Η υβριδική συνάντηση στο Παρίσι έφερε κατά τον Μακρόν πρόοδο στην υλοποίηση του σχεδίου εγγυήσεων ασφαλείας της Ουκρανίας. Υπάρχουν ακόμα όμως αρκετές απορίες. Ανάλυση DW.
Μπορεί ο Γάλλος πρόεδρος να ανακοίνωσε χθες ότι 26 χώρες δεσμεύονται να αναπτύξουν στρατεύματα στην Ουκρανία, ως δύναμη επιβεβαίωσης, είτε στο έδαφος, αέρα ή θάλασσα, από τη στιγμή που θα υπάρξει κατάπαυση πυρός ή ειρήνη, ωστόσο μια σειρά από ερωτήματα παραμένουν πάντα αναπάντητα.
Το βασικότερο είναι βεβαίως πώς συνδυάζεται όλη αυτή η προεργασία με την σχεδόν πάνδημη εκτίμηση ότι ο Πούτινδεν επιθυμεί ειρήνη και απλώς «παίζει με όλους», όπως σχολίασε ο Ουκρανός ΥΠΕΞ, Αντρίι Σιμπίχα, την πρόταση του Ρώσου προέδρου για συνάντηση με τον Ουκρανό ομόλογό του στη Μόσχα.
ΆλλαΣχετικά άρθρα
Κάτω από ποια σημαία;
Ένα άλλο θέμα που θα πρέπει να αποσαφηνιστεί αφορά την εντολή, κάτω από την οποία θα μπορούσε να λειτουργήσει μια ξένη δύναμη στην Ουκρανία, αφού η «Συμμαχία των Προθύμων» δεν είναι κάποιο θεσμικά κατοχυρωμένο όργανο, ασχέτως αν περιλαμβάνει σχεδόν όλες τις χώρες του ΝΑΤΟ. Σίγουρα δεν θα είναι υπό τη σημαία της συμμαχίας, κάτι που αποτελεί κόκκινη γραμμή για τη Μόσχα, αλλά ούτε και της ΕΕ αφού δεν συμφωνούν όλα τα μέλη σε αυτό.
Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν δεν διευκρίνισε άλλωστε ποια από τα κράτη-μέλη ανήκουν σε αυτές τις 26 χώρες. Υπενθυμίζεται ότι ο πρωθυπουργός της Σλοβακίας Ρόμπερτ Φίτσο βρέθηκε την Τετάρτη στο Πεκίνο, όπου είχε συνάντηση με τον Πούτιν, ενώ είναι γνωστές και οι διαφωνίες του Ούγγρου Βίκτορ Όρμπαν απέναντι στην πολιτική της ΕΕ στο Ουκρανικό. Απίθανο θεωρείται τουλάχιστον στην παρούσα φάση να τεθεί μια τέτοια δύναμη υπό την σημαία του ΟΗΕ για προφανείς λόγους.
Πάντως ο Ζελένσκι, μιλώντας για το αίτημα της δικής του χώρας για ένταξη στην ΕΕ προφανώς κάτι άλλο είχε στο μυαλό του, όταν ανέφερε ότι η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί μια αδιάσειστη οικονομική, πολιτική και γεωπολιτική εγγύηση ασφάλειας. «Οι Συνθήκες της ΕΕ περιέχουν επίσης ρήτρα στρατιωτικής βοήθειας» υποστήριξε.
Απροθυμία αποστολής επίγειων δυνάμεων
Το κεντρικό αναπάντητο ερώτημα παραμένει πάντα το ίδιο. Ποιες χώρες δηλαδή είναι τόσο «πρόθυμες» να στείλουν και επίγειες δυνάμεις στην Ουκρανία. Σαφής δήλωση προθέσεων υπάρχει μόνο από την ίδια τη Γαλλία, τη Βρετανία, σκανδιναβικές και χώρες της Βαλτικής. Οι μεγάλες σε μέγεθος χώρες Ιταλία, Ισπανία, Πολωνία δεν έχουν καμιά τέτοια διάθεση και η συμμετοχή τους μένει να διευκρινιστεί. Αντιφατικές είναι επί της ουσίας και οι δηλώσεις της γερμανικής κυβέρνησης και του ίδιου του καγκελάριου Μερτς για τη συμμετοχή ή όχι Γερμανών στρατιωτών στο εγχείρημα. Και ο λόγος δεν είναι μόνο η δήλωση Πούτιν ότι «αν εμφανιστούν εκεί στρατεύματα, ειδικά τώρα, κατά τη διάρκεια των μαχών, υποθέτουμε ότι θα είναι νόμιμοι στόχοι για καταστροφή».
Ποιος και για πόσο καιρό θα πληρώνει;
Ένα εξίσου κομβικό ερώτημα αφορά τον τρόπο συμμετοχής των ΗΠΑ. Ο γαλλικός Τύπος αναρωτιόταν ήδη την επομένη αν οι εξαγγελίες Μακρόν για σημαντική πρόοδο στην διαμόρφωση της ατζέντας για τις εγγυήσεις ασφαλείας εμπεριέχουν και τη συγκεκριμενοποίηση της αμερικανικής συμμετοχής, που παραμένει αδιευκρίνιστη στις λεπτομέρειές της. «Η συμμαχία των εθελοντών εξακολουθεί να αναζητά την υποστήριξη των ΗΠΑ» έγραψε χαρακτηριστικά η εφημερίδα Le Monde.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι Ευρωπαίοι θα κληθούν να σηκώσουν το κύριο οικονομικό βάρος της όλης επιχείρησης, που είναι επίσης άγνωστο πόσο θα διαρκέσει. Αν σταθεί κανείς στις δηλώσεις πολλών Ευρωπαίων υπουργών το τελευταίο διάστημα ότι η Ρωσία θα παραμένει μια διαρκής απειλή για την Ευρώπη, αυτό σημαίνει ότι η παρουσία ξένων δυνάμεων στην ουκρανική επικράτεια θα απαιτεί χρηματοδότηση εις το… διηνεκές. Είναι έτοιμες όλες οι χώρες να αναλάβουν μια τέτοια δέσμευση; Έχει… κοστολογηθεί επίσης η δήλωση φον ντερ Λάιεν. «Πρέπει να μετατρέψουμε την Ουκρανία σε ατσάλινο σκαντζόχοιρο, άπεπτο για τους τωρινούς και μελλοντικούς επιτιθέμενους»;
«Ποτ πουρί» κρατών χωρίς κοινή κατεύθυνση
Όλα αυτά δικαιολογούν το χαρακτηρισμό της «δημιουργικής ασάφειας» ως ένα βολικό, επικοινωνιακό εργαλείο του πιεσμένου εσωπολιτικά Μακρόν. Ίσως και το γεγονός ότι τελικά η αρχική ιδέα για μια συνάντηση των ηγετών στο Παρίσι δεν έγινε με φυσική παρουσία, όπως είχε ανακοινωθεί, αλλά υβριδικά με τηλεσυνδέσεις να αποτελεί την καλύτερη ένδειξη για το πόσο μεγάλη ήταν τελικά η πρόοδος που προέκυψε από αυτή την πρωτοβουλία. Η εκτίμηση του Γερμανού πολιτικού επιστήμονα Τόμας Γιέγκερ, που έκανε λόγο για «ένα ποτ πουρί κρατών χωρίς σαφή προσανατολισμό» διεκδικεί βραβείο ευστοχίας.
Τέλος είναι θεμιτό το ερώτημα αν βοηθούν τον στόχο «να φέρουν τον Πούτιν στο τραπέζι του διαλόγου» χαρακτηρισμοί του Ρώσου προέδρου σαν αυτόν του Μακρόν περί «αρπακτικού» ή του Μερτς περί «σοβαρότερου εγκληματία πολέμου». Προς το παρόν δεν διαφαίνεται να υπάρχουν ενδείξεις για συνάντηση στο ορατό μέλλον Πούτιν-Ζελένσκι. Προτεινόμενες τοποθεσίες υπάρχουν πολλές, αυτό που λείπει είναι η διάθεση.
Πηγή: Deutsche Welle
