Η απόφαση του Ισραήλ να εξουσιοδοτήσει τον στρατό του να σκοτώσει οποιονδήποτε ανώτερο Ιρανό αξιωματούχο περιλαμβάνεται στη λίστα δολοφονιών του, έχει εγείρει σημαντικά νέα ερωτήματα σχετικά με τη λεγόμενη στρατηγική του «αποκεφαλισμού» και το τι σκοπεύει αυτή να επιτύχει, όπως αναφέρει το Guardian.
Ιδιωτικά, Ισραηλινοί αξιωματούχοι ενημέρωσαν τους Αμερικανούς ομολόγους τους ότι, σε περίπτωση εξέγερσης, η ιρανική αντιπολίτευση θα «σφαγιαζόταν». Αυτό φαίνεται να έρχεται σε αντίθεση με τη στρατηγική του Μπενιαμίν Νετανιάχου να επιδιώξει αλλαγή καθεστώτος στοχεύοντας ανώτερα στελέχη του πολιτικού μηχανισμού και του μηχανισμού ασφαλείας του Ιράν.
Ακόμη και πριν από το ξέσπασμα πολέμου πλήρους κλίμακας, ωστόσο, ειδικοί και αναλυτές για το Ιράν – και ορισμένοι πρώην Ισραηλινοί αξιωματούχοι – ήταν σκεπτικοί ως προς το αν το ιερατικό καθεστώς του Ιράν θα μπορούσε να ανατραπεί με τέτοια πλήγματα.
ΆλλαΣχετικά άρθρα
Διαβάστε όλες τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή
Μέχρι στιγμής, οι στοχευμένες επιθέσεις έχουν σκοτώσει τον ανώτατο ηγέτη Αλί Χαμενεΐ, τον επικεφαλής ασφαλείας Αλί Λαριτζανί και τον υπουργό Πληροφοριών Εσμαήλ Χατίμπ, μεταξύ άλλων.
«Αυτό δεν είναι ένα προσωποπαγές καθεστώς»
Στο επίκεντρο του ζητήματος βρίσκεται η δομή και η ανθεκτικότητα του καθεστώτος του Ιράν – και ο τρόπος με τον οποίο τόσο το καθεστώς όσο και η ιρανική κοινή γνώμη ανταποκρίνονται σε τέτοιες επιθέσεις. Πριν από την έναρξη των επιθέσεων των ΗΠΑ και του Ισραήλ πριν από τρεις εβδομάδες, οι ειδικοί είχαν εκτιμήσει ότι το καθεστώς βρισκόταν σε στασιμότητα εν μέσω διαδηλώσεων και ότι κάποιου είδους αλλαγή φαινόταν αναπόφευκτη. Αυτή η δυναμική έχει πλέον αλλάξει.
«Αυτό δεν είναι ένα προσωποπαγές καθεστώς», δήλωσε η Sanam Vakil, ειδικός για το Ιράν στο Chatham House. «Υπάρχουν θεσμικά στρώματα κάτω από κάθε άτομο και υποψιάζομαι ότι η απάντηση στα πλήγματα αποκεφαλισμού θα ήταν απλώς η [προαγωγή] εκ των έσω – αν και αυτό ενέχει τον κίνδυνο ανάδειξης άγνωστων και αδόκιμων ατόμων. Δεδομένου του ισραηλινού ποσοστού επιτυχίας, θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι υπάρχουν ίσως χαμηλόβαθμα άτομα που δεν είναι τόσο πρόθυμα να ανέβουν στο σύστημα σε μια τόσο επικίνδυνη εργασία».
Μέχρι στιγμής, η Vakil δεν κρίνει τη στρατηγική αποκεφαλισμού του Ισραήλ ως επιτυχημένη. «Αυτή τη στιγμή φαίνεται να κερδίζει χρόνο, και δεν είμαι σίγουρη για το τι προσπαθούν να επιτύχουν οι ΗΠΑ, αλλά υπάρχει η πιθανότητα να διοχετευτεί αέρας πίσω στο σύστημα για να αναζωογονηθεί ένα καθεστώς που άρχιζε να εξασθενεί, όπου οι άνθρωποι που ανεβαίνουν έχουν δει τους μέντορες, τα αφεντικά και τα μέλη των οικογενειών τους να σκοτώνονται.
«Δεν είναι μια προσέγγιση που παράγει “Τζεφερσονιανούς” δημοκράτες, αλλά σκληροπυρηνικούς μαχητές της αντίστασης. Αναπαράγει περισσότερη αντίσταση», είπε η ίδια.
Η απορρόφηση μαρτύρων
Η ιστορία των δολοφονιών του Ισραήλ δεν υποδεικνύει μεγάλη επιτυχία. Με την πάροδο των ετών έχει σκοτώσει πολυάριθμους ανώτερους ηγέτες της Χαμάς και της Χεζμπολάχ, συμπεριλαμβανομένου του πνευματικού ηγέτη της Χαμάς Σεΐχη Αχμέντ Γιασίν το 2004 και του γενικού γραμματέα της Χεζμπολάχ Χασάν Νασράλα. Ωστόσο, ενώ οι ισραηλινές εκστρατείες έχουν αποδυναμώσει αυτές τις ομάδες, και οι δύο έχουν ανακάμψει.
Ο Jon B. Alterman, από το Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών στην Ουάσινγκτον, είναι ένας ακόμη σκεπτικιστής, αναφέροντας το παράδειγμα της Χαμάς, η οποία, όπως είπε, «ως πολιτικό κίνημα απορρόφησε τους μάρτυρές της και ζει για να πολεμήσει μια άλλη μέρα».
Έγραψε σε μια πρόσφατη ανάρτηση: «Δυστυχώς, η ουσιαστική βελτίωση μέσω του αποκεφαλισμού είναι απίθανη. Κάθε κατάσταση είναι μοναδική και κάθε μία περιλαμβάνει το στοιχείο της τύχης. Παρόλα αυτά, το ιστορικό για την προώθηση φιλόδοξων πολιτικών στόχων -τους οποίους έχουν οι Ηνωμένες Πολιτείες- μέσω μιας περιορισμένης στρατιωτικής προσπάθειας είναι πενιχρό».
Ενώ ανέφερε το παράδειγμα της εξόντωσης του Οσάμα μπιν Λάντεν ως παράδειγμα του πώς μια μη κρατική οργάνωση θα μπορούσε να υποβαθμιστεί σημαντικά με την απομάκρυνση ενός ηγέτη, ο Alterman είπε ότι η ισραηλινή προσπάθεια να αποκεφαλίσει ένα κράτος ήταν «πρωτοφανής».
«Ένας από τους κοινούς μύθους στην κυβέρνηση των ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτεμβρίου και πριν από την εισβολή στο Ιράκ ήταν ότι έπρεπε απλώς να απομακρύνεις τη “βρώμικη δωδεκάδα” [των ανώτερων ηγετικών στελεχών] στο Ιράκ», δήλωσε στον Guardian. «Πίστευα ότι ήταν κακοσχεδιασμένο τότε και είναι κακοσχεδιασμένο και τώρα. Ένα ζήτημα που δεν έχει λάβει επαρκή προσοχή είναι ότι αν εξαλείψετε τους ανθρώπους που έχουν αξιοπιστία με τους “κακούς”, δεν μένει κανείς με επιρροή για να κάνει τους “κακούς” να σταματήσουν.
«Επίσης, δίνει την αίσθηση ότι υποτιμάται η ανθεκτικότητα του καθεστώτος. Ίσως είναι δυνατόν να δημιουργηθεί ένα εσωτερικό σχίσμα, αλλά δεν γνωρίζω καμία απόδειξη για μετριοπαθείς δημοκράτες που περιμένουν στο παρασκήνιο».
Τι σενάριο θα ακολουθήσει
Για τον Alterman, το πιο πιθανό αποτέλεσμα της στρατηγικής του αποκεφαλισμού «είναι ένα εσωτερικά ασταθές Ιράν» που είναι πιο πιθανό να προβεί σε πράξεις βίας εκτός συνόρων, είτε μέσω κυβερνοπολέμου, είτε μέσω πληρεξουσίων, είτε μέσω τρομοκρατίας.
Επιπλέον, περιπλέκει το ζήτημα το γεγονός ότι μια επιτυχημένη λαϊκή εξέγερση δεν είναι καν απαραίτητα το πιο πιθανό αποτέλεσμα ενός αποσταθεροποιημένου καθεστώτος.
Σε ένα δοκίμιο του Ιανουαρίου για το αμερικανικό περιοδικό Foreign Affairs, ο Afshon Ostovar, ειδικός για τη Μέση Ανατολή στη Σχολή Μεταπτυχιακών Σπουδών του Ναυτικού, προέβλεψε ότι οποιοδήποτε πραξικόπημα θα προερχόταν πιθανότερα εκ των έσω από το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, τον ισχυρότερο παράγοντα στη χώρα, και θα είχε ως στόχο τη διατήρηση των υφιστάμενων θεσμών – μια δυναμική που εξακολουθεί να υφίσταται.
Ο Steven Simon, ειδικός σε θέματα ασφαλείας στο Dartmouth College και πρώην στέλεχος του συμβουλίου εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ, έγραψε στο War on the Rocks: «Το σενάριο που αξίζει περισσότερη προσοχή από αυτή που λαμβάνει [δεν είναι] η κατάρρευση του Ιράν, αλλά η επιμονή του Ιράν· πληγωμένο, ρεβανσιστικό και μη κυβερνήσιμο με τα εργαλεία που κέρδισαν τον πόλεμο».
Η Vakil δήλωσε: «Υπάρχει επίσης κάτι διεστραμμένο σε όλο αυτό. Αυτό που επιδιώκουν το Ισραήλ και οι ΗΠΑ, και με κάνει να νιώθω τόσο άβολα, είναι ότι δεν υπάρχει καμία αυτενέργεια, επιλογή ή δικαιοσύνη για τους Ιρανούς σε αυτή τη διαδικασία».
Πηγή: skai.gr
