Υπερήφανος για την ιστορία του, που παρουσιάζει ως μέρος της Συρίας, δηλώνει σε συνέντευξή του στο Al Jazeera ο Σύρος πρόεδρος Αχμέντ αλ Σάρα.
«Μερικοί άνθρωποι, όταν επικρίνουν τον πρόεδρο Αχμέντ αλ Σάρα, εξακολουθούν να αναφέρονται σε αυτόν ως “Αμπού Μοχάμεντ αλ Τζουλανί”» παρατήρησε ο δημοσιογράφος του δικτύου, αναφερόμενος στην ονομασία του όταν ήταν επικεφαλής ομάδας τζιχαντιστών.
«Αυτό είναι μέρος της ιστορίας μου. Πρώτα απ ‘όλα, εντοπίζω τις ρίζες μου στα (υψίπεδα του) Τζουλάν (Γκολάν στα εβραϊκά), επομένως αυτό το όνομα αντικατοπτρίζει την κληρονομιά μου. Είναι επίσης μέρος του προσωπικού μου ταξιδιού».
ΆλλαΣχετικά άρθρα
«Δεν γεννήθηκα πρόεδρος. Η πορεία μου χτίστηκε μέσα από περισσότερα από είκοσι τρία χρόνια αδιάκοπης εργασίας και αγώνα» δήλωσε ο αλ Σάρα.
«Η ιστορία που κουβαλάω είναι βαριά – με θυσίες, με αίμα, με πολλούς μάρτυρες, με τις κραυγές και τα βάσανα αμέτρητων ανθρώπων. Δεν ντρέπομαι για αυτήν την ιστορία. Αντιθέτως, είμαι περήφανος γι’ αυτήν. Έχει γίνει, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, μέρος της κληρονομιάς της Συρίας» δήλωσε δε.
«Ήμουν βέβαιος ότι το καθεστώς (του Μπασάρ αλ Άσαντ) θα έπεφτε. Το καθήκον μας ήταν να χρησιμοποιήσουμε κάθε δυνατό μέσο για να το πετύχουμε αυτό».
«Εξετάζω συνεχώς τις μάχες που είχαμε χάσει εναντίον του καθεστώτος και διαπίστωσα ότι οι αιτίες συχνά βρίσκονταν στις ίδιες τις επαναστατικές τάξεις. Παρά τη δύναμη του καθεστώτος και τη ρωσική παρέμβαση, πολλά από τα προβλήματα ήταν δικά μας. Έτσι, εργαστήκαμε για να τα διορθώσουμε» τόνισε.
«Ένα από τα πιο σημαντικά μαθήματα που υιοθέτησα ήταν το εξής: Δεν επαναλαμβάνω ποτέ το ίδιο λάθος δύο φορές. Αν κάνουμε ένα λάθος και χάσουμε με έναν τρόπο, τότε και την επόμενη φορά μπορούμε να χάσουμε με διαφορετικό τρόπο – αυτό είναι αποδεκτό. Αλλά το να επαναλαμβάνουμε ακριβώς το ίδιο λάθος και την ίδια ακριβώς αποτυχία ξανά και ξανά – αυτό ήταν το πραγματικό πρόβλημα».
«Αυτή η νοοτροπία τελικά έγινε μέρος της κουλτούρας μας. Ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων γύρω μας έμαθε την ίδια προσέγγιση» σημείωσε ο πρόεδρος της Συρίας.
«Η στρατιωτική δράση είναι μόνο ένα εργαλείο — δεν είναι το παν» κατέστησε σαφές.
«Όταν αντιμετωπίζεις μια πραγματικότητα όπως αυτή που αντιμετώπισε η Συρία, η στρατιωτική δύναμη από μόνη της δεν είναι ποτέ αρκετή. Χρειάζεσαι επίσης μια στρατηγική στα μέαα ενημέρωσης. Χρειάζεσαι κοινή γνώμη. Χρειάζεσαι την ικανότητα να διαχειρίζεσαι τις δημόσιες υποθέσεις. Χρειάζεσαι θεσμούς. Χρειάζεσαι οικονομία. Χρειάζεσαι ανάπτυξη».
«Πιστεύω ότι υπάρχουν παγκόσμιες αρχές στις οποίες οι άνθρωποι πρέπει να πιστεύουν – να υπηρετούν τους άλλους, να τους υπερασπίζονται και να αίρουν την αδικία. Αυτές είναι παγκόσμιες αξίες. Το Ισλάμ τις ενθαρρύνει, όπως και όλες οι θρησκείες του κόσμου».
«Πρέπει πάντα να υπάρχει χώρος για ανεξάρτητη κρίση. Υπάρχει τεράστια ευελιξία» δηλώνει πάντως ο Σάρα.
«Όποιος ‘’κλειδώνεται’’ σε άκαμπτα δόγματα δεν θα επιτύχει καλά αποτελέσματα, επειδή τα γεγονότα κινούνται πολύ γρήγορα. Κάθε νέα κατάσταση απαιτεί τη δική της ανάλυση. Το να δεσμευτείτε σε ιδέες που γράφτηκαν πριν από εκατό χρόνια – ειδικά όταν πολλές από αυτές απέτυχαν να παράγουν επιτυχημένα αποτελέσματα στις δικές τους κοινωνίες – και να τις αντιμετωπίζετε σαν να ήταν θρησκευτικές υποχρεώσεις… Δεν πιστεύω σε αυτό» σημειώνει ο αλ Σάρα.
Ο Σύρος πρόεδρος αναφέρθηκε στο πολιτικό περιβάλλον πριν από την επίθεση των δυνάμεών του: «Εκείνη την εποχή, ο λαός είχε χάσει σε μεγάλο βαθμό την ελπίδα για τις πιθανότητες επιτυχίας της επανάστασης. Η Τουρκία βρισκόταν υπό έντονη εσωτερική πίεση λόγω του ζητήματος των Σύρων προσφύγων».
«Οι στρατιωτικές επιλογές δεν θεωρούνταν ρεαλιστικές. Η κυρίαρχη προσέγγιση ήταν η συμφιλίωση με το καθεστώς (Άσαντ). Αν και πολλοί Τούρκοι πολιτικοί αμφέβαλλαν για το αν η συμφιλίωση θα λειτουργούσε, αυτή ήταν η οδός που ακολουθούνταν».
«Οι Τούρκοι φοβόντουσαν επίσης ότι εάν μια στρατιωτική επίθεση αποτύγχανε, η Ρωσία θα ανταπέδιδε με μαζικές αεροπορικές επιδρομές σε περιοχές που ελέγχονταν από την αντιπολίτευση, πυροδοτώντας ένα ακόμη κύμα προσφύγων στην Τουρκία – η οποία ήδη αντιμετώπιζε μια προσφυγική κρίση».
«Ακόμα και τα αραβικά κράτη – εκτός από το Κατάρ – επιδίωκαν την ομαλοποίηση με το καθεστώς. Ο στόχος δεν ήταν να εγκριθεί ό,τι έκανε ο Άσαντ, αλλά να απομακρυνθεί η Συρία από την ιρανική επιρροή και να μειωθεί η ζημιά που προκαλούσε στην περιοχή» συνέχισε ο αλ Σάρα.
«Η στρατιωτική επιχείρηση ξεκίνησε παρά τις ανησυχίες αυτές. Ήταν αποκλειστικά δική μας απόφαση».
Πηγή: skai.gr
