Του Garry Kasparov*
Την Παρασκευή, οι Ρεπουμπλικανοί της Γερουσίας έδειξαν ότι υποστηρίζουν μια πιο αποφασιστική στάση των ΗΠΑ απέναντι στη Ρωσία, ψηφίζοντας τον «Νόμο Lindsey O. Graham για την επιβολή κυρώσεων στη Ρωσία», προς τιμήν του αείμνηστου γερουσιαστή από τη Νότια Καρολίνα, ενός σταθερού συμμάχου της Ουκρανίας. Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ενδέχεται να συναινέσει, εάν το νομοσχέδιο εγκριθεί από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, καθώς διευρύνει τις εξουσίες του όσον αφορά τους δασμούς και τη δυνατότητα επιβολής κυρώσεων στο Ιράν. Αλλά μην έχετε αυταπάτες: Ο Τραμπ είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα συνεχίσει να δίνει την εντύπωση ότι τάσσεται στο πλευρό του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μετά τη συνάντησή του με τον πρόεδρο της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι τον περασμένο μήνα, ο Τραμπ υποσχέθηκε ότι θα επιτραπεί στην Ουκρανία να κατασκευάζει τους δικούς της πυραύλους για το σύστημα αεράμυνας Patriot που παρέχουν οι ΗΠΑ. Λίγο αργότερα, ο Τραμπ ανακοίνωσε ότι, στην πραγματικότητα, θα έπρεπε να το σκεφτεί.
Ποιο είναι το νόημα των προσπαθειών του Κογκρέσου, αν ο Τραμπ εξακολουθεί να έχει τη διακριτική ευχέρεια να κάνει ό,τι θέλει – κάτι που τόσο συχνά φαίνεται να συνάδει με τις επιθυμίες του Πούτιν;
ΆλλαΣχετικά άρθρα
Πρέπει να σημειωθεί ότι ο Τραμπ, τόσο κατά τη διάρκεια της πρώτης όσο και της δεύτερης θητείας του, έχει κάνει ελάχιστα για να υπονομεύσει ουσιαστικά τον Πούτιν. Θα ήθελα να διεκδικήσω την πατρότητα του ερωτήματος που πλέον κυκλοφορεί ευρέως: Τι θα έκανε διαφορετικά ο Τραμπ αν ήταν Ρώσος πράκτορας; Είναι δύσκολο να πει κανείς, αν ανατρέξουμε μέχρι την επίσκεψη του Τραμπ στη Μόσχα το 1987.
Η απροθυμία του Τραμπ να επικρίνει τον Πούτιν, πόσο μάλλον να του αντιταχθεί άμεσα, είναι αινιγματική για έναν άνθρωπο που δεν διστάζει να να προβεί σε λεκτικές επιθέσεις εναντίον σχεδόν οποιουδήποτε άλλου παγκόσμιου ηγέτη ή Αμερικανού πολιτικού, ακόμη και εκείνων που ξεκίνησαν ως οι πιο πιστοί σύμμαχοί του.
Ο σημαντικότερος δείκτης αξιολόγησης της απόδοσης αυτού του προέδρου είναι το πώς τον αντιλαμβάνονται οι δημοσκοπήσεις – όχι τα αποτελέσματα της πολιτικής του, ούτε το μακροπρόθεσμο καλό της χώρας, αλλά το τι πιστεύει ο κόσμος για αυτόν αυτή τη στιγμή. Ωστόσο, οτιδήποτε έχει να κάνει με τη Ρωσία, συμπεριλαμβανομένου του πολέμου στην Ουκρανία, αποτελεί τη μοναδική εξαίρεση στην οποία ο Τραμπ φαίνεται πρόθυμος να αγνοήσει τις δημοσκοπήσεις, παραβλέποντας τις επιθυμίες των Αμερικανών και, σύμφωνα με μια δημοσκόπηση του «Economist-YouGov» τον Απρίλιο, ακόμη και της πλειοψηφίας των Ρεπουμπλικάνων, οι οποίοι υποστηρίζουν τη στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία.
Οι πολιτικές επιπτώσεις της στάσης του Τραμπ απέναντι στη Ρωσία έχουν πραγματικές και θανατηφόρες συνέπειες στα μέτωπα της Ουκρανίας. Και τώρα έχει καλλιεργήσει μια νέα γενιά Ρεπουμπλικάνων πολιτικών, οι οποίοι συμμαχούν με αυταρχικούς ηγέτες όταν τους βολεύει και φαίνεται να μη δίνουν μεγάλη σημασία στις παραδοσιακές αμερικανικές αξίες της ελευθερίας και της δημοκρατίας.
Επομένως, ενώ είναι δύσκολο να λογοδοτήσει ο Τραμπ, τουλάχιστον οι Μάρκο Ρούμπιο και Τζέι Ντι Βανς θα μπορούσαν να τιμωρηθούν στις κάλπες αν βρεθούν αντιμέτωποι με το εκλογικό σώμα σε μελλοντικές εκλογές. Η πτέρυγα του Βανς στο πλαίσιο του «MAGA» είναι τουλάχιστον ειλικρινής όσον αφορά την εχθρότητά της προς την παροχή βοήθειας σε έναν δημοκρατικό σύμμαχο που δέχεται επίθεση από εχθρό των ΗΠΑ. Αντίθετα, ο Ρούμπιο είναι πιο κυνικός. Ο υπουργός Εξωτερικών γνωρίζει πολύ καλά τι κάνει: έχει ιστορικό υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και όμως τώρα έχει γίνει το φερέφωνο του Τραμπ, πιέζοντας για ειρηνευτικές συνομιλίες μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, ακριβώς τη στιγμή που η Ουκρανία κερδίζει έδαφος στο πεδίο της μάχης και απειλεί να ανατρέψει την πορεία του πολέμου.
Η «μετάφραση» της ανακοίνωσης του Ρούμπιο θα μπορούσε να είναι: «Η Αμερική κερδίζει χρόνο για τον Πούτιν». Αν οι συνομιλίες διαρκέσουν μερικούς μήνες, αυτό θα μπορούσε να δώσει στον Πούτιν αρκετό χρόνο για να προκαλέσει καταστροφές που θα εξάλειφαν την πρόοδο της Ουκρανίας στον πόλεμο. Άλλωστε, η Ουκρανία, που εξαντλεί τα πυραύλους Patriot, είναι ουσιαστικά ανυπεράσπιστη απέναντι στις πυραυλικές επιθέσεις της Ρωσίας, ενώ ο Πούτιν, σύμφωνα με πληροφορίες, προετοιμάζεται για μαζική επιστράτευση έως και 500.000 νέων στρατιωτών μετά τις κοινοβουλευτικές εκλογές στη Ρωσία αυτό το φθινόπωρο. Τι διαφορετικό θα έκαναν ο Τραμπ και ο Ρούμπιο αν δεν συμμετείχαν στη ρωσική πολεμική προσπάθεια;
Ο πρόεδρος του Καζακστάν, Κασίμ-Τζομάρτ Τοκάγιεφ, απηύθυνε μια σπάνια δημόσια έκκληση προς τον Πούτιν να παγώσει τη σύγκρουση στην Ουκρανία. Ο Πούτιν τον απέρριψε κατηγορηματικά, δηλώνοντας όχι μόνο ότι διαφωνεί με την πρόταση, αλλά και ότι ο Τοκάγιεφ δεν κατανοεί τη φύση του πολέμου. Η δήλωση αυτή υποδηλώνει ότι η στάση του Πούτιν απέναντι στην Ουκρανία έχει σκληρύνει με την πάροδο του χρόνου. Φφαίνεται απρόθυμος να σταματήσει υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, έως ότου επιτύχει τους στόχους του για την κατάκτηση ολόκληρης της ανατολικής περιοχής του Ντονμπάς στην Ουκρανία.
Είναι σαφές ότι ο Τραμπ δεν φαίνεται πιθανό να προσπαθήσει να τον εμποδίσει και ίσως μάλιστα να διευκολύνει την επίτευξη των στόχων του. Γίνεται, λοιπόν, πιο επιτακτικό από ποτέ να υπενθυμίσουμε στους γερουσιαστές των ΗΠΑ ότι είναι οι κύριοι εκπρόσωποι των αμερικανικών αξιών σήμερα και ότι πρέπει να κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να προσφέρουν υποστήριξη στην Ουκρανία. Τα μέσα πίεσης της Γερουσίας περιλαμβάνουν τον έλεγχο των διορισμών, ενώ αυτά της Βουλής περιλαμβάνουν την εξουσία επί του προϋπολογισμού. Ωστόσο, με το Κογκρέσο να βρίσκεται ακόμη σε μεγάλο βαθμό υπό τον έλεγχο του Τραμπ, οι βουλευτές με αρχές μπορούν τουλάχιστον να προβάλλουν ισχυρότερα ηθικά επιχειρήματα υπέρ της Ουκρανίας και της υπεράσπισης των στρατηγικών συμφερόντων της Αμερικής. Η εναλλακτική λύση είναι να επιτραπεί στην Αμερική να παραμείνει παθητικός θεατής της σφαγής του ουκρανικού λαού και να ανοίξει η πόρτα σε άγνωστες μελλοντικές φρικαλεότητες.
Ο Πούτιν δεν έχει δείξει κανένα σημάδι ότι θα σταματήσει στην Ουκρανία, ενώ όλα τα σημάδια δείχνουν ότι θα προχωρήσει προς το έδαφος του ΝΑΤΟ. Την περασμένη εβδομάδα, η Wall Street Journal δημοσίευσε πληροφορίες των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, σύμφωνα με τις οποίες ο Πούτιν ενδέχεται να πραγματοποιήσει μια εισβολή μικρής κλίμακας σε χώρα του ΝΑΤΟ μέσα στα επόμενα χρόνια, προκειμένου να δοκιμάσει την αποφασιστικότητα της Συμμαχίας. Ο Πούτιν δεν θα σταματήσει, αλλά, δεδομένων των θεσμών της Αμερικής, ο Τραμπ μπορεί να μπλοκαριστεί, όποια και αν είναι τα κίνητρά του. Και είναι ευθύνη του Κογκρέσου να σταματήσει την υπονόμευση της αυτοάμυνας της Ουκρανίας από τον Τραμπ και να αποτρέψει την περαιτέρω κλιμάκωση του πολέμου του Πούτιν.
*Ο Garry Kasparov, Ρώσος ακτιβιστής και πρώην παγκόσμιος πρωταθλητής σκακιού, είναι πρόεδρος του Ιδρύματος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με έδρα τη Νέα Υόρκη. Είναι συγγραφέας του βιβλίου «Ο χειμώνας πλησιάζει: Γιατί πρέπει να σταματηθούν ο Βλαντίμιρ Πούτιν και οι εχθροί του ελεύθερου κόσμου».
Πηγή: skai.gr
