εκλογές, το πολιτικό διακύβευμα παραμένει ξεκάθαρο: τώρα που έχει τεθεί το διαγνωστικό πλαίσιο, το ερώτημα είναι πώς ο πολίτης θα πειστεί να ακολουθήσει τις απαραίτητες πολιτικές μεταρρυθμίσεις.
Παρά τις επικρίσεις περί «τιμωρητικής οικολογίας», η πλειοψηφία των Γάλλων δεν τάσσεται εναντίον της λήψης μέτρων. Ενδεικτική είναι η αύξηση του κόστους για κοινωνικό leasing στα ηλεκτρικά αυτοκίνητα και των επιδοτήσεων για ενεργειακή ανακαίνιση κτιρίων. Ωστόσο, η πρώτη αντίδραση της κυβέρνησης εμπεριέχει τάση για περικοπή των επιδοτήσεων, παρά το γεγονός ότι η αναβλητικότητα αυξάνει μακροπρόθεσμα το βιομηχανικό, ασφαλιστικό και υγειονομικό κόστος της πράσινης μετάβασης. Η έλλειψη μακροπρόθεσμου σχεδιασμού αποτελεί ένα χαρακτηριστικό πολιτικό σφάλμα της μακρονικής πολιτικής σκηνής.
Η ανάγκη για κοινωνική δικαιοσύνη στη μετάβαση
Γίνεται πλέον σαφές ότι οι Γάλλοι θα στηρίξουν μόνο μια κοινωνικά δίκαιη προσπάθεια αντιμετώπισης της κλιματικής κρίσης. Αυτό συνεπάγεται πως, εφόσον οι πιο εύπορες κοινωνικές ομάδες και οι επιχειρήσεις ευθύνονται για μεγαλύτερο ποσοστό ρύπανσης, επιβάλλεται να φορολογηθούν αναλογικά προκειμένου να χρηματοδοτηθούν οι απαραίτητες πράσινες επενδύσεις, να διασφαλιστεί η δημόσια υγεία και να εξασφαλιστεί η βιωσιμότητα του πλανήτη. Ίσως ήρθε η στιγμή για κάποιον να το υπενθυμίσει στον Σεμπαστιάν Λεκορνί.
(*) Η Φλορ Τομασέ είναι διευθύντρια σύνταξης του περιοδικού Le Nouvel Observateur
(Πηγή: Le Nouvel Observateur)
Τα κείμενα που φιλοξενούνται στη στήλη «Ιδέες και Απόψεις» του ΑΠΕ-ΜΠΕ δημοσιεύονται αυτούσια και απηχούν τις απόψεις των συγγραφέων και όχι του Πρακτορείου.
Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ
