Τα μυστικά της Λιμνοθάλασσας του Μεσολογγίου

Του Νικόλα Μπάρδη

Η ξακουστή Λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου είναι η μεγαλύτερη λιμνοθάλασσα της χώρας μας, που επί της ουσίας αποτελεί ξέβαθο της θάλασσας, από τις χρόνιες προσχώσεις του Αχελώου και του Ευήνου. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αποτελεί μία παραθαλάσσια λίμνη, προ του Μεσολογγίου, με αλμυρό νερό, που εκτείνεται από την Άκρα Μπαμπακούλα και τις εκβολές του Ευήνου, μέχρι τους πρόποδες του όρους Κατσιλάρη και τις εκβολές του Αχελώου προς το Ιόνιο Πέλαγος, και σε βάθος μέχρι το ιχθυοτροφείο Παλιοπόταμος. Χωρίζεται από την ανοικτή θάλασσα του Πατραϊκού Κόλπου με ένα παράκτιο διάζωμα, ύψους 80 εκατοστών από την στάθμη της θάλασσας, που δημιούργησαν οι προσχώσεις των γειτονικών ποταμών. Έχει μέγιστο μήκος περίπου 27.300 μέτρα και μέγιστο πλάτος 14.800 μέτρα.

Το μεγαλύτερο βάθος της λιμνοθάλασσας φτάνει στα 5 με 6 μέτρα, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της έχει βάθος που δεν ξεπερνάει το μισό μέτρο! Κοντά στις ακτές το βάθος φτάνει το 0,1 του μέτρου και γι’ αυτό αποτελεί ιδανικό τόπο για αλυκές. Εκεί σήμερα συναντούμε δύο αλυκές: την μεγάλη Άσπρη Αλυκή και την μικρότερη Μαύρη της Τουρλίδας. Λόγω του χαμηλού βάθους, εντός της λιμνοθάλασσας κυκλοφορούν οι παραδοσιακές βάρκες της περιοχής, τα ξακουστά πριάρια και οι γαΐτες, που είναι ειδικά κατασκευασμένες για τα ρηχά νερά της λιμνοθάλασσας. Πρόκειται για μικρά πλεούμενα, χωρίς καρίνα με επίπεδο πυθμένα, για να μπορούν να ταξιδεύουν ανενόχλητα στα αβαθή νερά. Εκτός φυσικά από το αλάτι, που αποτελεί τον λευκό θησαυρό της πόλης, η λιμνοθάλασσα είναι γνωστή και για το εξαιρετικό αβγοτάραχό της, που βγαίνει από τον θηλυκό κέφαλο, τη λεγόμενη «μπάφα».

Το 1930 ξεκίνησαν τα πρώτα έργα εκβάθυνσης με βυθοκόρους, όπου ανοίχθηκε δίαυλος από την ανοικτή θάλασσα ανάμεσα στην Τουρλίδα και το Βασιλάδι μήκους 6 χιλιομέτρων, πλάτους 50 μέτρων και μέσου βάθους περίπου 6.15 μέτρων. Ο δίαυλος αυτός καταλήγει στη κυρίως λεκάνη, που σχηματίζει τον εμπορικό λιμένα και την μαρίνα Μεσολογγίου που παρουσιάζει ρομβοειδές σχήμα. Ακόμη, εντός της λιμνοθάλασσας συναντούμε οκτώ ιστορικές νησίδες, οι περισσότερες εκ των οποίων αναφέρονται στην ιστορία της πολιορκίας του Μεσολογγίου κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, οπότε και αναδείχθηκαν ως τόποι ηρωισμού. Αυτές είναι το Βασιλάδι, η Θολή, η Κλείσοβα, το Κόμμα, η Μαρμαρού, η Πλώσταινα, ο Προκοπάνιστος και ο Σχοινιάς, προ των οποίων λαμβάνουν αντίστοιχα ονομασίες τα παρακείμενα επιμέρους ιχθυοτροφεία. Κάποιες από αυτές έχουν σβήσει πια από τον χάρτη…

Εκτός από τους γραφικούς πελάδες και τα φωτογενή πριάρια, το σκηνικό της λιμνοθάλασσας έρχονται να συμπληρώσουν τα πανέμορφα φλαμίνγκο και οι αργυροπελεκάνοι που βρήκαν εκεί ένα ασφαλές καταφύγιο. Μάλιστα, μένουν εκεί καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους και τα τελευταία 30 χρόνια δεν μεταναστεύουν! Συνολικά, σε όλη την έκταση της λιμνοθάλασσας, συναντούμε περίπου 300 είδη πτηνών, από τα οποία το ¼ είναι προστατευόμενα. Τα νερά της λιμνοθάλασσας φιλοξενούν και πολλά ψάρια, όπως τσιπούρες, λαβράκια, κέφαλοι και χέλια, και ως εκ τούτου οι τιμές τους στην περιοχή είναι αρκετά προσιτές, ενώ αποτελούν βασικό στοιχείο της ντόπιας γαστρονομίας. Η Λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου προστατεύεται από την γνωστή συνθήκη RAMSAR και αποτελεί περιβαλλοντικό πάρκο και σπουδαίο οικοσύστημα. Αν τύχει να επισκεφτείτε την περιοχή, επιλέξτε να κάνετε μία ποδηλατάδα στη λιμνοθάλασσα πριν τη δύση του ηλίου, καθώς θα αντικρίσετε ένα από τα πιο όμορφα ηλιοβασιλέματα της χώρας μας!

Πηγή: skai.gr