«Λεπτομέρειες, λεπτομέρειες. Πράγματα που πρέπει να γίνουν. Πράγματα που πρέπει να ολοκληρωθούν. Μην με ενοχλείτε με λεπτομέρειες, απλά πείτε μου όταν θα έχουν ολοκληρωθεί». Η ατάκα αυτή ανήκει στον Jimmy Price, έναν βαρόνο της κοκαΐνης στη βρετανική ταινία του 2004 «Layer Cake». Ωστόσο, οι οδηγίες του μαφιόζου προς τους υφισταμένους του, που δόθηκαν στο αντίστοιχο δικό του Mar-a-Lago, διαμόρφωσαν εν τέλει τις συνθήκες για την καταστροφή του.
Ο Ντόναλντ Τραμπ επίσης δεν είναι άνθρωπος που δίνει σημασία στις λεπτομέρειες, όπως σημειώνει το Politico, εκτός ίσως όταν πρόκειται για τη διαμόρφωση του πολυτελούς brand του, με μια φημολογούμενη εμμονή για την επιδεικτική διακόσμηση των ξενοδοχείων, των γκολφ κλαμπ και των καζίνο του. Ενώ ο Τραμπ μπορεί να ανησυχεί για το ποια κουρτίνες να κρεμάσει στα δωμάτια του ξενοδοχείου του, όταν πρόκειται για διπλωματία από την οποία μπορεί να εξαρτώνται δεκάδες χιλιάδες ζωές, ενδιαφέρεται λιγότερο για τις λεπτομέρειες, εστιάζοντας αντίθετα στις προσωπικές αλληλεπιδράσεις των ηγετών.
Οι λεπτομέρειες είναι για τους υφισταμένους του, όπως ο υπουργός Εξωτερικών του Μάρκο Ρούμπιο και ο φίλος του στο γκολφ και απεσταλμένος παντού Στιβ Γουίτκοφ, ο οποίος δυστυχώς έχει επίσης μη σαφή κατανόηση των λεπτομερειών και τείνει να ακούει μόνο ό,τι θέλει να ακούσει. Ο Τραμπ απλώς περιμένει να του πουν πότε θα είναι έτοιμη η ειρήνη, τονίζει το Politico.
ΆλλαΣχετικά άρθρα
Είτε το γνωρίζει είτε όχι, ο Τραμπ είναι οπαδός της «θεωρίας του σπουδαίου άνδρα», μιας ιδέας που διαδόθηκε από τον βικτοριανό δοκιμιογράφο Τόμας Κάρλαϊλ, ο οποίος θεωρούσε ότι η ιστορία καθοδηγείται από εξαιρετικούς ηγέτες. Αυτή η θεωρία αγνοεί τις πιο περίπλοκες δυναμικές της κουλτούρας και της ιστορίας, της πολιτικής και της οικονομίας.
Και για τον Τραμπ, όλα έχουν να κάνουν με την προσωπική χημεία.
Κατά τη συνάντησή του την περασμένη εβδομάδα με έξι Ευρωπαίους ηγέτες και τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ο Τραμπ πιάστηκε σε ένα ανοιχτό μικρόφωνο να λέει στον Εμανουέλ Μακρόν ότι ο Πούτιν θέλει να «κάνει μια συμφωνία για μένα». «Νομίζω ότι θέλει να κάνει μια συμφωνία μαζί μου. Το καταλαβαίνεις αυτό; Όσο τρελό και αν ακούγεται», είπε συγκεκριμένα ο Τραμπ.
Εξ ου και η δήλωσή του αυτή την εβδομάδα σχετικά με τις δυσκολίες στην οργάνωση μιας διμερούς συνάντησης κορυφής μεταξύ του Βλαντίμιρ Πούτιν και του Ζελένσκι. Και πάλι, όλα έχουν να κάνουν με την προσωπική χημεία. Η άποψή του είναι ότι ο Πούτιν είναι απρόθυμος να συναντήσει τον Ουκρανό ομόλογό του επειδή «δεν τον συμπαθεί», σημειώνοντας: «Δεν συμπαθούν ο ένας τον άλλον».
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι δύο άνδρες δεν συμπαθούν ο ένας τον άλλον. Ο Ζελένσκι έχει κάθε δικαίωμα να περιφρονεί τον Πούτιν, τον αυτοκρατορικό τσάρο που ευθύνεται για την εισβολή στη χώρα του, η οποία συνοδεύτηκε από εγκλήματα πολέμου και είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο και τον τραυματισμό δεκάδων χιλιάδων Ουκρανών στρατιωτών και αμάχων, καθώς και την αρπαγή περίπου 20.000 παιδιών στη Ρωσία για να υποστούν πλύση εγκεφάλου.
Παρομοίως, ο Πούτιν δεν τρέφει επίσης ιδιαίτερη συμπάθεια προς τον Ζελένσκι. Σε τελική ανάλυση, είναι ο ενοχλητικός ηγέτης μιας χώρας που αρνείται να υποκύψει, που έχει αψηφήσει τη μεγάλη αυτοκρατορική Ρωσία και της οποίας το πνεύμα αντίστασης έχει αποδειχθεί μέχρι στιγμής αδάμαστο. Αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο ο Πούτιν δεν είναι έτοιμος να συναντήσει τον Ζελένσκι.
Αφενός, μια συνάντηση κορυφής με τον Ουκρανό πρόεδρο θα προσέδιδε πολιτική νομιμότητα στον Ζελένσκι, ενώ το Κρεμλίνο υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι δεν έχει καμία. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ το τόνισε αυτό σε πρόσφατη συνέντευξή του στο NBC, υπονοώντας ότι ο Πούτιν δεν θα μπορούσε να συνάψει συμφωνία μαζί του, καθώς η Μόσχα τον θεωρεί «παράνομο» πρόεδρο επειδή δεν έχει διεξάγει εκλογές.
Αλλά υπάρχει και ένας άλλος λόγος. Η συσσώρευση εμποδίων για τη σύνοδο κορυφής αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της στρατηγικής του Κρεμλίνου να κρατάει τον Τραμπ σε αναμονή, αποφεύγοντας – ή τουλάχιστον μετριάζοντας, όπως ελπίζει – να προκαλέσει την οργή του Τραμπ ώστε να μην υλοποιήσει την απειλή του για «σοβαρές συνέπειες», εκτός αν η Ρωσία δείξει σοβαρή πρόθεση να τερματίσει τον μεγαλύτερο πόλεμο στην Ευρώπη από το 1945.
Ο Τραμπ δεν έχει διευκρινίσει ποιες θα ήταν αυτές οι συνέπειες. «Δεν χρειάζεται να το πω», δήλωσε με περιφρόνηση σε συνέντευξη Τύπου στις 13 Αυγούστου. Πιθανότατα, αν ο Τραμπ είχε ποτέ την πρόθεση να κάνει κάτι, οι συνέπειες θα συνεπάγονταν δευτερεύουσες κυρώσεις σε χώρες που εμπορεύονται με τη Ρωσία, σε μια προσπάθεια να περιοριστεί η αγορά ρωσικής ενέργειας. Αυτό δεν θα λύγιζε όμως τη Ρωσία. Η αποτελεσματικότητα των κυρώσεων είναι γενικά υπερεκτιμημένη αλλά θα ήταν εξαιρετικά ενοχλητικές για τη Μόσχα, με την οικονομία της Ρωσίας να οδεύει προς ύφεση και να έχει ήδη υπερβεί τον στόχο του δημοσιονομικού ελλείμματος για το έτος, όπως τονίζει το Politico.
Χωρίς κάτι που ο Πούτιν θα μπορούσε να αποκαλέσει νίκη, η συνέχιση του πολέμου στην Ουκρανία είναι χρήσιμη για τον Ρώσο πρόεδρο. Η απότομη λήξη της σύγκρουσης θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο το καθεστώς του, καθώς η ταχεία μετάβαση από μια πολεμική οικονομία θα αύξανε την πιθανότητα επικίνδυνων κοινωνικοπολιτικών διαμαχών. Και, σύμφωνα με την Έλλα Πανεγιάχ, κοινωνιολόγο και ερευνητική συνεργάτιδα στο think tank New Eurasian Strategies Centre, αυτό θα προκαλούσε «σκληρό και άγριο ανταγωνισμό για τους μειωμένους πόρους σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας». Ο πόλεμος είναι επίσης χρήσιμος για να δικαιολογείται η πολιτική καταστολή. Ο πατριωτισμός έχει καταστεί σε ένα χρήσιμο εργαλείο.
Η παράταση της σύγκρουσης έχει επίσης το πλεονέκτημα ότι επιβαρύνει περαιτέρω τις ευρωπαϊκές χώρες που βρίσκονται αντιμέτωπες με οικονομικές δυσκολίες και κινδυνεύει να διαταράξει μια ήδη εύθραυστη διατλαντική συμμαχία. Μια αποδυναμωμένη και διχασμένη Δύση εξυπηρετεί επίσης τους σκοπούς του Κινέζου συμμάχου του Πούτιν, Σι Τζινπίνγκ, ο οποίος μελετά πώς και πότε θα κατακτήσει την Ταϊβάν.
Και με τη σοβαρή έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού της Ουκρανίας, υπάρχει πάντα η πιθανότητα να υπάρξει μια σημαντική ανατροπή στο μέτωπο που η Ουκρανία δεν θα είναι σε θέση να αντιστρέψει. Εν ολίγοις, ο Πούτιν θα μπορούσε να κερδίσει περισσότερα αν επιμείνει στον πόλεμό του — περισσότερη γη, εγγυήσεις ασφάλειας από τη Δύση τόσο αδύναμες που θα είναι άχρηστες, και ένα ανώτατο όριο στο μέγεθος του μεταπολεμικού ουκρανικού στρατού. Αυτό θα έθετε εύκολα τις βάσεις για μια μετέπειτα επανάληψη των εχθροπραξιών από τη Ρωσία όποτε το αποφασίσει Μόσχα. Όπως υποστήριξε η πρώην σύμβουλος του Τραμπ για τη Ρωσία, Φιόνα Χιλ, ο Ρώσος ηγέτης «θέλει μια ουδέτερη Ουκρανία, όχι μια που να είναι σε θέση να αντέξει τη στρατιωτική πίεση. Όλοι το βλέπουν αυτό, εκτός από τον Τραμπ».
Πώς λοιπόν να χειριστεί κανείς τον Τραμπ χωρίς να προκαλέσει την οργή του και ταυτόχρονα να τον κρατήσει στο πλευρό του; Το μαντέψατε: Εμπλέκοντας τον Ρούμπιο και τον Γουίτκοφ σε λεπτομέρειες και ατέλειωτες περίπλοκες συζητήσεις — συζητώντας για τις «βασικές αιτίες» του πολέμου και παρασύροντας τους Αμερικανούς συνομιλητές σε ατέρμονες συζητήσεις, σε μια μακρόχρονη άσκηση επιδέξιας χειραγώγησης στην οποία ο Λαβρόφ είναι αριστοτεχνικός.
Ταυτόχρονα, κατηγορούσε τον Ζελένσκι και το Κίεβο για την αποτυχία να επιτευχθεί οποιαδήποτε πρόοδος προς τον τερματισμό του πολέμου. Αυτό έκανε ο Λαβρόφ στη συνέντευξή του. Έριξε το φταίξιμο στον Ζελένσκι και πόνταρε ότι η κατηγορία αυτή θα μείνει στον Τραμπ, έναν άνθρωπο που δεν έχει υπομονή για λεπτομέρειες.
Θυμηθείτε ότι ήταν ο Λαβρόφ που, λίγο μετά την εισβολή, απήγγειλε στη ρωσική τηλεόραση το ποίημα «Προς τους συκοφάντες της Ρωσίας» του Πούσκιν, ενός ποιητή αγαπητού στους Ρώσους εθνικιστές, ο οποίος έγραψε ότι η σύγκρουση μεταξύ των σλαβικών εθνών ήταν οικογενειακή υπόθεση και δεν αφορούσε κανέναν άλλο.
Πηγή: skai.gr
