Ο Τραμπ δεν διαλύει τη Δημοκρατία και το Διεθνές Δίκαιο. Απλώς τα βρήκε ήδη απαξιωμένα, μισοδιαλυμένα και αυτό είναι το πιο πρόσφορο έδαφος για να υλοποιήσει τις φαντασιώσεις του. Σχόλιο του Κώστα Αργυρού.Το τι θα συμβαίνει στο «δυτικό ημισφαίριο» αποτελεί αποκλειστικά δική μας υπόθεση. Είμαστε η πιο ισχυρή στρατιωτική δύναμη και μόνο εμείς μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε, όποτε το θέλουμε. Ο νόμος των ΗΠΑ, όπως εμείς τον ερμηνεύουμε, είναι υπεράνω του Διεθνούς Δικαίου. Όποιος νομίζει ότι «παίζουμε» θα το πληρώσει ακριβά. Αυτά είναι τα μηνύματα που εξέπεμψε ο Ντόναλντ Τραμπ και οι υπουργοί του μετά την επιτυχή σύλληψη και απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο.
Μήνυμα προς όλον τον πλανήτη
Ο Αμερικανός πρόεδρος απευθύνεται σε ολόκληρο τον πλανήτη επικαλούμενος και πάλι το «δόγμα Μονρόε», που ίσως μέσα στην παραζάλη της ματαιοδοξίας του να ονειρεύεται ότι κάποια στιγμή θα αναφέρεται στα βιβλία της Ιστορίας ως «δόγμα Ντονρόε». Τώρα δεν χρειάστηκε να υποκινηθεί κάποιο πραξικόπημα για να πάρουν την εξουσία οι παρατρεχάμενοί του, όπως στη δεκαετία του 1970 σε ολόκληρη σχεδόν τη Λατινική Αμερική με το σχέδιο «Κόνδορας».
ΆλλαΣχετικά άρθρα
Η αλλαγή καθεστώτος μπορεί αν γίνει άμεσα και τάχιστα χωρίς ενδιάμεσους αχυρανθρώπους. Αν και τέτοιοι θα υπάρξουν αρκετοί, πρόθυμοι, δεκτικοί, έτοιμοι για όλα. Αυτή τη φορά δεν χρειάστηκε καν να παρουσιαστούν κάποια «στοιχεία», έστω και κατασκευασμένα, όπως είχε γίνει στον πόλεμο του Ιράκ για να στηριχθούν οι κατηγορίες κατά του προκαταβολικά καταδικασμένου ως «αρχιναρκεμπόρου».
Αυτή τη φορά δεν ντράπηκε ο Αμερικανός πρόεδρος να ξεκαθαρίσει και μια και δυο και τρεις φορές ότι φυσικά στο στόχαστρο ήταν και το πετρέλαιο. Μήνυμα λοιπόν σε όλες τις χώρες της Νότιας Αμερικής, μήνυμα και στην Κίνα που έχει απλώσει τα πλοκάμια της εκεί, μήνυμα στη Μόσχα ότι «μπορεί να σας σεβόμαστε, αλλά δεν είμαστε και ισοδύναμοι», μήνυμα και στις χώρες της Μέσης Ανατολής.
Έτσι κι αλλιώς το σύνορο του «δυτικού ημισφαιρίου» μπορεί και να μετακινηθεί κατά το δοκούν. Ο ενθουσιασμός του Νετανιάχου δεν είναι προσποιητός. Μήνυμα όμως και στην Ευρώπη, γιατί όσο και αν θέλουν να το ξεχάσουν ορισμένοι ο αντιπρόεδρος Βανς πριν από ένα περίπου χρόνο μέσα στο Μόναχο είχε χαρακτηρίσει τη Δημοκρατία της «ελλειμματική». Ας ελπίσουμε ότι δεν έχει σχέδια για να τη «διορθώσει» και αυτή.
Το «περίπλοκο» Διεθνές Δίκαιο
Οι Ευρωπαίοι αμήχανα κοιτούν και στρέφουν τη συζήτηση στο… μέλλον. Δεν είναι τώρα η στιγμή να μιλήσει κανείς για το Διεθνές Δίκαιο. Το θέμα είναι περίπλοκο. Πότε θα είναι λοιπόν η στιγμή; Όταν θα ακολουθήσει ο επόμενος; Και ποιος θα είναι αυτός; Η Κούβα που φρόντισε να αναφέρει ο από εκεί καταγόμενος Μάρκο Ρούμπιο; Το «διαβολικό» Ιράν; Ή μήπως η Γροιλανδία που και αυτή αποτελεί απειλή για την ασφάλεια των ΗΠΑ σύμφωνα με τον Τραμπ;
Για μια ακόμα φορά οι υπέρμαχοι της εθνικής κυριαρχίας κάνουν ότι δεν είδαν και ασχολούνται με το αν έπρεπε να ξέρει το Κογκρέσο ή με το ποιος μπορεί να έρθει τώρα στο Καράκας και τι θα συμβεί στη χώρα από εδώ και στο εξής. Κουβέντα για την ουσία του μηνύματος και για τον ίδιο τον «δράστη». Σε τελική ανάλυση «τα ήθελε και τα έπαθε ο τύπος», όπως είπε και ο Ρούμπιο.
Το θέμα δεν είναι λοιπόν ο «δικτάτορας Μαδούρο». Αυταρχικά καθεστώτα υπάρχουν δυστυχώς μπόλικα στον πλανήτη. Μερικά από τα οποία μια χαρά συνεργάζονται με τους πολιτισμένους Δυτικούς. Αυτοκρατορίες-δικτατορίες του πετρελαίου υπάρχουν άφθονες. Η ουσία βρίσκεται σε αυτή την έννοια της αυτοδικίας σε παγκόσμιο επίπεδο, που όμως μόνο ένας έχει δικαίωμα να την ασκεί. Πόσο διαφέρει στην ουσία του, το επιχείρημα Τραμπ από εκείνο του Πούτιν; Τι θα πουν αύριο αν το Πεκίνο δηλώσει ότι ένιωθε απειλούμενο από την Ταϊβάν και την καταπιεί; Και τελικώς πόσες «Δημοκρατίες» έχουν αφήσει πίσω τους οι κατά καιρούς στρατιωτικές επεμβάσεις των ΗΠΑ;
Στρωμένο το έδαφος
Ο Τραμπ με τις πράξεις του δεν καταργεί τη Δημοκρατία. Απλώς βρήκε ένα σύστημα διαλυμένο και το εκμεταλλεύεται στο έπακρο. Ουσιαστικά επιχειρεί την αναβάπτιση αυτού που πριν δεκαετίες ο Κόλιν Κράουτς είχε αποκαλέσει «Μεταδημοκρατία». Ένα σύστημα όπου η πολιτική παραχωρεί ολοένα και περισσότερες εξουσίες στους ισχυρούς της «οικονομίας». Ένα σύστημα που είχε αρχίσει να σκουριάζει και να κλονίζεται για μια σειρά από λόγους τόσο στο εσωτερικό χωρών όσο και σε σχέση με τις γεωπολιτικές ισορροπίες.
Ο Τραμπ ήρθε όχι μόνο για να το ενσαρκώσει με βίαιο, απροκάλυπτο τρόπο, αλλά συνειδητά και συστηματικά να το αναπαλαιώσει. Ο αμοραλισμός των πολυεθνικών μπροστά στο κυνήγι του κέρδους, ντυμένος με μανδύα πατριωτισμού και κίβδηλης ηθικολογίας. Το μήνυμά του αφορά φυσικά και τους συμπατριώτες του. Η «Αμερική είναι Μεγάλη». «Επιστρέψαμε». Μπορεί κάποιοι από εσάς να ζείτε στη φτώχεια, αλλά όλος ο πλανήτης μας φοβάται. Και κάποια στιγμή όλα θα πάνε καλύτερα και για εσάς. Όταν εξαλείψουμε όλους τους εχθρούς.
Ένας βάναυσος εκσυγχρονισμός
Ο Τραμπ πονηρά προσπαθεί να παρουσιάζει τις κινήσεις του ως κάτι διαφορετικό, κάτι ποιοτικά καινούργιο, κατηγορώντας διαρκώς τον Μπάιντεν ή τον Ομπάμα. Στην ουσία απλώς εκσυγχρονίζει με ένα βάναυσο και χυδαίο τρόπο μια λογική αιώνων. Οι ΗΠΑ είναι αποφασισμένες να επιβάλλουν τον νόμο τους εκεί που θεωρούν ότι θίγονται άμεσα πρωταρχικά συμφέροντά τους. Απλώς θα πάψουν να σπαταλούν πόρους και ενέργεια σε δευτερεύοντα για τις ίδιες μέτωπα.
Προφανώς και τίποτα δεν είναι πια το ίδιο μετά τις 3 Ιανουαρίου 2026. Το μόνο που δυστυχώς δεν φαίνεται να αλλάζει είναι ο στρουθοκαμηλισμός των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων που φοβούνται να δουν την ζοφερή πραγματικότητα.
Μακάρι αυτό να έχει να κάνει απλώς με την σαστισμάρα τους και να πρόκειται για μια προσωρινή κατάσταση. Όσο για τη μάστιγα των εξαρτήσεων της αμερικανικής κοινωνίας από τις «ουσίες» αρκεί να έχεις δει μια σειρά στο Netflix για να καταλάβεις ότι η πηγή του κακού δεν βρίσκεται στο Καράκας.
Πηγή: Deutsche Welle
