Τέσσερις ιστορίες πολέμου. Τέσσερις μαρτυρίες Ουκρανών αμάχων που από την κανονικότητα της 23ης Φεβρουαρίου 2022, λίγες ώρες αργότερα βρέθηκαν αντιμέτωποι με την καταστροφή της ρωσικής εισβολής, τον θάνατο, τη μάχη για επιβίωση, τη διαρκή αβεβαιότητα για το αύριο, το ανεπούλωτο τραύμα της φρίκης. Η Μαρία Σαλακόβα επισημαίνει στο skai.gr ότι ο πόλεμος έχει να κάνει με την απώλεια. Ο Αρσέντι Ζακχοντιάκιν και η Ξένια Μπαρισέβσκα, παντρεμένοι με ένα μικρό παιδί, δηλώνουν ότι «δεν ξέρουν αν θα είναι αρκετά τυχεροί ώστε να επιβιώσουν σήμερα». Η ψυχολόγος Βικτόρια Σαντουλιάκ τονίζει ότι «τα παιδιά μας δεν θα ξεχάσουν ποτέ».
Δεν μπορούμε να βρεθούμε στη θέση αυτών των ανθρώπων, το δράμα τους μετά τη ρωσική εισβολή είναι ασύλληπτο και απλά δεν μπορεί να αποδοθεί με λέξεις. Ας προσπαθήσουμε να τους καταλάβουμε λίγο, πέρα από ιδεολογίες και ιδεοληψίες. Γιατί πίσω από τα στατιστικά για νεκρούς και τραυματίες, πίσω από τους άψυχους αριθμούς βρίσκονται πρόσωπα με ονοματεπώνυμα, ανθρώπινες ιστορίες, οικογενειακά δράματα και κατεστραμμένες ζωές. Αυτοί οι άνθρωποι, τέσσερις μόνο ιστορίες πολέμου από τις εκατομμύρια παρόμοιες, και συχνά πολύ χειρότερες, θα μπορούσαν να ήμασταν εμείς, τα παιδιά τους δικά μας παιδιά, τα αδέλφια τους δικά μας αδέλφια, οι μανάδες τους δικές μας μητέρες. Αυτοί οι άνθρωποι ήμασταν κάποτε εμείς, οι Έλληνες της Μικράς Ασίας και της Κατοχής. Ευχαριστούμε θερμά τη Βικτόρια Σαντουλιάκ για την πολύτιμη βοήθειά της στην πραγματοποίηση του ρεπορτάζ.
ΆλλαΣχετικά άρθρα
«Ο πόλεμος έχει να κάνει με την απώλεια»
Γεια σας, ονομάζομαι Μαρία Σαλακόβα και θα σας πω την ιστορία μου για τον πόλεμο.
Ο πόλεμος ξεκίνησε όταν ήμουν στην άλλη άκρη του κόσμου, σε διακοπές με την οικογένειά μου. Στην αρχή, δεν καταλαβαίνεις πραγματικά τι έχει συμβεί. Υπάρχει άρνηση. Είναι δύσκολο να πιστέψεις κάτι τόσο καταστροφικό μέχρι να συνειδητοποιήσεις πραγματικά ότι είναι αληθινό.
Αφού ξεκίνησε η γενικευμένη εισβολή, παρέμεινα στις Ηνωμένες Πολιτείες για οχτώ μήνες. Δεν πέρασε ούτε μια μέρα χωρίς να μαθαίνω νέα από την Ουκρανία. Διάβαζα ενημερώσεις, έστελνα μηνύματα σε φίλους, τηλεφωνούσα σε συγγενείς, ελπίζοντας συνεχώς ότι όλοι ήταν ασφαλείς. Τελικά, κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να συνεχίσω να ζω τόσο μακριά από το σπίτι. Έτσι, η οικογένειά μου και εγώ αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στην Ουκρανία.
Οι ξένοι συχνά ρωτούν: «γιατί να γυρίσεις πίσω αφού θα μπορούσες να έχεις μια ασφαλέστερη ζωή στο εξωτερικό; Γιατί να γυρίσεις αφού είναι επικίνδυνο;» Νομίζω ότι αυτή η ερώτηση προέρχεται από ανθρώπους που δεν έχουν αντιμετωπίσει ποτέ κάτι παρόμοιο. Όταν είσαι μακριά από το σπίτι, αρχίζεις σιγά σιγά να χάνεις ένα μέρος του εαυτού σου. Οι συγγενείς σου κινδυνεύουν. Οι φίλοι σου κινδυνεύουν. Οι άνθρωποι που αγαπάς κινδυνεύουν. Ακόμα κι αν κινδυνεύεις, είναι πιο εύκολο να το αντιμετωπίσετε μαζί.
Για μένα, ο πόλεμος έχει να κάνει πάντα με την απώλεια. Όχι με τους αριθμούς στις αναφορές, αλλά με ανθρώπινες ζωές που εξαφανίζονται κάθε μέρα.
Αθώοι άνθρωποι σκοτώνονται. Παιδιά που δεν θα μεγαλώσουν ποτέ. Έφηβοι των οποίων τα όνειρα δεν θα πραγματοποιηθούν ποτέ. Ενήλικοι που δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να γίνουν γονείς.
Οι Ουκρανοί έχουν μάθει να ζουν σε αυτήν την πραγματικότητα, αλλά είναι αδύνατο και λάθος να συνηθίσουν την απώλεια. Το μόνο που απομένει είναι η ελπίδα – η ελπίδα ότι αυτή η φρίκη θα τελειώσει σύντομα και ότι ο κόσμος θα θυμάται. Για άλλη μια φορά, η Ρωσία αποδεικνύει ότι η μνήμη είναι αυτό που φοβάται περισσότερο. Όταν τα εγκλήματα δεν ξεχνιούνται, οι εγκληματίες δεν επιτρέπεται να τα επαναλάβουν.
Δόξα στην Ουκρανία!
Δόξα στους Ήρωες!
«Δεν ξέρουμε αν θα είμαστε αρκετά τυχεροί ώστε να επιβιώσουμε»
Ο Αρσέντι και εγώ γνωριστήκαμε έξι μήνες μετά την ολοκληρωτική εισβολή. Και οι δύο εργαζόμασταν στο Μουσικό Λύκειο του Κιέβου που ονομάστηκε από τον Μ. Λισένκο. Πολλοί μαθητές και οι γονείς τους είχαν φύγει στο εξωτερικό μέχρι τότε. Μελετούσαμε με τους λίγους που είχαν απομείνει. Δίναμε συναυλίες και κατά τη διάρκεια των συναγερμών πηγαίναμε στο σχολικό καταφύγιο με τους μαθητές. Εκείνη την εποχή δεν καταλαβαίναμε πραγματικά πού μπορούσαν να πέσουν οι πύραυλοι, πολύ συχνά κατέστρεφαν κτίρια στο Κίεβο. Τότε υπήρξαν οι πρώτες διακοπές ρεύματος και οι διακοπές στις μεταφορές.
Το 2025, γεννήθηκε η κόρη μας Μελάνια. Είμαστε πάντα έτοιμοι να πάμε στο καταφύγιο μαζί της. Έχουμε μια βαλίτσα έκτακτης ανάγκης στον διάδρομο με τα απαραίτητα: έναν φακό, μια αλλαξιά ρούχα, νερό και φαγητό.
Το καλοκαίρι του 2025, ένας ρωσικός πύραυλος χτύπησε το σπίτι δίπλα μας τη νύχτα. 23 άνθρωποι πέθαναν τότε. Και οι άνθρωποι εξακολουθούν να έρχονται σε αυτό το μέρος για να τιμήσουν τη μνήμη των νεκρών. Μια παιδιατρική κλινική και μια μουσική σχολή υπέστησαν επίσης ζημιές αργότερα.
Όταν ακούμε τον συναγερμό τη νύχτα, δεν ξέρουμε ποια πόλη θα δεχθεί επίθεση σήμερα. Και αν είναι ήδη γνωστό ότι θα είναι το Κίεβο, τότε δεν ξέρουμε αν θα είμαστε αρκετά τυχεροί ώστε να επιβιώσουμε σήμερα. Λόγω των βομβαρδισμών, δεν έχουμε νερό, θέρμανση ή ηλεκτρικό ρεύμα. Μερικές φορές όλα ταυτόχρονα. Το ηλεκτρικό ρεύμα εξακολουθεί να παρέχεται σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα.
Τώρα οι στρατιωτικοί στο μέτωπο χρειάζονται πραγματικά ανθρωπιστική βοήθεια. Ειδικά κατά τη διάρκεια σοβαρών παγετών. Ως εκ τούτου, κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να τους βοηθήσουμε: στέλνουμε φάρμακα, τρόφιμα και εξοπλισμό θέρμανσης.
Ξένια Μπαρισέβσκα – Αρσέντι Ζακχοντιάκιν
«Τα παιδιά μας δεν θα ξεχάσουν ποτέ»
Αυτός ο φρικτός επιθετικός πόλεμος της Ρωσικής Ομοσπονδίας κατά της Ουκρανίας έχει επηρεάσει βαθιά και τη δική μου ζωή, συμπεριλαμβανομένου του επαγγελματικού μου τομέα. Είμαι ψυχολόγος, ψυχοθεραπεύτρια και coach. Πριν από τον πόλεμο, οι πελάτες μου με προσέγγιζαν με αιτήματα μάλλον τυπικά για το επάγγελμά μας, και η δουλειά μας δεν διέφερε από εκείνη των συναδέλφων μου στην Ευρώπη.
Από την έναρξη του πολέμου, ωστόσο, χρειάστηκε να αντιμετωπίσω έναν τεράστιο αριθμό περιστατικών που σχετίζονται με την απώλεια, την ασαφή απώλεια (ambiguous loss), τη διαταραχή μετατραυματικού στρες (PTSD), τις συνέπειες βιασμών και την κατάθλιψη. Ως εκ τούτου, απέκτησα πρόσθετη εξειδίκευση στη Θεραπεία Εστιασμένη στο Τραύμα και τη Στρατιωτική Ψυχολογία.
Πρέπει επίσης να σημειώσω ότι η εργασία με Ουκρανούς που βιώνουν πένθος μπορεί να οδηγήσει σε έμμεσο τραύμα στον ειδικό. Όλοι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, έχουμε τραυματιστεί από τον πόλεμο και όσο κι αν θέλουμε να προστατεύσουμε τα παιδιά μας, δεν θα ξεχάσουν ποτέ αυτά τα φρικτά χρόνια, τις απώλειες, τον πόνο και τη θλίψη που έφερε η Ρωσική Ομοσπονδία στην Ουκρανία.
Βικτόρια Σαντουλιάκ
Πηγή: skai.gr
