Όλα ξεκίνησαν με το σακάκι. Ο Τζιόρτζιο Αρμάνι (Giorgio Armani έστριψε και ράγισε το κομμάτι του ρούχου που βρίσκεται στην άκρη – σκίζοντας την επένδυση, προσαρμόζοντας τις αναλογίες, μετακινώντας τα κουμπιά – μέχρι που έμεινε με κάτι εύκαμπτο σαν ζακέτα, ελαφρύ σαν πουκάμισο.
«Αφαιρώντας κάθε ακαμψία από το ένδυμα και ανακαλύπτοντας μια απροσδόκητη φυσικότητα», όπως το έθεσε χρόνια αργότερα. «Ήταν το σημείο εκκίνησης για όλα όσα ακολούθησαν».
Η αναδιαμόρφωση του σακακιού τη δεκαετία του 1970 ήταν χαρακτηριστική για την καριέρα του ως σχεδιαστής μόδας.
Η κομψότητα, υποστήριξε, σήμαινε απλότητα. Αυτό σε μια καριέρα πέντε δεκαετιών, ήταν που θα παρήγαγε μινιμαλιστικά κοστούμια με τις καλύτερες πωλήσεις και θα μετέτρεπε την ομώνυμη μάρκα του σε ένα τεράστιο συγκρότημα που παρήγαγε υψηλή ραπτική, prêt-à-porter, αρώματα και εσωτερική διακόσμηση σπιτιού, σύμφωνα με το Reuters.
Γνωστός στους θαυμαστές της βιομηχανίας της μόδας ως «Re Giorgio» – Βασιλιάς Giorgio – ο Armani έγινε συνώνυμος με το ιταλικό στυλ, βοηθώντας να ντυθεί μια γενιά επιτυχημένων γυναικών, καθώς και ανδρών που ήθελαν λιγότερο «ξενέρωτα» ρούχα.
Συνδύασε το ταλέντο του σχεδιαστή με τη σχολαστική προσοχή στη λεπτομέρεια, διευθύνοντας μια επιχείρηση που απέφερε δισεκατομμύρια δολάρια σε έσοδα κάθε χρόνο και συμβάλλοντας στην ανάδειξη της σύγχρονης ιταλικής μόδας σε παγκόσμιο φαινόμενο.
Παρά το γεγονός ότι ήταν ένας από τους κορυφαίους σχεδιαστές στον κόσμο, διαφύλαξε προσεκτικά την ιδιωτικότητά του και διατήρησε τον αυστηρό έλεγχο της εταιρείας που δημιούργησε, διατηρώντας την ανεξαρτησία του και δουλεύωντας με μια μικρή και έμπιστη ομάδα μελών της οικογένειας και μακροχρόνιων συνεργατών.
Ο Αρμάνι, ένας όμορφος άντρας με διαπεραστικά μπλε μάτια και ασημί μαλλιά, έλεγε συχνά ότι ο σκοπός της μόδας ήταν να κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν καλά με τον εαυτό τους – ο ίδιος ήταν αντίθετος με τις άκαμπτες, σχολαστικές γραμμές που παραδοσιακά όριζαν την υψηλή ραπτική.
«Αυτή είναι μια αδυναμία μου που επηρεάζει τόσο τη ζωή μου όσο και τη δουλειά μου», δήλωσε στο ντοκιμαντέρ του Μάρτιν Σκορσέζε για αυτόν, το 1990. «Σκέφτομαι συνέχεια να προσθέσω ή να αφαιρέσω κάτι. Κυρίως να αφαιρέσω κάτι», ανέφερε ο ίδιος σημειώνοντας: «Δεν αντέχω την επιδειξιομανία».
Ο Αρμάνι πέθανε σε ηλικία 91 ετών, ανακοίνωσε η εταιρεία Armani για τον ιδρυτή και διευθύνοντα σύμβουλό της την Πέμπτη, χωρίς να δώσει την αιτία θανάτου. «Εργάστηκε μέχρι τις τελευταίες του μέρες, αφιερώνοντας τον εαυτό του στην εταιρεία, τις συλλογές και τα πολλά τρέχοντα και μελλοντικά έργα», ανέφερε η εταιρεία. Η κηδεία θα τελεστεί ιδιωτικά, πρόσθεσε.
Προς το Μιλάνο
Ο Τζόρτζιο Αρμάνι γεννήθηκε το 1934 στην Πιατσέντζα, μια πόλη στη βιομηχανική καρδιά της βόρειας Ιταλίας, κοντά στο Μιλάνο, ένα από τα τρία παιδιά του Ούγκο Αρμάνι και της Μαρίας Ραϊμόντι.
Ο πατέρας του εργαζόταν στα κεντρικά γραφεία του τοπικού φασιστικού κόμματος πριν γίνει λογιστής σε μια εταιρεία μεταφορών. Η μητέρα του ήταν νοικοκυρά.
Παρά τα περιορισμένα μέσα τους, οι γονείς του διέθεταν μια εσωτερική κομψότητα, δήλωσε ο Αρμάνι στο “Made in Milan”, και η αίσθηση του στυλ της Μαρίας έλαμπε στα ρούχα που έφτιαχνε για τα τρία παιδιά της. «Ήμασταν ο φθόνος όλων των συμμαθητών μας», είπε. «Φαινόμασταν πλούσιοι παρόλο που ήμασταν φτωχοί».
Ως αγόρι βίωσε τις δυσκολίες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Στην αυτοβιογραφία του, “Per Amore” («Για την Αγάπη»), περιγράφει πώς μπήκε σε ένα χαντάκι και κάλυψε τη μικρότερη αδερφή του Ροζάνα με τη τζάκετ του όταν ένα αεροπλάνο άρχισε να πυροβολεί από πάνω.
Η οικογένεια μετακόμισε στο Μιλάνο μετά τον πόλεμο. Η πόλη του φαινόταν πολύ κρύα και μεγάλη στην αρχή, αν και σύντομα άρχισε να εκτιμά τη διακριτική ομορφιά της, όπως είπε στον Σκορσέζε.
Θα ήταν η αρχή μιας δια βίου σχέσης. Στο Μιλάνο, ανέπτυξε μια αγάπη για τον κινηματογράφο που αργότερα επηρέασε την καριέρα του. Τελικά, ηγήθηκε της ομάδας μόδας του από εκεί, βοηθώντας να μετατραπεί η άχαρη, βιομηχανική πόλη στην πρωτεύουσα της μόδας της Ιταλίας.
Ο Αρμάνι σπούδασε για να γίνει γιατρός, αλλά τα παράτησε μετά από δύο χρόνια στο πανεπιστήμιο και στη συνέχεια έκανε τη στρατιωτική του θητεία.
Έκανε τα πρώτα του βήματα στη μόδα – τα οποία δεν σπούδασε ποτέ επίσημα – όταν του προσφέρθηκε μια θέση εργασίας στο φημισμένο πολυκατάστημα La Rinascente για να βοηθάει στη διακόσμηση των βιτρινών.
Η πρώτη μεγάλη ευκαιρία
Η πρώτη του μεγάλη ευκαιρία ήρθε με μια πρόσκληση να εργαστεί για τον Ιταλό σχεδιαστή Nino Cerruti στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Εκεί άρχισε να πειραματίζεται με την αποδόμηση του σακακιού.
«Ξεκίνησα αυτό το επάγγελμα σχεδόν τυχαία και σιγά σιγά με τράβηξε, κλέβοντας εντελώς τη ζωή μου», δήλωσε στο Business of Fashion το 2015.
«Η δουλειά είναι ένα είδος οργασμού»
Ως σχεδιαστής, γρήγορα αξιοποίησε δύο σημαντικές τάσεις στη δυτική κοινωνία στα τέλη του 20ού αιώνα – έναν πιο εξέχοντα ρόλο για τις γυναίκες και μια πιο ρευστή προσέγγιση στην αρρενωπότητα.
«Είχα την αίσθηση του τι πραγματικά συνέβη – οι γυναίκες να μπαίνουν στο προσκήνιο στον χώρο εργασίας, οι άνδρες να αποδέχονται την απαλή τους πλευρά – νωρίς στην καριέρα μου, και αυτή ήταν η βάση της επιτυχίας μου», δήλωσε ο Αρμάνι σε συνέντευξή του στο περιοδικό Esquire σηματοδοτώντας τα 90ά γενέθλιά του, το 2024.
Ο Αρμάνι παρουσίασε την πρώτη του συλλογή ανδρικών ενδυμάτων το 1975 και σύντομα έγινε δημοφιλής στην Ευρώπη. Πέντε χρόνια αργότερα, κέρδισε τις καρδιές της λαμπερής αμερικανικής τάξης όταν έντυσε τον Richard Gere για την ταινία του 1980 “American Gigolo” , ξεκινώντας μια μακρά σχέση με το Χόλιγουντ.
Την ίδια χρονιά, το πολυτελές πολυκατάστημα Bergdorf Goodman έγινε το πρώτο κατάστημα λανικής πώλησης στις ΗΠΑ που λάνσαρε μια μπουτίκ γυναικείων ειδών Armani εντός του καταστήματος, εξασφαλίζοντας την υπερατλαντική εμβέλεια του σχεδιαστή.
Το 1982, το περιοδικό Time τον παρουσίασε στο εξώφυλλό του με τον τίτλο «Το πανέμορφο στυλ του Τζόρτζιο».
Δηλώνοντας τελειομανής, ο σχεδιαστής επέβλεπε κάθε λεπτομέρεια, από τη διαφήμιση μέχρι τα μαλλιά των μοντέλων. Συχνά έλεγε ότι ανυπομονούσε να τελειώσουν τα Σαββατοκύριακα για να μπορέσει να επιστρέψει στη δουλειά.
«Δεν έχω πάρει ποτέ ναρκωτικά, όμως για μένα η έκρηξη αδρεναλίνης που παίρνω από τη δουλειά μου είναι καλύτερη από οποιαδήποτε παραίσθηση ή τεχνητή ευφορία. Είναι ένα είδος οργασμού (αν μου επιτρέπεται να χρησιμοποιήσω αυτή την έκφραση)», έγραψε στο ”Per Amore”.
Δήλωσε στην ιταλική εφημερίδα Corriere della Sera τον Οκτώβριο του 2024 ότι σχεδίαζε να συνταξιοδοτηθεί μέσα στα επόμενα δύο ή τρία χρόνια, έχοντας μόλις κλείσει τα 90.
Η νοσοκομειακή περίθαλψη για μια άγνωστη πάθηση τον ανάγκασε να χάσει επιδείξεις μόδας για πρώτη φορά στην καριέρα του τον Ιούνιο και στις αρχές Ιουλίου του τρέχοντος έτους.
«Με έκανε να δω τον μεγαλύτερο κόσμο»
Ο Armani ίδρυσε την επιχείρησή του με τον σύντροφό του Sergio Galeotti, τον οποίο είχε γνωρίσει κατά τη διάρκεια ενός καλοκαιρινού Σαββατοκύριακου στο θέρετρο Forte dei Marmi της Τοσκάνης το 1966.
«Ήταν ο Sergio που πίστεψε σε μένα», δήλωσε ο Αρμάνι στο περιοδικό GQ το 2025. «Ο Sergio με έκανε να πιστέψω στον εαυτό μου. Με έκανε να δω τον μεγαλύτερο κόσμο».
Σύμφωνα με το Reuters, ο Galeotti, ο οποίος είχε AIDS, πέθανε το 1985 σε ηλικία 40 ετών, με τον Αρμάνι να διευθύνει μόνος του την επιχείρηση, με τη βοήθεια της οικογένειάς του και του μακροχρόνιου συνεργάτη του Leo Dell’Orco.
«Δεν δίστασα, αν και ήταν δύσκολο, και ήξερα ότι θα έπρεπε να μάθω νέες δεξιότητες», δήλωσε στους βρετανικούς Times σε μια συνέντευξη του 2019. «Όλα πήγαν καλά», πρόσθεσε.
Η Armani, η εταιρεία, ήταν μια από τις πρώτες ιταλικές μάρκες μόδας που επεκτάθηκαν σε νέες αγορές, χτίζοντας μια ισχυρή παρουσία στην Ασία και επεκτείνοντας τις δραστηριότητές της με νέες σειρές μόδας, όπως τη λιγότερο ακριβή Emporio, για να κεφαλαιοποιήσει ένα ήδη διάσημο όνομα.
Άλλοι οίκοι μόδας όπως Prada και Dolce&Gabbana ακολούθησαν τελικά μια παρόμοια στρατηγική.
Ο Αρμάνι επίσης διαφοροποιήθηκε και στράφηκε και σε νέα προϊόντα όπως κομμάτια εσωτερικής διακόσμησης.
Καθώς η επιχείρηση μεγάλωνε, μεγάλωνε και ο έλεγχος. Το 1999, οι New York Times αμφισβήτησαν την απόφαση του Guggenheim να φιλοξενήσει μια αναδρομική έκθεση του έργου του σχεδιαστή λίγους μήνες αφότου είχε γίνει σημαντικός ευεργέτης του μουσείου με έδρα τη Νέα Υόρκη. Το μουσείο αρνήθηκε οποιαδήποτε ανταπόδοση.
Το 2014, ο οίκος μόδας πλήρωσε 270 εκατομμύρια ευρώ για να διευθετήσει ένα ιταλικό φορολογικό ζήτημα, ανέφερε η εφημερίδα Il Sole 24 Ore.
Δέκα χρόνια αργότερα, ένα ιταλικό δικαστήριο έθεσε υπό δικαστική διαχείριση μια επιχείρηση ιδιοκτησίας Armani, η οποία κατηγορήθηκε ότι έμμεσα ανέθεσε την παραγωγή σε κινεζικές εταιρείες που εκμεταλλεύονταν εργάτες.
Οι δηλώσεις του Αρμάνι προκαλούσαν επίσης μερικές φορές σάλο. Μιλώντας στην εβδομάδα μόδας του Μιλάνου το 2020, ο Αρμάνι είπε: «Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να πω τι πιστεύω. Οι γυναίκες συνεχίζουν να βιάζονται από σχεδιαστές».
Διευκρίνισε τι εννοούσε – ότι αντιτίθετο στις τάσεις της μόδας που σεξουαλικοποιούσαν τις γυναίκες και περιόριζαν τις επιλογές στυλ τους. Η χρήση της λέξης βιασμός, ωστόσο, σόκαρε πολλούς.
«Ένας Αρμάνι μετά τον Αρμάνι»
Εφόσον η δουλειά του τον έκανε απίστευτα πλούσιο, ο ίδιος είχε «καλομάθει» σε πολυτελή ακίνητα. Είχε σπίτια στο Μιλάνο, καθώς και στο κοντινό Broni στη βόρεια Ιταλία, στο νότιο νησί Pantelleria, όπου του άρεσε να περνάει τον Αύγουστο, και στο Forte dei Marmi. Είχε επίσης ακίνητα στη Νέα Υόρκη, στο Παρίσι, στο νησί Αντίγκουα, καθώς και στο Σεντ Μόριτζ και στο Σεν Τροπέ.
Όντας λάτρης των σπορ, ήταν ιδιοκτήτης της ομάδας μπάσκετ Olimpia Milano.
Έγραψε ότι εμπιστευόταν μόνο λίγα άτομα και υποστήριζε την ανεξαρτησία της επιχείρησής του.
Με τα χρόνια, ο όμιλος έλαβε αρκετές προσεγγίσεις από πιθανούς επενδυτές, συμπεριλαμβανομένης μίας το 2021 από τον John Elkann, γόνο της ιταλικής οικογένειας Agnelli, και μίας άλλης από την Gucci όταν ο Maurizio Gucci ήταν ακόμα στο τιμόνι, αλλά η Armani απέκλειε πάντα οποιαδήποτε πιθανή συμφωνία που θα μείωνε τον έλεγχο της εταιρείας.
Αρνήθηκε επίσης να ακολουθήσει συναδέλφους όπως του οίκου Prada για να εισαγάγει την εταιρεία του στο χρηματιστήριο.
«Η επιτυχία για μένα δεν ήταν ποτέ η συσσώρευση πλούτου, αλλά μάλλον η επιθυμία να πω, μέσω της δουλειάς μου, τον τρόπο που σκέφτομαι», έγραψε στο GQ Italia τον Δεκέμβριο του 2017.
Αυτή η ανεξάρτητη στάση αφήνει ένα ερώτημα για το τι θα απογίνει η επιχείρησή του σε μια βιομηχανία πολυτελείας που κυριαρχείται από ομίλους βαρέων βαρών, αναφέρει το Reuters.
Στους κληρονόμους του Αρμάνι αναμένεται να συμπεριλαμβάνονται η αδερφή του Rosanna, δύο ανιψιές και ένας ανιψιός που εργάζονται στην επιχείρηση, ο μακροχρόνιος συνεργάτης Dell’Orco και ένας οργανισμός.
Η Silvana και η Roberta, κόρες του εκλιπόντος αδελφού του Sergio, καθώς και ο ανιψιός του, Andrea Camerana, γιος της Rosanna, συνεργάστηκαν μαζί του στον όμιλο Armani. Ο Dell’Orco θεωρείται επίσης μέλος της οικογένειας.
Στο “Per Amore” ορκίστηκε ότι η εταιρεία του θα διαρκέσει, υπό την επίβλεψη των ανθρώπων που τον περιέβαλαν.
«Θα υπάρξει ένας Αρμάνι μετά τον Αρμάνι», έγραψε.
Πηγή: skai.gr
