Ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα που συνοδεύουν την μετά Μαδούρο εποχή στη Βενεζουέλα, αφορά την τύχη των εσόδων από τον πετρελαϊκό πλούτο της χώρας και τις πωλήσεις του αργού.
Μήνες μετά την αμερικανική επέμβαση που οδήγησε στην σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο και την απομάκρυνσή του από την εξουσία, η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται αντιμέτωπη με αυξανόμενες επικρίσεις για τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται τα χρήματα από τις εξαγωγές πετρελαίου του Καράκας.
Σύμφωνα με στοιχεία που επικαλούνται διεθνή μέσα όπως οι Financial Times, η αξία των εξαγωγών πετρελαίου της Βενεζουέλας μετά την αλλαγή εξουσίας ανέρχεται σε περισσότερα από 13 δισεκατομμύρια δολάρια, ωστόσο οι πληροφορίες για το πού ακριβώς κατευθύνθηκαν τα χρήματα παραμένουν περιορισμένες.
Η κυβέρνηση των ΗΠΑ υποστηρίζει ότι τα κεφάλαια προστατεύονται και χρησιμοποιούνται προς όφελος του λαού της Βενεζουέλας, όμως επικριτές της Ουάσινγκτον υποστηρίζουν ότι η έλλειψη λεπτομερούς λογοδοσίας δημιουργεί ερωτήματα για τον πραγματικό έλεγχο αυτών των πόρων.
ΆλλαΣχετικά άρθρα
«Εγώ ελέγχω τα χρήματα»
Ο Ντόναλντ Τραμπ είχε δηλώσει ότι τα έσοδα από το πετρέλαιο της Βενεζουέλας θα χρησιμοποιούνταν για τη σταθεροποίηση της χώρας και προς όφελος τόσο των Αμερικανών όσο και των Βενεζουελανών.
Ωστόσο, η δήλωσή του ότι «εγώ ελέγχω αυτά τα χρήματα» προκάλεσε αντιδράσεις, καθώς ενίσχυσε τις ανησυχίες ότι η Ουάσινγκτον δεν λειτουργεί απλώς ως προσωρινός διαχειριστής, αλλά αποκτά αποφασιστικό ρόλο στη διαχείριση των οικονομικών πόρων μιας κυρίαρχης χώρας.
Το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών έχει αναλάβει την εποπτεία των εσόδων από τις πωλήσεις πετρελαίου, ενώ οι μεταφορές χρημάτων προς τη Βενεζουέλα πραγματοποιούνται υπό συγκεκριμένους όρους. Σύμφωνα με επικριτές, η διαδικασία θυμίζει περισσότερο μηχανισμό πολιτικού ελέγχου παρά μια απλή οικονομική διαχείριση.
Ο ρόλος του Μάρκο Ρούμπιο
Στο επίκεντρο της κριτικής βρίσκεται ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο, ο οποίος εμφανίζεται να έχει αποκτήσει ιδιαίτερα ισχυρό ρόλο στη χάραξη της αμερικανικής πολιτικής απέναντι στο Καράκας.
Οι New York Times ανέφεραν ότι ο Ρούμπιο έχει εξελιχθεί σε de facto διαχειριστή σημαντικών πτυχών της πολιτικής και οικονομικής ζωής της Βενεζουέλας, με αρμοδιότητες που επεκτείνονται από τα οικονομικά μέχρι τη διαχείριση φυσικών πόρων και τις κυβερνητικές αποφάσεις.
Η περιγραφή αυτή οδήγησε ορισμένους επικριτές να τον χαρακτηρίσουν ως «αντιβασιλεά» της Βενεζουέλας, παραλληλίζοντας τον ρόλο του τόσο με τους αντιβασιλείς που διόριζε στη Λατινική Αμερική ο Ισπανός βασιλιάς την εποχή των κονκισταδόρες, όσο και με Αμερικανούς αξιωματούχους που ανέλαβαν τη διοίκηση χωρών μετά από στρατιωτικές επεμβάσεις, όπως ο Πολ Μπρέμερ στο Ιράκ μετά το 2003.
Η κυβέρνηση Τραμπ απορρίπτει την κριτική αυτή και υποστηρίζει ότι στόχος της είναι η αποκατάσταση της σταθερότητας, η αντιμετώπιση της διαφθοράς και η δημιουργία συνθηκών για πολιτική μετάβαση.
Η κυβέρνηση Ροντρίγκεζ και η νέα ισορροπία εξουσίας
Παρά την απομάκρυνση του Μαδούρο, η πολιτική πραγματικότητα στη Βενεζουέλα παραμένει περίπλοκη.
Η Ντέλσι Ροντρίγκεζ, πρώην αντιπρόεδρος του Μαδούρο, ανέλαβε κεντρικό ρόλο στη μεταβατική περίοδο, ενώ η Ουάσινγκτον συνεχίζει να συνεργάζεται μαζί της.
Αυτό αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά παράδοξα της νέας κατάστασης: οι ΗΠΑ, που για χρόνια πίεζαν για την απομάκρυνση του καθεστώτος Μαδούρο, συνεργάζονται πλέον με πρόσωπα που προέρχονται από τον ίδιο τον μηχανισμό εξουσίας του.
Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι η αμερικανική πολιτική δεν οδήγησε σε άμεση δημοκρατική μετάβαση, αλλά δημιούργησε ένα νέο σύστημα εξάρτησης από την Ουάσινγκτον.
Τεράστια αποθέματα πετρελαίου χωρίς καμία οικονομική ανάκαμψη
Η Βενεζουέλα διαθέτει τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο, όμως η παραγωγή της έχει καταρρεύσει τα τελευταία χρόνια εξαιτίας κακοδιαχείρισης, κυρώσεων και της κατάρρευσης των υποδομών.
Παρά τις προσδοκίες ότι η άρση περιορισμών στις εξαγωγές θα οδηγούσε σε γρήγορη οικονομική ανάκαμψη, οι επενδύσεις και οι μεγάλες συμφωνίες παραμένουν δύσκολες. Αμερικανικές εταιρείες πετρελαίου εμφανίζονται επιφυλακτικές λόγω του πολιτικού ρίσκου και των προβλημάτων στις εγκαταστάσεις της χώρας.
Η συζήτηση πλέον δεν αφορά μόνο το αν η Βενεζουέλα θα μπορέσει να αξιοποιήσει τον πετρελαϊκό της πλούτο, αλλά και ποιος τελικά έχει τον έλεγχο των χρημάτων που παράγει.
Για τους υποστηρικτές της κυβέρνησης Τραμπ, πρόκειται για έναν μηχανισμό προστασίας από τη διαφθορά του παρελθόντος.
Για τους επικριτές της, αποτελεί μια νέα μορφή αμερικανικής αποικιακής πραγματικότητας και κλοπής όσο αφορά τους φυσικούς/ενεργειακούς πόρους μιας χώρας που ακόμη προσπαθεί να βγει από μια πολυετή κρίση.
Πηγή: skai.gr
