Αυτό που πρωτίστως ενδιαφέρει τον Τραμπ είναι το πετρέλαιο. Η αποδοχή στην ουσία της «ανακωχής» με το καθεστώς Μαδούρο υπό την ηγεσία της Ντέλσι Ροντρίγκεζ αυτό ακριβώς επιβεβαιώνει, όπως και οι καταλήψεις τάνκερ με πετρέλαιο από τη Βενεζουέλα με ρωσική σημαία.
Ήδη συμφωνήθηκε πως το πετρέλαιο από την πλουσιότερη χώρα σε κοιτάσματα θα αρχίσει να ρέει πάλι προς τις ΗΠΑ, που ουσιαστικά αποκτούν πλήρη έλεγχο του τομέα αυτού.
Μπορεί μέσα στην αρχική ευφορία της στιγμής για την αναίμακτη (για τους Αμερικανούς) επιχείρηση να μίλησε για διακυβέρνηση της χώρας, αλλά ο Αμερικανός πρόεδρος δεν μπορεί να μην έχει ακούσει για τη μακρά ιστορία αποτυχημένων ανάλογων προσπαθειών των ΗΠΑ. Θα του έχουν πει ότι είναι άλλο πράγμα να «εισβάλεις», όπως λένε πολλοί, σε μια χώρα και εντελώς διαφορετικό να την «τρέξεις». Το κόστος εκεί είναι συχνά θεόρατο, οι κίνδυνοι μη προβλέψιμοι, το αποτέλεσμα αβέβαιο.
Αυτό που ήθελε ο Τραμπ είναι να διασφαλίσει πρόσβαση στους φυσικούς πόρους της Βενεζουέλας και να στείλει ταυτόχρονα και ένα σαφές μήνυμα στον υπόλοιπο πλανήτη. «Μπορώ να έρθω σπίτι σας την ώρα που κοιμάστε και να σας συλλάβω με τις πιτζάμες».
Ένα μήνυμα που δεν μπορείς να μην καταλάβεις
Η απειλή μπορεί να μην αφορά άμεσα τον Πούτιν, όπως βιαστικά σχολιάστηκε στο διαδίκτυο ή τον Σι Τζινπινγκ, αλλά το μήνυμα τους αφορά και με το παραπάνω. Είτε πρόκειται για την Ουκρανία είτε για την Λατινική Αμερική, όπου οι Κινέζοι έχουν δείξει τα τελευταία χρόνια επεκτατικές διαθέσεις ενισχύοντας τον αμερικανικό εκνευρισμό.
Ο Τραμπ άλλωστε, που στην πρώτη θητεία του επέμεινε στο δόγμα της απόσυρσης από δαπανηρά μέτωπα στο εξωτερικό δεν άλλαξε ξαφνικά άποψη επ΄ αυτού. Άλλαξε μέθοδο. Και έπρεπε να διευκρινίσει κάτι: ότι ο Νότος των ΗΠΑ δεν μπορεί να είναι ξέφραγο αμπέλι κανενός. Και αν υπάρξει ανάγκη, υπάρχει και η «ομάδα Δέλτα» για τις ειδικές αποστολές.
Γιατί να καταλάβεις μια ολόκληρη χώρα;
Για τον Πούτιν δεν σημαίνει ότι τα νέα είναι καλά, όπως βιαστικά ερμηνεύουν ορισμένοι. Δεν είναι «λευκή επιταγή» για να συνεχίσει τον πόλεμο. Η θεωρία που υπενθύμισε αυτές τις ημέρες η FAZ και υιοθέτησαν «μικρότερες εφημερίδες» γιαυποτιθέμενη συμφωνία ανταλλαγής με τη Μόσχα «πάρε εσύ την Ουκρανία, να πάρω εγώ τη Βενεζουέλα» είναι απλουστευτική σε βαθμό αφέλειας.
Τα πράγματα είναι αρκετά πιο περίπλοκα. Αυτό που μοιάζει περισσότερο ως ουσία του μηνύματος του Αμερικανού προέδρου στον Ρώσο συνομιλητή του, θα μπορούσε να συνοψιστεί στο εξής: δεν χρειάζεται να καταλάβεις μια χώρα για να κάνεις τη δουλειά σου. Μπορείς να λειτουργήσεις πολύ πιο χειρουργικά και να μεγιστοποιήσεις τα κέρδη σου, χωρίς να μπαίνεις σε ατέλειωτες διαδικασίες φθοράς.
Από τις πρώτες ημέρες εμπλοκής του στο Ουκρανικό, άλλωστε, ο Τραμπ είχε δείξει ότι προσπαθούσε να δελεάσει τον Πούτιν με αμοιβαία επωφελείς «μπίζνες» και για τους δυο.
Αυτό είναι το δίδαγμα της Βενεζουέλας. Και για να το χωνέψει το Κρεμλίνο οι Αμερικανοί κομάντος κατέβηκαν και στο ρωσικό τάνκερ κάπου νότια της Ισλανδίας. Μάλιστα με βρετανική αρωγή. Ένα ακόμα «τσίμπημα» για να ξυπνήσει ο έτσι κι αλλιώς καταπονημένος ρωσικός γίγαντας, που στα μάτια του Αμερικανού προέδρου απλώς βαδίζει σαν υπνοβάτης στον δρόμο της ολοκληρωτικής του αυτοκαταστροφής.
Η «στιγμή Μαδούρο» και η Ουκρανία
Μπορεί τελικά «η στιγμή Μαδούρο» να είναι εκείνη η αποφασιστική εξέλιξη που θα φέρει την ειρήνη στην Ουκρανία; Την υποψία συντηρεί η συγκρατημένη στάση των Ευρωπαίων απέναντι σε μια πράξη, που όπως και αν την παρουσιάσουν, δεν θα μπορέσουν να την δικαιολογήσουν ως συμβατή με το Διεθνές Δίκαιο. Το γεγονός ότι η αμερικανική αντιπροσωπεία συμμετείχε αυτή τη φορά ενεργά στις συνομιλίες της «Συμμαχίας των Προθύμων» στο Παρίσι, έστω και αν οι δικές της δεσμεύσεις δεν είναι και τόσο… δεσμευτικές δείχνει ότι τελικά η Ουάσινγκτον μοιάζει να ελπίζει σε κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία. Επιτρέποντας ίσως στη Μόσχα να έχει κάποιο λόγο για όσα γίνονται στη δική της αυλή. Για να μπουν μπροστά τα μεγάλα σχέδια της «ανοικοδόμησης» υπό την αιγίδα της «έμπειρης» Blackrock.
Η δυναμική της απλοϊκής σκέψης
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Στιβ Γουίτκοφ μίλησε για τον ρόλο της μεγάλης εταιρείας διαχείρισης κεφαλαίων, την επόμενη κιόλας μέρα, που θα σιγήσουν τα όπλα. Ο ίδιος Γουίτκοφ που απέφυγε να υπογράψει οτιδήποτε για τον «κεντρικό ρόλο των ΗΠΑ» στη διασφάλιση της ειρήνευσης. Υπάρχουν βεβαίως πολλές άγνωστες παράμετροι σε αυτή την εξίσωση που μπορεί να ανατρέψουν τον αμερικανικό συλλογισμό.
Το ζήτημα εδώ είναι πράγματι «περίπλοκο», όπως θα έλεγε και ο Φρίντριχ Μερτς. Όμως η απλοϊκότητα που συνήθως μοιάζει να διακατέχει τη λογική του Τραμπ, τελικά έχει αποδειχτεί συχνά ανατριχιαστικά αποτελεσματική. Σε αντίθεση με όσα συχνά ακούστηκαν στην Ευρώπη από αναλυτές που αποφεύγουν να δουν κάτω από την επιφάνεια, ο Τραμπ δεν θα βαρεθεί να ασχολείται με την Ουκρανία.
Μπορεί να κερδίζουν οι ΗΠΑ χρήματα από τον πόλεμο, όπως συχνά υπενθυμίζει ο πρόεδρός τους, αλλά όλα δείχνουν ότι μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια πολέμου το μέγεθος της καταστροφής είναι τόσο μεγάλο, που θα έχουν να κερδίσουν περισσότερα από την ειρήνη.
Μια «ειρήνη των όπλων», αφού όλα δείχνουν ότι η πολεμική βιομηχανία θα συνεχίσει να κάνει και μετά την κατάπαυση του πυρός υπερωρίες για να προλαβαίνει τις απαραίτητες παραγγελίες στο όνομα των «εγγυήσεων ασφαλείας». Έτσι κι αλλιώς οι Ευρωπαίοι δείχνουν να το έχουν πάρει απόφαση ότι το πολεμικό κλίμα θα συνεχιστεί.
Πηγή: Deutsche Welle
