Ο Ντόναλντ Τραμπ (Donald Trump) έψαχνε για διέξοδο, αλλά το Ιράν τον στρίμωξε στη γωνία, σχολιάζει σε άρθρο του το ισραηλινό δίκτυο ynet.
«Η ιρανική απάντηση στην αμερικανική πρόταση δεν ήταν απλώς αρνητική. Ήταν κατηγορηματική, σχεδόν προκλητική. Η Τεχεράνη δεν αρκέστηκε στο να απορρίψει ορισμένα στοιχεία της αμερικανικής πρότασης, αλλά προσπάθησε να αντιστρέψει την κατάσταση: δεν είναι το Ιράν που πρέπει να υποκύψει στην αμερικανική πίεση, αλλά η Ουάσιγκτον που πρέπει να σταματήσει την εκστρατεία, να άρει τη ναυτική πίεση και να αναγνωρίσει εκ νέου το περιθώριο (διπλωματικών) ελιγμών του Ιράν. Με άλλα λόγια, το Ιράν απάντησε ως η πλευρά που πιστεύει ότι ούτε η άλλη πλευρά διαθέτει πραγματικά καλή επιλογή».
«Για πολλές μέρες, επί πολλές ώρες, ο Τραμπ ανέμενε την απάντηση του Ιράν με την ελπίδα ότι αυτή θα του έδινε διέξοδο. Σταμάτησε την Επιχείρηση Ελευθερία στον Ορμούζ, επέτρεψε στους μεσολαβητές να εργαστούν και έδειξε προθυμία να εξετάσει μια διπλωματική οδό — όχι επειδή είχε αλλάξει τη στάση του, αλλά επειδή αναζητούσε έναν τρόπο να μετατρέψει τη στρατιωτική πίεση σε πολιτικό επίτευγμα. Μια θετική απάντηση από το Ιράν, έστω και εν μέρει θετική, θα του επέτρεπε να υποστηρίξει ότι η χρήση βίας είχε αποδώσει, ότι το Ιράν είχε υποχωρήσει και ότι η Αμερική είχε καθορίσει τους όρους του παιχνιδιού».
ΆλλαΣχετικά άρθρα
Όταν όμως έφτασε η απάντηση από την Τεχεράνη, ο Τραμπ την απέρριψε κατηγορηματικά, χαρακτήρισε την εκεχειρία «σε τεράστια τεχνητή υποστήριξη» και κατέστησε σαφές ότι οι Ιρανοί είχαν υπαναχωρήσει από συμφωνίες που αφορούσαν επίσης την απομάκρυνση του εμπλουτισμένου ουρανίου. Αντί να του προσφέρει μια διέξοδο, το Ιράν τον επανέφερε στο δίλημμα που είχε προσπαθήσει να αποφύγει.
Οι Ιρανοί προφανώς, «διαβάζουν» καλά τον Τραμπ. Βλέπουν έναν πρόεδρο που δεν θέλει να φαίνεται αδύναμος, αλλά δεν είναι επίσης πρόθυμος να επιστρέψει σε έναν ευρύτερο πόλεμο. Κατανοούν την αποστροφή του για τους παρατεταμένους πολέμους, την ευαισθησία του στις τιμές της βενζίνης, την αυξανόμενη κριτική στο εσωτερικό, την προσοχή του στις ανησυχίες της Σαουδικής Αραβίας, το στραμμένο βλέμμα του στις ενδιάμεσες εκλογές και την επιθυμία του να επισκεφθεί την Κίνα, σαν να είναι κάποιος που διαχειρίζεται κρίσεις και όχι σαν κάποιος που παρασύρεται σε αυτές. Με φόντο το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026, ένας παρατεταμένος πόλεμος στον Κόλπο και οι αυξανόμενες τιμές ενέργειας δεν αποτελούν ένα άνετο σκηνικό για έναν πρόεδρο. Η πρότασή του για προσωρινή αναστολή του φόρου φυσικού αερίου δείχνει ότι το οικονομικό κόστος της κρίσης είναι ήδη μέρος των υπολογισμών του.
Διαβάστε περισσότερα για την κρίση στη Μέση Ανατολή
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Τραμπ δεν θα επιτεθεί. Αυτός ακριβώς είναι ο κίνδυνος. Ένας πρόεδρος που αισθάνεται ότι τα όριά του δοκιμάζονται μπορεί να επιλέξει την κλιμάκωση για να ανακτήσει τον έλεγχο. Πράγματι, αφότου απέρριψε την ιρανική απάντηση, άφησε να εννοηθεί ότι εξετάζει το ενδεχόμενο επανέναρξης της Επιχείρησης Ελευθερία στο Ορμούζ και μάλιστα υπαινίχθηκε μια ευρύτερη στρατιωτική κίνηση. Αλλά ακόμα κι αν επιτεθεί, δεν είναι σαφές ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα ή τι θα θεωρηθεί «εικόνα νίκης» στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Μια νέα επίθεση θα μπορούσε να πλήξει το Ιράν, αλλά θα μπορούσε επίσης να οξύνει την κρίση στο Στενό του Ορμούζ, να οδηγήσει σε άνοδο των τιμών του πετρελαίου και να μετατρέψει την εκστρατεία σε μια μακροχρόνια διαμάχη για την αμερικανική αξιοπιστία. Από την άλλη πλευρά, μια μερική συμφωνία, η συνέχιση των συνομιλιών ή η αναβολή του ζητήματος του ουρανίου θα μπορούσε να εκληφθεί ως υποχώρηση.
Όσο περισσότερο καθυστερεί η απόφαση, τόσο περισσότερο δημιουργεί και ένα στρατηγικό κόστος: την πιθανή διάβρωση της αμερικανικής αποτροπής. Εάν το Ιράν πειστεί ότι το κλείσιμο του Ορμούζ, η ελεγχόμενη κλιμάκωση και οι μαξιμαλιστικές απαιτήσεις αναγκάζουν την Ουάσινγκτον να σταματήσει και να αναζητήσει μια διέξοδο, θα μπορούσε να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η πίεσή του λειτουργεί. Για τον Τραμπ, αυτό δεν είναι πλέον απλώς ζήτημα συμφωνίας ή πολέμου, αλλά ζήτημα αμερικανικής αξιοπιστίας απέναντι στην Τεχεράνη, τους συμμάχους του Κόλπου και άλλους αντιπάλους.
Αυτή είναι και η παγίδα για το Ισραήλ. Όσο περισσότερο ο Νετανιάχου τονίζει δημοσίως ότι το ουράνιο πρέπει να απομακρυνθεί από το Ιράν, τόσο περισσότερο ενισχύει τη λογική της ισραηλινής ασφάλειας, αλλά και τροφοδοτεί την εκστρατεία εναντίον του στην Ουάσινγκτον, η οποία υποστηρίζει ότι το Ισραήλ προσπαθεί να σπρώξει τον Τραμπ ξανά στον πόλεμο. Ταυτόχρονα, αφού ο ίδιος ο Τραμπ μετέτρεψε την απομάκρυνση του ουρανίου σε δημόσιο ζήτημα αξιοπιστίας και αποτελέσματος, είναι σαφές ότι το θέμα δεν αποτελεί πλέον μόνο ισραηλινή απαίτηση.
«Το Ισραήλ πρέπει, επομένως, να προειδοποιήσει για ένα κακό τέλος, όχι να απαιτήσει πόλεμο. Το μήνυμα πρέπει να είναι απλό: Μια έξοδος των ΗΠΑ από τη σύγκρουση που θα αφήσει τον πυρήνα της πυρηνικής ικανότητας του Ιράν στα χέρια του δεν θα τερματίσει την κρίση, αλλά θα την αναβάλει. Ο Τραμπ αναζητά μια λύση που θα μοιάζει με νίκη· το Ισραήλ πρέπει να διασφαλίσει ότι δεν θα επιτρέψει στο Ιράν να ισχυριστεί, λίγο αργότερα, ότι ήταν αυτό που επιβίωσε και νίκησε» καταλήγει το ισραηλινό δίκτυο.
Πηγή: skai.gr
