Κώστας Αργυρός
Οι Ευρωπαίοι βιάστηκαν να πανηγυρίσουν για το γεγονός ότι δεν υπήρξε συμφωνία στην Αλάσκα και να μιλήσουν για ήττα του Τραμπ. «Καλύτερα καμιά συμφωνία από μια κακή συμφωνία» ήταν η πρώτη διαρροή με μορφή αντίδρασης από τις Βρυξέλλες.
Η επόμενη μέρα ήταν σαφώς μια ημέρα επιχείρησης ανασύνταξης, αλλά και συνέχισης της προσπάθειας που ξεκίνησαν την περασμένη εβδομάδα να μπορέσουν να «μπουν στο παιχνίδι» μετά την οδυνηρή εμπειρία της νύχτας της Παρασκευής, όπου περιορίστηκαν σε ρόλο τηλεθεατή.
Σε κοινή τους δήλωση αμέσως μετά την ενημέρωση από τον Τραμπ οι ηγέτες Βρετανίας, Γαλλίας, Γερμανίας, Ιταλίας, Πολωνίας και Φινλανδίας, αλλά και οι επικεφαλής των θεσμών της ΕΕ και ΝΑΤΟ επανέλαβαν την σταθερή στήριξη προς την Ουκρανία και προσέφεραν τις υπηρεσίες τους ως μεσολαβητές σε μια επόμενη τριμερή συνάντηση.
ΆλλαΣχετικά άρθρα
Με ευγενικό τρόπο, όπως πάντα, αφού δεν έχουν κάτι για να πιέσουν προς αυτή την κατεύθυνση. «Χαιρετίσαμε τις προσπάθειες του προέδρου Τραμπ να σταματήσει την αιματοχυσία στην Ουκρανία» σημείωνε στην αρχή της η ανακοίνωσή τους, που ανέβασε και ο Φρίντριχ Μερτς στον προσωπικό του λογαριασμό.
Επιστροφή στον ρεαλισμό;
Το ερώτημα είναι αν αυτό σημαίνει μια αποδοχή της εκτίμησης του πρωθυπουργού της Σλοβακίας Ρόμπερτ Φίτσο, ότι η μέχρι τώρα στρατηγική της αποδυνάμωσης της Ρωσίας με κυρώσεις έχει αποτύχει. Η απάντηση είναι μάλλον όχι, αν κρίνει κανείς από δηλώσεις, όπως του Εμμανουέλ Μακρόν και του Κιρ Στάρμερ, που επιμένουν ότι η πίεση προς τη Μόσχα θα πρέπει να ενισχυθεί ακόμα περισσότερο, την ώρα που ο Τραμπ διευκρίνιζε ότι δεν θα επιβάλλει τιμωρητικά μέτρα σε χώρες που συναλλάσσονται με τη Ρωσία.
Σκληρές δηλώσεις και από την Κάγια Κάλλας που έκανε λόγο για «ιμπεριαλιστική πολιτική της Ρωσίας», μαζί με μια αμφίσημη διατύπωση ότι «η ασφάλεια της Ευρώπης δεν είναι προς διαπραγμάτευση». Είναι ασαφές αν εννοούσε με αυτό και τις εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία, που θα είναι ένα μεγάλο αγκάθι σε μια ουσιαστική διαπραγμάτευση, αλλά όχι υπόθεση της Νατοϊκής Συμμαχίας, όπως επέμεινε ο Τραμπ.
Αμήχανη διγλωσσία
Ωστόσο πίσω από τα κοινά ανακοινωθέντα, που προέρχονται πάλι από άτυπα, μη θεσμικά γκρουπ, υπάρχουν και αρκετές γκρίζες ζώνες. Γιατί μπορεί για παράδειγμα η Τζόρτζια Μελόνι να συνυπέγραψε, αλλά από την άλλη διέγνωσε και «αχτίδες ελπίδας για ειρήνη στην Ουκρανία», διαχωρίζοντας την θέση της από σκληρές τοποθετήσεις άλλων Ευρωπαίων.
Προβληματική ως διαχείριση γεγονότων είναι και η σχεδόν κυκλοθυμική αντιμετώπιση των γεγονότων. Από τη μια θυμός για τις τιμές και τις κολακείες στον Πούτιν και από την άλλη σαρκασμός για την έλλειψη συμφωνίας, την οποία ποτέ δεν είχε θέσει έτσι κι αλλιώς ως στόχο πριν από την Αλάσκα ο Τραμπ. Εκτός αν υπήρχαν κάποιοι που περίμεναν μια συμφωνία ειρήνης μέσα σε λίγες ώρες μετά από τρία χρόνια πολέμου και χωρίς τη συμμετοχή της πρώτης ενδιαφερόμενης. Της Ουκρανίας.
Ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι επεσήμανε ότι αυτό που χρειάζεται είναι μια «πραγματική και διαρκής ειρήνη και όχι κάποια διαλείμματα των ρωσικών επιθέσεων». Τη Δευτέρα θα βρεθεί στο Λευκό Οίκο με «ισχυρό» χαρτί τη στήριξη των Ευρωπαίων.
Για να έχει αξία αυτό το «ατού», οι τελευταίοι θα πρέπει να εγκαταλείψουν τις θυμωμένες ή σαρκαστικές τοποθετήσεις για τη «γαλαρία» και να προσπαθήσουν να τον βοηθήσουν με ρεαλιστικές προτάσεις και όχι υπερκεράζοντας δικές του κατά καιρούς υπερβολικές διακηρύξεις περί «νίκης». Κυρίως αυτό που θα χρειαστούν οι Ευρωπαίοι είναι μια κοινή γλώσσα. Και όταν μιλούν μεταξύ τους, και όταν τηλε-διασκέπτονται με τον Τραμπ και όταν απευθύνονται ο καθένας στο δικό του εθνικό ακροατήριο.
Η Ευρώπη πρέπει επίσης να αποδεχτεί το γεγονός ότι η σχέση ΗΠΑ-Ρωσίας πηγαίνει πολύ μακρύτερα από την προσπάθεια απεμπλοκής στο Ουκρανικό. Στην πολιτική δεν υπάρχει χώρος για μελοδραματισμούς και απογοητεύσεις ή για εμμονές. Ο πρόεδρος της Ουκρανίας έχει δείξει ότι έχει αναγκαστεί να το καταλάβει σε μεγάλο βαθμό. Αλλά αυτό ισχύει για όλους που θέλουν να θεωρούνται «παίκτες».
Η προγραμματισμένη για την Κυριακή νέα τηλεδιάσκεψη της «Συμμαχίας των Προθύμων» θα είναι μια πρώτη ευκαιρία επίδειξης ρεαλισμού και προσαρμογής στα νέα δεδομένα, τα οποία μετά την Αλάσκα δεν είναι πλέον τα ίδια.
Πηγή: Deutsche Welle
