Περισσότερα από 50 χρόνια πριν, οι επιστήμονες άρχισαν να καταγράφουν ένα παράξενο φαινόμενο μεταξύ των ζώων, συμπεριλαμβανομένων των περιστεριών, των ρακούν και των αρουραίων.
Αν και δεν το συνειδητοποίησαν τότε, αυτή η συμπεριφορά θα βοηθούσε να εξηγηθεί γιατί η κοινωνία μας έχει αναπτύξει μια τόσο έντονη και συχνά ανεξέλεγκτη ανάγκη για τα τηλέφωνά μας. Και πώς οι συσκευές και οι εφαρμογές τους δεν μας προσφέρουν «άμεση ικανοποίηση», όπως συχνά πιστεύουμε, αλλά αντίθετα προκαλούν το αντίθετο: συνεχή επιθυμία και λαχτάρα, σημειώνουν οι New York Times.
Στη δεκαετία του 1970, οι επιστήμονες έβαλαν πεινασμένα περιστέρια σε ένα μακρύ κουτί και με την πάροδο του χρόνου έμαθαν στα πουλιά ότι ένα φως που αναβόσβηνε στο ένα άκρο του κουτιού σήμαινε την εμφάνιση τροφής στο άλλο άκρο του κουτιού. Το φως έγινε σήμα για ανταμοιβή.
ΆλλαΣχετικά άρθρα
Στην αρχή, τα περιστέρια αγνοούσαν σε μεγάλο βαθμό το φως και περνούσαν το χρόνο τους στο πλάι του κουτιού κοντά στο φαγητό. Ήθελαν και χρειάζονταν το φαγητό. Αλλά με την πάροδο του χρόνου, το φως προσέλκυε τα περιστέρια σαν μαγνήτης. «Ήταν εκπληκτικό να το βλέπεις», λέει ο ψυχολόγος Robert Boakes του Πανεπιστημίου του Σίδνεϊ, ο οποίος ήταν από τους πρώτους επιστήμονες που κατέγραψαν αυτό το φαινόμενο.
«Τα πουλιά περνούσαν τόσο πολύ χρόνο τσιμπώντας το φως που δεν είχαν χρόνο να πάρουν το φαγητό». Ο κ. Boakes ονόμασε αυτή τη συμπεριφορά «ανίχνευση σημείου» επειδή τα ζώα κυνηγούσαν το «σημείο» της ανταμοιβής.
Σε ένα πείραμα, ένα περιστέρι «τσίμπησε» το φως χιλιάδες φορές μέσα σε μια ώρα. Το φως αποσπούσε τόσο πολύ την προσοχή των πουλιών που έμεναν νηστικά.
Σήμερα, οι άνθρωποι είναι «ακριβώς όπως τα περιστέρια», λέει ο Peter Balsam, καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια. Διότι, όπως λέει, κουβαλάμε μαζί μας μια συσκευή που προκαλεί αυτή την παράξενη συμπεριφορά: τα τηλέφωνά μας.
Σβήσιμο, σβήσιμο, σβήσιμο. Κύλιση, κύλιση, κύλιση. Πατήστε, πατήστε, πατήστε.
Τα smartphones -καθώς και οι πλατφόρμες μέσων κοινωνικής δικτύωσης, οι εφαρμογές ανταλλαγής μηνυμάτων και τα βιντεοπαιχνίδια- μπορούν να μας ξεγελάσουν ώστε να μην αναζητούμε πλέον αυτό που χρειαζόμαστε στη ζωή μας.
Αρχίζουμε να εκτιμούμε, να επιθυμούμε και ακόμη και να γινόμαστε εμμονικοί με τα σήματα στις συσκευές μας που τα συνδέουμε με τις θεμελιώδεις ανάγκες μας, όπως η αίσθηση του ανήκειν. «Ως κοινωνικά όντα, οι άνθρωποι ωθούνται να αναζητούν κοινωνική αλληλεπίδραση εξίσου συναρπαστική με το φαγητό, το νερό, το σεξ και το αλάτι», λέει ο καθηγητής νευρολογίας Read Montague του Virginia Tech.
Τα τηλέφωνα, τα tablet και οι εφαρμογές προσφέρουν μια πληθώρα εικόνων και ήχων που σηματοδοτούν την πιθανότητα του να ανήκεις κάπου, όπως το φως σηματοδοτούσε την ύπαρξη τροφής στο κουτί του περιστεριού.
Αυτά τα σήματα περιλαμβάνουν τα πολύχρωμα εικονίδια των εφαρμογών, τις κόκκινες κουκκίδες ειδοποιήσεων πάνω τους και τα κουδούνια, τα τιτιβίσματα, τα βουητά και τα χτυπήματα που τα συνοδεύουν. Ακόμη και η ίδια η συσκευή μεταμορφώνεται σε ένα ισχυρό σήμα για τους ανθρώπους.
Οι νευρολόγοι έχουν διαπιστώσει ότι η χημική ουσία ντοπαμίνη στον εγκέφαλο μας προσελκύεται από αυτά τα σήματα. Παλαιότερα, υπήρχε η πεποίθηση ότι η ντοπαμίνη κωδικοποιεί την ευχαρίστηση, αλλά μια τεράστια ποσότητα στοιχείων που συσσωρεύτηκαν τις τελευταίες δεκαετίες υποδηλώνει ότι αυτό δεν είναι ακριβώς σωστό. Αντίθετα, η ντοπαμίνη παίζει διάφορους ρόλους.
Προκαλεί την κινητοποίηση και την επιθυμία για βασικές ανάγκες. Σε κάνει να θέλεις το κέικ που βρίσκεται μπροστά σου, είπε ο καθηγητής νευρολογίας Kent Berridge του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν. Αλλά δεν σε κάνει να σου αρέσει το κέικ ή να νιώθεις ικανοποίηση μετά. Η ντοπαμίνη δεν έχει να κάνει με την ικανοποίηση. Η επιθυμία και η προτίμηση είναι, κατά κάποιον τρόπο, ξεχωριστά στοιχεία μέσα στον εγκέφαλο, προσθέτει.
Το σύστημα της ντοπαμίνης αναγνωρίζει επίσης σήματα στο περιβάλλον μας που υποδεικνύουν και προβλέπουν την εμφάνιση αυτών των κρίσιμων αναγκών. Ενεργοποιείται όταν βλέπεις το λογότυπο του ζαχαροπλαστείου στο τέλος του δρόμου ή όταν βλέπεις το τηλέφωνό σου πάνω στο γραφείο σου.
Αυτό που πολλοί γονείς μπορεί να μην καταλαβαίνουν, λέει ο Δρ. Montague, είναι ότι το περιεχόμενο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στις εφαρμογές ανταλλαγής μηνυμάτων είναι απλώς ένα σημάδι ότι ανήκουν κάπου. Δεν μπορεί να ικανοποιήσει την ανάγκη ενός παιδιού για προσωπικές αλληλεπιδράσεις και σχέσεις. Αντίθετα, αντιπροσωπεύει μια εκδοχή της πραγματικής κοινωνικής ζωής, λέει. Μια εκδοχή που μπορεί να «συνθλίψει» την πραγματική κοινωνική ζωή ενός παιδιού, επισημαίνει.
Για να προστατεύσουμε τα παιδιά μας (και τους εαυτούς μας) από αυτά τα ισχυρά σήματα, υποστηρίζει, πρέπει να δημιουργήσουμε χρόνους και χώρους στη ζωή μας όπου οι συσκευές, οι εφαρμογές και τα παιχνίδια δεν είναι απλώς περιορισμένα, αλλά και μη διαθέσιμα. Τα παιδιά χρειάζονται καταφύγια στη ζωή τους όπου μπορούν να αναπτυχθούν δραστηριότητες που ικανοποιούν τις ανάγκες τους.
Για παράδειγμα, ο Δρ. Montague έχει από καιρό θεσπίσει έναν κανόνα ότι τα έφηβα παιδιά του μπορούν να χρησιμοποιούν τα τηλέφωνά τους μόνο σε χώρους όπου συγκεντρώνεται η οικογένεια, όπως η κουζίνα, και ποτέ στον επάνω όροφο, στα υπνοδωμάτιά τους.
Όταν τα παιδιά έχουν έντονη επιθυμία να χρησιμοποιήσουν τα τηλέφωνά τους, αυτό δεν σημαίνει πάντα ότι αντλούν έντονη ευχαρίστηση και ικανοποίηση από αυτά. Στην πραγματικότητα, αυτές οι τεχνολογίες μπορούν να αφαιρέσουν την ευχαρίστηση και να αφήσουν τα παιδιά με λιγότερη ικανοποίηση.
Η διακοπή της πρόσβασης δεν σημαίνει στέρηση ή άρνηση της ευχαρίστησης της ζωής στα παιδιά. Μπορεί στην πραγματικότητα να σημαίνει το αντίθετο. Αν αναζητήσουμε και προσφέρουμε στα παιδιά δραστηριότητες που τους προσφέρουν ικανοποίηση, τότε μπορούμε να γεμίσουμε τη ζωή τους με μακροπρόθεσμη ευχαρίστηση, ενώ ταυτόχρονα ικανοποιούμε πραγματικά τις ανάγκες τους.
Πηγή: skai.gr
