Η χωροθέτηση της δομής προσωρινής φιλοξενίας μεταναστών στο δήμο Ηρακλείου εξελίσσεται σε ένα μείζον πολιτικό ζήτημα διαχείρισης που βάζει στο “κάδρο” τόσο το υπουργείο όσο και την αυτοδιοίκηση.
Με τα δεδομένα που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στο …τραπέζι, διαμορφώνονται τρεις δρόμοι για να πορευτούν οι εμπλεκόμενοι φορείς και κάθε ένας από αυτούς έχει τις δικές του δυσκολίες.
Η μία επιλογή, που προκρίνει το υπουργείο, είναι οι εγκαταστάσεις της ΕΑΣΗ στις Μαλάδες. Το ερώτημα όμως είναι αν η πολιτεία θα επιμείνει σε έναν χώρο που βρίσκεται στην «καρδιά» ενός αστικού και επιχειρηματικού πυρήνα, σε μία έτσι και αλλιώς προβληματική περιοχή με ελλειμματικό ισοζύγιο αναπτυξιακών υποδομών. Με την εν κρυπτώ αυτοψία να έχει ανοίξει τον ασκό του Αιόλου και τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής να είναι στα … κάγκελα και να ξεκαθαρίζουν ότι δεν θα επιτρέψουν τη δημιουργία της δομής, είναι σαφές ότι η συγκεκριμένη επιλογή θα έχει πολιτικό κόστος, που αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα σε μία προεκλογική περίοδο.
Ο άλλος «δρόμος» είναι να… κρυφτεί το ζήτημα κάτω από το χαλί, ο φάκελος της δομής να μπει στο «συρτάρι» και η υπόθεση να ανοίξει ξανά μετά τις εκλογές. Η συγκεκριμένη επιλογή όμως, ουσιαστικά μεταθέτει μία υπαρκτή και ουσιαστική ανάγκη σε μεταγενέστερο χρόνο και περιλαμβάνει το ρίσκο να παραμείνει για μία ακόμη χρονιά η ανατολική Κρήτη «γυμνή» από δομές φιλοξενίας και άρα ανήμπορη να διαχειριστεί ένα πιθανό μεγάλο κύμα μεταναστευτικών ροών τους επόμενους μήνες.
Ο τρίτος «δρόμος», που σε αυτή τη φάση μοιάζει με… μονόδρομο, είναι να επανεξεταστούν εναλλακτικές επιλογές με την ενεργό συμμετοχή της αυτοδιοίκησης, με «ανοιχτά χαρτιά» από όλους και με προοπτική να βρεθεί η βέλτιστη λύση για τη μεταναστευτική δομή.
Ας αναλογιστούν άπαντες πως πολιτικό κόστος δεν έχουν μόνο οι αποφάσεις αλλά και οι… μη αποφάσεις.
