Του Theodore R. Johnson*
Στη θάλασσα, οι ναυτικοί σύντομα ανακαλύπτουν ότι το να συνδέουν την αποστολή τους με την ημερομηνία λήξης της είναι μια στρατηγική που οδηγεί σε αποτυχία. Η επιστροφή στο σπίτι είναι πάντα πολύ μακριά. Ο καλύτερος τρόπος για να μετράει κανείς το χρόνο είναι με βραχυπρόθεσμα ορόσημα – η παραλαβή αλληλογραφίας, η επόμενη επίσκεψη σε λιμάνι. Ωστόσο, οι μέρες στη θάλασσα είναι μεγάλες. Το να αντέχει κανείς κάθε μία από αυτές είναι συνήθως ο πιο δύσκολος αγώνας. Κατά τη διάρκεια της εικοσαετούς καριέρας μου στο Πολεμικό Ναυτικό και των ετών υπηρεσίας στη θάλασσα, ρύθμιζα το καθημερινό μου πρόγραμμα με βάση το φαγητό και τον ύπνο – φαγητό, φαγητό, φαγητό, ύπνος. Κάθε γεύμα, κάθε ξύπνημα ήταν ένα χτύπημα του χρονομέτρου. Οι μικρές ρουτίνες λειτουργούσαν ως διαβεβαίωση ότι όλα πήγαιναν σύμφωνα με το πρόγραμμα.
Όταν όμως οι αποστολές επεκτείνονται, ενώ η τροφή, τα ντους και ο ύπνος μειώνονται – και όταν ακυρώνονται η αλληλογραφία και οι ελλιμενισμοί, ενώ οι ημερομηνίες επιστροφής αναβάλλονται επανειλημμένα -, ο χρόνος φαίνεται να σταματά, μετατρέποντας τη ζωή στη μέση του ωκεανού από δύσκολη σε ανυπόφορη.
Αυτή η κατάρρευση ταιριάζει με πρόσφατες αναφορές για τις συνθήκες στο αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln, το οποίο βρίσκεται σε ιστορική αποστολή με περισσότερες από 260 συνεχόμενες ημέρες στη θάλασσα. Το πλήρωμα των περίπου 5.000 ατόμων έπρεπε να είχε επιστρέψει στην πατρίδα πριν από αρκετές εβδομάδες, αλλά ο παρατεταμένος πόλεμος με το Ιράν έχει παρατείνει τις επιχειρήσεις του. Εδώ και μήνες, συγγενείς εκφράζουν ανησυχίες για την ευημερία των ναυτικών και την κατάσταση στο πλοίο, κάνοντας λόγο για χαλασμένα συστήματα, έλλειψη προμηθειών και ακραία κόπωση.
ΆλλαΣχετικά άρθρα
Ο βουλευτής Μάικ Λέβιν (Δημοκρατικός-Καλιφόρνια), ο οποίος εκπροσωπεί την εκλογική περιφέρεια που γειτονεύει με το λιμάνι βάσης του «Lincoln» στο Σαν Ντιέγκο, κατέγραψε τα προβλήματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: «Μουχλιασμένα ντους, χαλασμένες τουαλέτες, πλυντήρια εκτός λειτουργίας για εβδομάδες, μεγάλοι περίοδοι χωρίς ζεστό νερό, ένα γεύμα που περιοριζόταν σε μισό φλιτζάνι ρύζι και δύο τορτίγιες. Χωρίς σαπούνι, αποσμητικό ή οδοντόκρεμα». Ο υπουργός Πολέμου Πιτ Χέγκσεθ απέρριψε τις πρώτες αναφορές ως ψευδείς ειδήσεις, ενώ ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ υπαινίχθηκε ότι η αποστολή δεν έχει διαρκέσει και τόσο πολύ. Την περασμένη εβδομάδα, υπήρξαν αναφορές ότι τουλάχιστον δύο ναύτες προσπάθησαν να πηδήξουν στη θάλασσα.
Η εμπειρία μάς διδάσκει ότι οι διακοπές από τη ρουτίνα και οι εξαιρέσεις από τους κανόνες ενισχύουν το ηθικό του πληρώματος, ειδικά όταν οι μέρες αρχίζουν να μοιάζουν όλες ίδιες. Η διανομή αλληλογραφίας φέρνει μια γεύση από το σπίτι, οι βουτιές στον ανοιχτό ωκεανό αποτελούν μια πινελιά αναψυχής. Όταν δεν βρίσκονται σε πόλεμο, οι Κυριακές στη θάλασσα συχνά σημαίνουν ένα χαλαρό πρόγραμμα και ίσως ακόμη και ψήσιμο στη σχάρα στο κατάστρωμα του πλοίου – ένα πικνίκ σε μια «ατσάλινη παραλία». Αφού ένα πλήρωμα έχει περάσει 45 ημέρες χωρίς να προσεγγίσει λιμάνι, οι κανονισμοί του Ναυτικού επιτρέπουν μια «ημέρα μπύρας» για τους ναύτες – μια ευπρόσδεκτη ανάπαυλα για την οποία οι περισσότεροι επί του πλοίου ελπίζουν να μην χρειαστεί ποτέ να την αξιοποιήσουν. Δεν υπάρχει καμία προσδοκία ότι οι αποστολές πρέπει να έχουν τις ανέσεις του σπιτιού. Η αποστολή και η κουλτούρα, ειδικά σε καιρό πολέμου, απαιτούν την αντοχή στις κακουχίες. Ωστόσο, υπάρχει και η υπερβολή. Ένας αξιωματικός επί του «Lincoln» το συνόψισε εύστοχα: «Στην πραγματικότητα, κυριολεκτικά κανείς δεν υπέγραψε για αυτό, και όμως εδώ είμαστε, συνεχίζοντας να το κάνουμε με ασφάλεια και επιτυχία».
Το πιο δύσκολο κομμάτι των αδιάκοπων επιχειρήσεων και του ατελείωτου χρόνου στη θάλασσα, όμως, συμβαίνει εκτός του πλοίου. Οι επαφές με το σπίτι σε κρατούν προσγειωμένο, αλλά η έλλειψη αυτού μπορεί να δημιουργήσει άγχος που επιτείνει τις πιέσεις που ήδη αντιμετωπίζουν οι ναυτικοί. Δύο μήνες πριν από την πρώτη μου αποστολή, στη μητέρα μου διαγνώστηκε καρκίνος. Αν και πάλεψα να παραμείνω συγκεντρωμένος, η καρδιά μου ήταν μαζί της καθώς πάλευε με τη χημειοθεραπεία και την ακτινοθεραπεία χιλιάδες μίλια μακριά. Λιγότερο από δύο χρόνια αργότερα, ο γιος μου γεννήθηκε κατά τη διάρκεια μιας δεύτερης αποστολής, και ένιωθα σαν ένας πατέρας που έλλειπε επειδή έχασα αρκετούς μήνες από τη ζωή του. Αυτό που με κράτησε σε εγρήγορση ήταν το να γνωρίζω τις ημερομηνίες που θα μπορούσα να αγκαλιάσω ξανά τη μαμά μου και τη σύζυγό μου – και τον γιο μου για πρώτη φορά.
Οι επιπτώσεις στην ψυχική υγεία είναι καλά τεκμηριωμένες. Ψυχολόγοι έχουν περιγράψει λεπτομερώς πώς ορισμένες συνθήκες υπονομεύουν την ψυχική υγεία και την ποιότητα της εργασίας του ναυτικού προσωπικού. Στους παράγοντες κινδύνου συγκαταλέγονται τα μακρά και απαιτητικά ωράρια, η έλλειψη αυτονομίας και οι παρατεταμένες αποστολές με αβεβαιότητες ως προς τον προγραμματισμό. Οι πιο προβληματικοί παράγοντες άγχους που εντοπίστηκαν ήταν η αδυναμία ανάπαυσης και η ανεπάρκεια προσωπικού για την αποστολή. Το 2017, σημειώθηκαν δύο συγκρούσεις στον Ειρηνικό Ωκεανό, στις οποίες ενεπλάκησαν αντιτορπιλικά του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ και εμπορικά πλοία, με αποτέλεσμα τον θάνατο 17 ναυτικών. Τα ατυχήματα αποδόθηκαν σε διάφορους παράγοντες, μεταξύ των οποίων η έλλειψη προσωπικού και η έλλειψη ύπνου. Ο πλοίαρχος του δεύτερου πλοίου μου το είχε κατανοήσει αυτό, υπενθυμίζοντάς μας εν μέσω επιχειρήσεων υψηλού ρυθμού ότι «ο ύπνος είναι όπλο» — και ότι η έλλειψή του εκθέτει όλους σε κίνδυνο.
Το Πολεμικό Ναυτικό έχει παραδεχτεί ότι ο υπερβολικός φόρτος αποστολών και η αβεβαιότητα έχουν ως αποτέλεσμα οι ναύτες του Lincoln «να έχουν φτάσει στα όριά τους». Επιπλέον, επισημαίνει ότι επαγγελματίες ψυχικής υγείας είναι στη διάθεση του πληρώματος και των οικογενειών τους. Όμως, όταν τρως παλιά φαγητά φορώντας βρώμικα ρούχα, αφού έχεις κάνει 12ωρη βάρδια έχοντας κοιμηθεί μόνο τρεις ώρες, σε στενά καταλύματα όπου τα ντους δεν λειτουργούν, μια συζήτηση με έναν αξιωματικό μπορεί να μην αποτελεί προτεραιότητα στη λίστα των αναγκών σου. Εξάλλου, μια ημερομηνία επιστροφής στο σπίτι βοηθάει σε όλα.
Τα τελευταία νέα υποδηλώνουν ότι οι ναύτες του Lincoln μπορούν επιτέλους να κοιμηθούν λίγο πιο ήσυχα: το αεροπλανοφόρο USS George Washington βρίσκεται καθ’ οδόν. Η πατρίδα είναι ακόμα πολύ μακριά, αλλά σε βοηθάει να ανακουφιστείς όταν ένα άλλο πλήρωμα αναλάβει την αποστολή. Μετά, απλώς μετράς τα γεύματα και τις αφυπνίσεις μέχρι να αγκαλιάσεις την οικογένειά σου – ίσως και κάποια αλληλογραφία και μια επίσκεψη σε λιμάνι στην πορεία. Η ολοκλήρωση της αποστολής είναι πάντα η πιο σημαντική προτεραιότητα κατά τη διάρκεια μιας αποστολής, αλλά η δουλειά δεν έχει τελειώσει μέχρι να επιστρέψεις στην πατρίδα.
*Ο Theodore R. Johnson, αρθρογράφος της The Washington Post και απόστρατος αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, γράφει για θέματα που αφορούν τη φυλή, τη δημοκρατία και την αμερικανική ταυτότητα. Είναι συγγραφέας του βιβλίου «If We Are Brave».
Πηγή: The Washington Post
