Η καλύτερη κουβέντα που μπορεί να ειπωθεί για το πείραμα του Ντόναλντ Τραμπ (Donald Trump) να κατευνάσει την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράνείναι ότι δεν κράτησε πολύ. Το ερώτημα είναι αν η κυβέρνησή του θα επιδείξει τώρα την αποφασιστικότητα να επιμείνει σε μια καλύτερη στρατηγική όταν, αναπόφευκτα, τα πράγματα δυσκολέψουν.
«Για μένα, νομίζω ότι τελείωσε. Δεν θέλω πλέον να ασχολούμαι μαζί τους», δήλωσε ο Τραμπ την Τετάρτη, 7 Ιουλίου, στέλνοντας μέχρι στιγμής το πιο σαφές μήνυμα ότι η εύθραυστη εκεχειρία μεταξύ των δύο χωρών έχει πλέον καταρρεύσει, ύστερα από εβδομάδες τεταμένων διπλωματικών ανταλλαγών και περιστασιακών στρατιωτικών πληγμάτων. «Αν οι εξαιρετικοί διαπραγματευτές μας θέλουν να συνεχίσουν να συνομιλούν, ας το κάνουν, αλλά εγώ δεν το βλέπω.»
Οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακάλεσαν την Τρίτη μια εξαίρεση από τις πετρελαϊκές κυρώσεις, αφού ιρανικές δυνάμεις άνοιξαν πυρ εναντίον τριών δεξαμενόπλοιων στο Στενό του Ορμούζ. Η ένταση κλιμακώθηκε σε ανοιχτή σύγκρουση, καθώς οι ΗΠΑ έπληξαν περίπου 80 στόχους κατά μήκος των ιρανικών ακτών. Η Τεχεράνη ανταπέδωσε με επιθέσεις από drones και πυραύλους εναντίον του Κουβέιτ και του Μπαχρέιν, όπου φιλοξενούνται αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις.
ΆλλαΣχετικά άρθρα
Θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι ατυχείς λανθασμένοι υπολογισμοί οδήγησαν στην κατάρρευση του μνημονίου συνεννόησης μεταξύ του Λευκού Οίκου και των σκληροπυρηνικών που κυβερνούν την Τεχεράνη. Στην πραγματικότητα, όμως, η διπλωματία ήταν καταδικασμένη από την αρχή. Το ιρανικό καθεστώς εξέλαβε την απόφαση του Λευκού Οίκου να τερματίσει τις εχθροπραξίες υπό πολιτική πίεση και να προσφέρει ελάφρυνση κυρώσεων ύψους πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων όχι ως ένδειξη καλής θέλησης, αλλά ως απόδειξη αδυναμίας.
Ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς, ο οποίος είχε αναλάβει τις διαπραγματεύσεις μαζί με τους απεσταλμένους Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ, παρουσίασε τη διπλωματία ως την καλύτερη οδό προς τα εμπρός. Δήλωσε τον περασμένο μήνα στο CNBC ότι «η σχέση μας με το Ιράν έχει αλλάξει θεμελιωδώς», προσθέτοντας πως «ποτέ δεν είχαμε αυτό το επίπεδο άμεσης επικοινωνίας» με την ηγεσία του. Όπως φαίνεται, όμως, οι απευθείας συνομιλίες δεν αρκούν για να πείσουν τους ανθρώπους που ελέγχουν τον ιρανικό στρατό ότι είναι προς το συμφέρον τους να σταματήσουν να επιτίθενται σε εμπορικά πλοία ή να εκτελούν πολιτικούς αντιφρονούντες.
«Η εποχή του εκφοβισμού και του εκβιασμού έχει τελειώσει. Δεν οδηγεί πουθενά. Δεν υποχωρούμε», δήλωσε αυτή την εβδομάδα ο Μοχαμάντ Μπαγέρ Γκαλιμπάφ, πρόεδρος του ιρανικού κοινοβουλίου και κορυφαίος διαπραγματευτής της χώρας.
Ο Λευκός Οίκος πρέπει να έχει κατά νου αυτή τη βίαιη αδιαλλαξία καθώς εξετάζει τη στρατηγική του μετά την κατάρρευση της εκεχειρίας. Ο Τραμπ είχε δηλώσει τον Μάρτιο ότι οι ΗΠΑ είχαν τέσσερις στόχους στο Ιράν: να καταστρέψουν τις πυραυλικές δυνατότητες της χώρας, να καταστρέψουν το ναυτικό της, να διασφαλίσουν ότι δεν θα αποκτήσει ποτέ πυρηνικά όπλα και να αποτρέψουν τη χρηματοδότηση των τρομοκρατικών της πληρεξουσίων στη Μέση Ανατολή.
Κανένας από αυτούς τους στόχους δεν έχει ακόμη επιτευχθεί πλήρως. Ωστόσο, το μνημόνιο συνεννόησης που επιτεύχθηκε τον περασμένο μήνα προσέφερε στο Ιράν οικονομική ανακούφιση με αντάλλαγμα το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ. Η αποδέσμευση δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων προς ένα καθεστώς που δεν τηρεί τις δεσμεύσεις του θα το ενθαρρύνει να ζητήσει ακόμη περισσότερα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να επιστρέψουν σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο. Ωστόσο, η κυβέρνηση μπορεί να εντείνει την πίεση μέσω κυρώσεων, να επιβάλει εμπάργκο στο ιρανικό πετρέλαιο και να προχωρήσει, όταν χρειάζεται, σε περιορισμένες στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Μια τέτοια στρατηγική δεν θα μετατρέψει το Ιράν σε Ελβετία από τη μια μέρα στην άλλη και ενδέχεται να οδηγήσει σε άνοδο των τιμών του πετρελαίου. Θα μπορούσε, όμως, να αποτρέψει το αποδυναμωμένο καθεστώς από το να προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερη αστάθεια μετά την ολοκλήρωση της πιο έντονης φάσης του πολέμου.
Ο Τραμπ επιθυμεί, για πολιτικούς λόγους, το Ιράν να πάψει να κυριαρχεί στην επικαιρότητα. Ωστόσο, οι ηγέτες της χώρας ενδέχεται να μην του προσφέρουν αυτή την πολυτέλεια. Θα υπάρξουν πιέσεις για επιστροφή στη γνώριμη πρακτική των οικονομικών παραχωρήσεων με στόχο να εξαγοραστεί η καλή συμπεριφορά του καθεστώτος. Όμως αυτή η τακτική δεν απέδωσε πρόσφατα και δεν πρόκειται να αποδώσει ούτε στο μέλλον.
Πηγή: skai.gr
