Με ένα μακροσκελές και ιδιαίτερα αιχμηρό κείμενο, ο Μιχάλης Ρασιδάκης περιγράφει την εμπειρία του από τη διαδρομή Ηράκλειο – Ρέθυμνο, χαρακτηρίζοντας τον Βόρειο Οδικό Άξονα Κρήτης έναν δρόμο που «δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες του σήμερα».
Όπως αναφέρει, αφορμή για την τοποθέτησή του στάθηκε ένα πρόσφατο ταξίδι που πραγματοποίησε με ένα από τα κλασικά του αυτοκίνητα, ένα Cadillac του 1961. Περιγράφει τη διαδρομή ως μια διαρκή δοκιμασία, εκφράζοντας τον προβληματισμό του για την ασφάλεια του οδικού δικτύου και υποστηρίζοντας ότι κάθε μετακίνηση στον ΒΟΑΚ συνοδεύεται από άγχος και ανασφάλεια.
ΆλλαΣχετικά άρθρα
Αναλυτικά ο κ. Ρασιδάκης γράφει:
«Ο ταλαίπωρος ΒΟΑΚ!
Χθες έπρεπε να μετακινηθώ με ένα από τα κλασικά μου αυτοκίνητα από το Ηράκλειο στο Ρέθυμνο και διαπίστωσα για μία ακόμη φορά την παθογένεια του δρόμου.
Κάθε φορά που τον χρησιμοποιώ, αναρωτιέμαι αν θα επιστρέψω ακέραιος όπως ξεκίνησα.
Δεν είναι δυνατόν να ζούμε στο έτος 2026 και να «παλεύουμε» με υποδομές του 1970!
Ο ΒΟΑΚ ήταν ένας τέλειος δρόμος, που όλοι γνωρίζουμε ότι σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε στη διάρκεια της επταετίας από τη ΜΟΜΑ. Τα χρόνια εκείνα (1967-1973) υπήρχαν περίπου 10.000 αυτοκίνητα στο νησί, και πολλά λέω… Όταν μόνο ένα μεγάλο Rent a Car της Κρήτης έχει πολύ περισσότερα σήμερα.
Όταν, τον Νοέμβριο του 2019, είχα πάει σε επαγγελματικό ταξίδι στην Κίνα και είδα από κοντά αυτό που λέμε «θαύμα σε όλα», διαπίστωσα ότι δεν ήταν καθόλου θαύμα, αλλά αποτέλεσμα σκληρής εργασίας, πειθαρχίας, πολιτικών αποφάσεων και στοχοπροσήλωσης.
Εδώ, στην Ελλαδίτσα μας, με τις παθογένειές της, παλεύουμε 50 χρόνια για να συντηρήσουμε ένα απαρχαιωμένο οδικό δίκτυο. Καταβάλλουν φιλότιμες προσπάθειες οι αρμόδιοι φορείς, βάζοντας πλαστικά κολωνάκια στους δρόμους για να αποτρέψουν τη μοιραία μετωπική σύγκρουση, η οποία αποτελεί και τη βασική αιτία των σοβαρών τροχαίων.
Μάλιστα, χώρισαν τον στενό δρόμο Ηρακλείου – Ρεθύμνου σε πολλά σημεία σε διάταξη 2+1, δηλαδή δύο λωρίδες προς τη μία και μία προς την άλλη κατεύθυνση, ώστε να επιτρέπουν τις προσπεράσεις εκεί όπου υπάρχουν δύο λωρίδες.
Στη διάρκεια του χθεσινού μου ταξιδιού ένιωσα λίγο σαν να παίζω στο PlayStation, προσπαθώντας να κρατήσω τη θέση μου στη λωρίδα, αποφεύγοντας να πάω πολύ δεξιά για να μη βγω εκτός δρόμου και παράλληλα να δώσω χώρο στους «τρελούς» με τα μαύρα βαν, που τρέχουν για να προλάβουν τους χρόνους τους επειδή τους πιέζει το αφεντικό.
Είναι δυνατόν σε έναν δρόμο με δύο στενές λωρίδες (το πολύ έξι μέτρα συνολικά) να γίνονται προσπεράσεις και τα αυτοκίνητα να περνούν σχεδόν ξυστά μεταξύ τους;
Το αυτοκίνητο που οδηγούσα (ένα Cadillac του 1961) δεν είναι ένα συνηθισμένο αυτοκίνητο, αφού έχει πλάτος 210 εκατοστά (κατηγορία μικρού φορτηγού), και έπρεπε να το ευθυγραμμίζω ανάμεσα στο δεξί στηθαίο και στον οδηγό που ήθελε να με προσπεράσει.
Τελικά τα κατάφερα και έκανα και τις δύο διαδρομές χωρίς να έχω πρόβλημα, αλλά με μεγάλη ένταση και ανησυχία.
Είναι δυνατόν, όταν σε όλη την Ελλάδα (Αττική Οδός, Εγνατία, Ιόνια Οδός, Εθνική Αθηνών – Θεσσαλονίκης κ.λπ.) κινούνται με ασφάλεια σε τρεις λωρίδες ανά κατεύθυνση και με τσιμεντένιο στηθαίο στη μέση, εδώ να μετακινούμαστε ακόμη με υποδομές του 1970 και με πλαστικά κολωνάκια;
Αυτά τα κολωνάκια μού θύμισαν ένα παλιό ρετρό παιχνίδι που παίζαμε ως έφηβοι στα ηλεκτρονικά της εποχής, όταν προσπαθούσαμε να αποφύγουμε τα εμπόδια και να βγάλουμε την πίστα. Η ζωή μας, όμως, δεν είναι ηλεκτρονικό παιχνίδι, όπου βάζεις ένα ευρώ και συνεχίζεις στην επόμενη πίστα. Είναι μία και μοναδική και δεν μπορούν οι υποδομές του 1970 να σου την αφαιρούν.
Για να επανέλθω στην Κίνα του 2019… Στη διάρκεια ενός επαγγελματικού δείπνου φέραμε την κουβέντα στις οδικές υποδομές και εξέφρασα τον θαυμασμό μου για το «θαύμα» της Κίνας.
Ένας από την παρέα, που εργαζόταν στο Υπουργείο Συγκοινωνιών, με ρώτησε γιατί μου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση και πιάσαμε κουβέντα.
Οι μεγάλες κατασκευαστικές επιχειρήσεις οδικών υποδομών της Κίνας μπορούν να παραδώσουν οποιοδήποτε οδικό έργο στον πλανήτη Γη (και σύντομα και στον πλανήτη Άρη!), χωρίς να τις ενοχλεί το γεωφυσικό ανάγλυφο της περιοχής, αφού μπορούν να κατασκευάσουν δρόμους με τεράστιες γέφυρες, τούνελ και κάθε είδους τεχνικά έργα, μέσα σε απίστευτα σύντομο χρόνο.
Για τα περίπου 400 χιλιόμετρα του πραγματικού ΒΟΑΚ, από την Κίσσαμο μέχρι τη Σητεία, θα χρειάζονταν περίπου πέντε χρόνια, με νέα χάραξη και διάνοιξη, αλλά με συνοπτικές διαδικασίες απαλλοτριώσεων, κατεδαφίσεων κ.λπ., όπου μπροστά στο κοινό συμφέρον δεν θα υπήρχε η φράση «από το χωράφι μου δεν θα περάσει ο δρόμος».
Εδώ θα θυμηθώ μία ιστορία που μου είχε διηγηθεί πριν από λίγα χρόνια ο αείμνηστος Σ.Π. Όταν ήθελαν να ανοίξουν τον νέο δρόμο το 1968 και έπρεπε να περάσουν μέσα από τα χωράφια ενός γνωστού νταή της περιοχής, έξω από το Ηράκλειο, εκείνος δεν τους άφηνε. Τότε ο Στρατός πυροβόλησε στα πόδια για να φύγουν οι νταήδες, πέρασε ο δρόμος και έδωσε τεράστια αξία στα χωράφια εκείνων που τότε αντιδρούσαν.
Δύο πράγματα πρέπει να συμβούν, κατά τη γνώμη μου, για να ολοκληρωθεί το όνειρο του ΒΟΑΚ.
Να έρθει μία σοβαρή κινεζική κοινοπραξία με μεγάλη εμπειρία στις οδικές υποδομές και να ολοκληρώσει μία μελέτη μέσα σε λίγους μήνες — και όχι σε δεκαετίες, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα — και στη συνέχεια να ξεκινήσουν τα έργα, τα οποία δεν θα σταματήσουν για κανέναν λόγο (άρνηση κατοίκων, αρχαία, κινητοποιήσεις κ.λπ.).
Και, φυσικά, να μπουν διόδια, γιατί η ανθρώπινη ζωή αξίζει πολύ περισσότερο από τα 10 ευρώ (υποθετικά) που θα χρειαστεί να πληρώσουμε για τη διαδρομή Ηράκλειο – Ρέθυμνο, ώστε να την κάνουμε σε 35 λεπτά με ασφάλεια και όχι σε μιάμιση ώρα, παίζοντας κορώνα-γράμματα τη ζωή μας.
Επίσης, να μην υπάρχουν μεσάζοντες και πολιτικοί εμπλεκόμενοι στο έργο, ώστε να μην υπάρχουν σκέψεις για μίζες, λογαριασμούς στην Ελβετία και αδικαιολόγητο πλουτισμό.
Εύχομαι να είμαι στη ζωή για να δω και να χρησιμοποιήσω τον νέο ΒΟΑΚ τα επόμενα χρόνια. Όμως, όπως βλέπω την εξέλιξη των εργασιών και τη γενικότερη κατάσταση, φοβάμαι ότι θα χρειαστούν ακόμη πολλές δεκαετίες και πως σωστή δουλειά δεν θα έχει γίνει.
Αυτά είχα να πω, σε όποιον αρέσουν τα λόγια μου.
Ρασιδάκης Μιχάλης
Έλληνας πολίτης».
