Η εμπλοκή των Χούθι στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή δεν αποτελεί πλέον μια περιφερειακή «ενόχληση». Κατά ορισμένους μάλιστα, πρόκειται για τη φυσική επέκταση της σύγκρουσης που ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου, μεταφέροντας τη σε ένα νέο, κρίσιμο μέτωπο στην Ερυθρά Θάλασσα.
Οπως εκτιμούν αναλυτές, καθίσταται πλέον σαφές ότι η δράση της οργάνωσης «Ανσάρ Αλλάχ» ενδεχομένως να αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού. Αυτό που μέχρι πρότινος έμοιαζε με μια σειρά παράλληλων εντάσεων, εξελίσσεται πλέον σε μια ενιαία, πολυμέτωπη κρίση με τις συνέπειες στην παγκόσμια οικονομία να έχουν γίνει εμφανείς από τις πρώτες κιόλας στιγμές.
Η είσοδος των Χούθι στο προσκήνιο δεν αλλάζει μόνο τις στρατιωτικές ισορροπίες, αλλά κυρίως τη φύση του ίδιου του πολέμου. Από μια σύγκρουση πυραύλων και αεροπορικών επιδρομών, μετατρέπεται σε έναν πόλεμο φθοράς με επίκεντρο το εμπόριο και την ενέργεια. Με τις βασικές θαλάσσιες αρτηρίες να βρίσκονται ταυτόχρονα υπό πίεση, η στρατηγική τους δεν στοχεύει μόνο σε στρατιωτικά πλήγματα, αλλά στη μεταφορά του κόστους της σύγκρουσης από το πεδίο της μάχης στο ράφι του σούπερ μάρκετ κι από τη Μέση Ανατολή στην καθημερινότητα των δυτικών κοινωνιών.
ΆλλαΣχετικά άρθρα
Γιατί τώρα;
Σε αυτό το πλαίσιο, το ερώτημα είναι γιατί οι Χούθι επιλέγουν να κλιμακώσουν τώρα. Τι είναι αυτό που ώθησε μια οργάνωση που προσπαθεί να εδραιώσει τον έλεγχό της στην Υεμένη, να επιλέξει ν ανοίξει μέτωπο με υπερδυνάμεις; Σύμφωνα με την Washington Post και το Al Jazeera, οι λόγοι είναι τρεις:
- Νομιμοποίηση και λαϊκό έρεισμα: Μετά από χρόνια εξαντλητικού εμφυλίου πολέμου στην Υεμένη, οι Χούθι αντιμετώπιζαν έντονη εσωτερική δυσαρέσκεια λόγω της οικονομικής εξαθλίωσης. Η Washington Post επισημαίνει ότι η «υπεράσπιση της Παλαιστίνης» λειτούργησε ως το τέλειο αφήγημα συσπείρωσης.Με άλλα λόγια, υιοθετώντας τον ρόλο του μοναδικού αραβικού στρατού που αναλαμβάνει άμεση δράση κατά του Ισραήλ, οι Χούθι κατάφεραν να φιμώσουν την εσωτερική αντιπολίτευση. Στα μάτια του «αραβικού δρόμου», δεν είναι πλέον μια τοπική πολιτοφυλακή, αλλά οι ηρωικοί υπερασπιστές των καταπιεσμένων, κερδίζοντας μια ηθική νομιμοποίηση που υπερβαίνει τα σύνορα της Υεμένης.
- Άξονας της αντίστασης: Η εμπλοκή τους στον πόλεμο θεωρείται από αναλυτές ως μέρος ενός ευρύτερου συντονισμού με το Ιράν, σε μια στιγμή που η Τεχεράνη θέλει να δείξει ότι μπορεί να προκαλέσει χάος σε πολλαπλά σημεία παράλληλα. Δημιουργώντας ταυτόχρονες εστίες έντασης στο Στενό του Ορμούζ και στην Ερυθρά Θάλασσα, το Ιράν αποδεικνύει ότι μπορεί να παραλύσει την παγκόσμια οικονομία ανά πάσα στιγμή. Οι Χούθι λειτουργούν ως το μακρύ χέρι μιας περιφερειακής δύναμης που θέλει να δείξει στη Δύση ότι το κόστος θα είναι δυσβάσταχτο.
- Πίεση για διεθνή αναγνώριση, από «αντάρτες» σε «συνομιλητές»: Επιτιθέμενοι σε διεθνή πλοία και προκαλώντας την άμεση στρατιωτική απάντηση των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας, οι Χούθι πετυχαίνουν κάτι παράδοξο: αναβαθμίζονται. Τι σημαίνει αυτό; Ότι αναγκάζουν τη διεθνή κοινότητα να τους αντιμετωπίσει ως ισότιμο παίκτη στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Σύμφωνα με τους New York Times, η στρατηγική τους αποσκοπεί σε ανταλλάγματα στις ειρηνευτικές συνομιλίες για το μέλλον της Υεμένης. Όσο περισσότερο «πονάνε» το παγκόσμιο εμπόριο, τόσο περισσότερο αυξάνεται η διαπραγματευτική τους ισχύς για να αναγνωριστούν ως η επίσημη κυβέρνηση της χώρας τους.
Ο «στραγγαλισμός» της παγκόσμιας ναυσιπλοΐας
Το μεγαλύτερο όπλο των Χούθι, σύμφωνα με τον Guardian, δεν είναι οι πύραυλοί τους, αλλά η γεωγραφία. Ελέγχοντας την «Πύλη των Δακρύων» ή αλλιώς το στενό Μπαμπ ελ Μαντέμπ, οι αντάρτες κρατούν το «κλειδί» της Ερυθράς Θάλασσας.
Το BBC εξηγεί πως η αναγκαστική αλλαγή πορείας των πλοίων γύρω από το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας προσθέτει έως και 15 ημέρες σε κάθε ταξίδι, αυξάνοντας κατακόρυφα τα ναύλα και το κόστος των καυσίμων.
Μάλιστα, οι New York Times προειδοποιούν ότι αν η κρίση παραταθεί, οι τιμές των καταναλωτικών αγαθών στην Ευρώπη και την Ελλάδα θα δεχθούν νέες πιέσεις, θυμίζοντας την περίοδο της πανδημίας.
Ο «απρόβλεπτος» παίκτης του Ιράν
Ενώ η Χεζμπολάχ και η Χαμάς έχουν συγκεκριμένα τοπικά μέτωπα, οι Χούθι λειτουργούν με μια ιδιότυπη αυτονομία. Η Washington Post υπογραμμίζει ότι, παρότι εξοπλίζονται από το Ιράν, οι Χούθι συχνά δρουν πιο επιθετικά από ό,τι θα επιθυμούσε η Τεχεράνη, καθιστώντας τις διπλωματικές επαφές για αποκλιμάκωση εξαιρετικά δύσκολες.
«Οι Χούθι δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Μετά από χρόνια εμφυλίου πολέμου, η σύγκρουση με τη Δύση τους δίνει τη νομιμοποίηση που αναζητούσαν στον αραβικό κόσμο», σημειώνει αναλυτής στο Al Jazeera.
Θα τους βγει σε καλό;
Αναλυτές, μιλώντας στο Al Jazeera και το CNN, επισημαίνουν ότι η κλιμάκωση των Χούθι αποτελεί ένα ισχυρό «χαρτί» στη σκληρή διαπραγμάτευση που διεξάγεται μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης.
Η στρατηγική των Χούθι αποσκοπεί στο να καταλάβουν οι ΗΠΑ ότι η συνέχιση της πίεσης στο Ιράν θα έχει ασύμμετρο οικονομικό κόστος για όλο το δυτικό στρατόπεδο.
Εφαρμόζοντας αυτή τη στρατηγική σε μια παγκόσμια οικονομία που ήδη βάλλεται, οι Χούθι δεν στοχεύουν μόνο σε στρατιωτικά πλήγματα, αλλά στην πολιτική κόπωση της Δύσης. Ποντάρουν στο ότι η πίεση από την ακρίβεια στα ράφια των σούπερ μάρκετ θα αναγκάσει την Ουάσιγκτον να υποχωρήσει στις συνομιλίες με την Τεχεράνη, μετατρέποντας τον οικονομικό πόνο του μέσου πολίτη στην Αθήνα ή τη Νέα Υόρκη στο ισχυρότερο διαπραγματευτικό τους όπλο.
Στη σημερινή σκακιέρα, οι Χούθι είναι ο «αξιωματικός» που εκτελεί τις κινήσεις που η Τεχεράνη προτιμά να μην κάνει άμεσα, απειλώντας με σαχ τη σταθερότητα της παγκόσμιας αγοράς.
Πηγή: skai.gr
