Του Denys Shtilerman
Στις 13 Ιουλίου, στο Παρίσι, δέκα ευρωπαϊκές χώρες εγκαινίασαν τη Freyja, μια συμμαχία με στόχο την ανάπτυξη ενός ευρωπαϊκού συστήματος αναχαίτισης βαλλιστικών πυραύλων. Ο σκοπός της είναι σαφής: όχι να αντικαταστήσει το αμερικανικό σύστημα Patriot, αλλά να διασφαλίσει ότι η ικανότητα της Ευρώπης να αμύνεται δεν θα εξαρτάται πλέον από έναν μόνο κατασκευαστή, μία μόνο χώρα ή μία μόνο πολιτική απόφαση.
Το ίδιο βράδυ, η Ρωσία εκτόξευσε οκτώ βαλλιστικούς πυραύλους κατά της Ουκρανίας. Τα συστήματα Patriot αναχαίτισαν τους πέντε. Ήταν η πρώτη φορά εδώ και σχεδόν δύο εβδομάδες που η Ουκρανία κατάφερε να καταρρίψει ρωσικούς βαλλιστικούς πυραύλους, καθώς αντιμετώπιζε σοβαρή έλλειψη αναχαιτιστικών, λόγω της εκτεταμένης χρήσης των Patriot στον πόλεμο των ΗΠΑ με το Ιράν και της περιορισμένης παγκόσμιας παραγωγής τους.
Το επόμενο πρωί, ουκρανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη μεγάλου βεληνεκούς έπληξαν διυλιστήριο πετρελαίου στο Σαλαβάτ, το τελευταίο μεγάλο ρωσικό διυλιστήριο που δεν είχε μέχρι τότε βρεθεί στο στόχαστρό τους. Αυτά τα drones κατασκευάζονται από τη FirePoint, την εταιρεία που ίδρυσα. Σύντομα, θα κατασκευάζουμε επίσης αναχαιτιστικούς βαλλιστικούς πυραύλους, καθώς και δικό μας βαλλιστικό πύραυλο.
ΆλλαΣχετικά άρθρα
Με την πρώτη ματιά, πρόκειται για τρεις διαφορετικές ιστορίες. Στην πραγματικότητα, είναι μία. Αφορούν τον τρόπο με τον οποίο έχει αλλάξει ο πόλεμος και το βασικό δίδαγμα που πρέπει να αντλήσουν όχι μόνο η Ουκρανία, αλλά και οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ευρώπη και κάθε δημοκρατία που θέλει να παραμείνει ασφαλής: η επιβίωση δεν μπορεί να ανατίθεται σε μία μόνο χώρα ούτε να εξαρτάται από μία μόνο εταιρεία.
Ο κόσμος εντυπωσιάζεται από τα ουκρανικά drones και θέλει να τα αποκτήσει. Εκείνο όμως που πραγματικά θα έπρεπε να προκαλεί θαυμασμό είναι το πώς η Ουκρανία, με τόσο περιορισμένους πόρους, κατάφερε να δημιουργήσει σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα μια σύγχρονη αμυντική βιομηχανία. Το πέτυχε επειδή αντιμετώπισε την άμυνα όχι ως ζήτημα πολιτικής, αλλά ως ζήτημα επιβίωσης. Η πολιτική σε διδάσκει να κινείσαι μέσα στα όρια του εφικτού. Η επιβίωση σε αναγκάζει να τα ξεπεράσεις.
Η σύγχρονη ουκρανική αμυντική βιομηχανία δεν αναπτύχθηκε με τον ίδιο τρόπο όπως τα στρατιωτικά βιομηχανικά συγκροτήματα των ΗΠΑ ή της Ευρώπης. Η υπαρξιακή απειλή την ανάγκασε να εγκαταλείψει τους μακροχρόνιους κύκλους ανάπτυξης, τις κλειστές πλατφόρμες, την εξάρτηση από έναν μόνο κατασκευαστή και την επιδίωξη του «τέλειου» συστήματος. Τα ουκρανικά drones, για παράδειγμα, βασίζονται σε φθηνό αεροσκελετό, ευρέως διαθέσιμα εξαρτήματα, συστήματα καθοδήγησης που δεν εξαρτώνται από δορυφορικό σήμα στο οποίο μπορεί να δημιουργήσει παρεμβολές ο αντίπαλος, καθώς και σε συνεχή – σχεδόν καθημερινή – προσαρμογή.
Πρόσφατα, πέντε χώρες, μεταξύ των οποίων και οι Ηνωμένες Πολιτείες, υπέγραψαν συμφωνία για τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού κέντρου συντήρησης πυραύλων Patriot. Η ανακοίνωση είναι θετική. Κανείς δεν αμφισβητεί την αξία του συστήματος Patriot. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό σύστημα.
Ωστόσο, η δημιουργία ενός εργοστασίου στην Ευρώπη για την παραγωγή ή τη συντήρηση αμερικανικών πυραύλων δεν αρκεί. Οι σύγχρονοι πόλεμοι έχουν δείξει ότι η παραγωγή βαλλιστικών πυραύλων αυξάνεται με πολύ ταχύτερο ρυθμό από την παραγωγή αναχαιτιστικών πυραύλων. Μόνο μέσα σε πέντε εβδομάδες, από τις 2 Ιουνίου έως τις 6 Ιουλίου, η Ρωσία εκτόξευσε 114 βαλλιστικούς πυραύλους, καθώς και 24 πυραύλους Zircon και Oniks, εναντίον του Κιέβου. Την ίδια στιγμή, η παγκόσμια παραγωγή της πλέον προηγμένης έκδοσης του αναχαιτιστικού Patriot, του PAC-3 MSE, ανέρχεται σε μόλις περίπου 50 πυραύλους τον μήνα. Με άλλα λόγια, μόνο το Κίεβο καταναλώνει μέσα σε πέντε εβδομάδες ποσότητα αναχαιτιστικών που αντιστοιχεί σε περισσότερο από δύο μήνες της συνολικής παγκόσμιας παραγωγής.
Για να λυθεί το πρόβλημα της κλίμακας, η αμυντική βιομηχανία πρέπει να οικοδομηθεί όπως το διαδίκτυο: χωρίς ένα και μοναδικό κέντρο και χωρίς ένα κρίσιμο σημείο που, αν πληγεί, θα μπορούσε να καταρρεύσει ολόκληρο το σύστημα. Ο πόλεμος δεν επιβραβεύει την τελειότητα. Επιβραβεύει την ταχύτητα και την αξιοπιστία. Γι’ αυτό αμφιβάλλω ολοένα και περισσότερο ότι το μέλλον ανήκει στα οπλικά συστήματα ως μεμονωμένα προϊόντα ή στην αμυντική βιομηχανία ως απλή συλλογή εταιρειών. Το μέλλον ανήκει στα οικοσυστήματα.
Αυτή είναι η φιλοσοφία πίσω από τη Freyja: όχι να κατασκευάσει ακόμη ένα Patriot, αλλά να δημιουργήσει ένα οικοσύστημα στο οποίο κανένας μεμονωμένος κατασκευαστής, εργοστάσιο ή κράτος δεν θα καθορίζει την τύχη ολόκληρου του συστήματος. Η λογική του δικτύου και η πλεονάζουσα αρχιτεκτονική αποτελούν βασικά χαρακτηριστικά του σχεδιασμού. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο μηχανισμός για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας: η τεχνική τεκμηρίωση θα κατατίθεται με τρόπο ώστε, υπό προκαθορισμένες συνθήκες, η παραγωγή να μπορεί να μεταφερθεί σε άλλο συμμετέχοντα του προγράμματος, διατηρώντας τα δικαιώματα του κατόχου της τεχνολογίας και τη συνέχιση της καταβολής δικαιωμάτων εκμετάλλευσης. Παράλληλα, το λογισμικό και τα τεχνικά συστήματα δεν θα πρέπει να περιέχουν κρυφές εξαρτήσεις από μία μόνο εταιρεία ή ένα μόνο κράτος και θα πρέπει να είναι ανοιχτά σε ανεξάρτητους ελέγχους.
Το καλύτερο όπλο, όταν διατίθεται σε ανεπαρκείς αριθμούς, ηττάται από έναν επαρκή αριθμό καλών όπλων. Η Ουκρανία πλήρωσε βαρύ τίμημα για να μάθει αυτό το μάθημα. Οι υπόλοιπες δημοκρατίες πρέπει να διδαχθούν από τα δικά μας πρώτα λάθη. Η Freyja είναι ένα θετικό σημάδι ότι έχουν αρχίσει να το κάνουν.
Στον 21ο αιώνα, η επιβίωση δεν εισάγεται. Παράγεται. Και καθώς οι δημοκρατίες αντιλαμβάνονται ότι διακυβεύεται η δική τους επιβίωση, θα πρέπει να δράσουν από κοινού για να ενισχύσουν το σύστημα που υπερασπίζονται.
Πηγή: The Washington Post
