Της Μαρίνας Ζιώζιου
mzioziou@skai.gr
Για τρεις συνεχόμενες ημέρες, ασθενείς με καρκίνο του πνεύμονα στον «Άγιο Σάββα» δεν έκαναν την προγραμματισμένη ακτινοθεραπεία τους. Η αιτία, σύμφωνα με την ενημέρωση που υπάρχει, είναι βλάβη σε ακτινοθεραπευτικό μηχάνημα. Μια βλάβη που για να αποκατασταθεί χρειάζεται ένα ανταλλακτικό.
Ο «Άγιος Σάββας» δεν είναι ένα μικρό νοσοκομείο με περιορισμένο αριθμό περιστατικών. Είναι αντικαρκινικό νοσοκομείο αναφοράς. Καθημερινά περνούν από τα τμήματά του άνθρωποι από την Αθήνα και την περιφέρεια για εξετάσεις, νοσηλείες, θεραπείες, επανελέγχους. Άνθρωποι που πολλές φορές φτάνουν εκεί κουρασμένοι πριν ακόμη ξεκινήσει η ημέρα τους, κρατώντας φακέλους, εξετάσεις, παραπεμπτικά και μια ελπίδα: να μην χαθεί άλλος χρόνος.
ΆλλαΣχετικά άρθρα
Ένα νοσοκομείο όπου κάθε μέρα μετράει
Σε ένα τέτοιο νοσοκομείο, η λειτουργία ενός ακτινοθεραπευτικού μηχανήματος δεν είναι λεπτομέρεια της καθημερινότητας. Είναι κρίκος μιας θεραπευτικής αλυσίδας. Και όταν ο κρίκος «σπάει», δεν επηρεάζεται απλώς το πρόγραμμα του νοσοκομείου. Επηρεάζεται η ψυχολογία του ασθενούς, η εμπιστοσύνη, η προσπάθειά του να κρατηθεί όρθιος.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ασθενής δεν πηγαίνει για μια τυπική ιατρική πράξη. Πηγαίνει επειδή έτσι έχει οριστεί η θεραπεία του. Έχει μετρήσει τις ημέρες. Έχει προετοιμαστεί σωματικά και ψυχικά. Έχει αφήσει πίσω δουλειές, οικογένεια, φόβους.
Ωστόσο, το ρεπορτάζ έχει και προσωπική αφετηρία. Ανάμεσα στους ασθενείς που έχασαν τις τρεις ακτινοθεραπείες βρίσκεται και ο πατέρας μου, ο οποίος νοσηλεύεται στον «Άγιο Σάββα». Η αναφορά γίνεται για λόγους διαφάνειας και όχι για να περιοριστεί το θέμα σε μία οικογένεια. Αντιθέτως, γίνεται ακριβώς επειδή το πρόβλημα δεν αφορά μόνο μία οικογένεια. Αφορά όλους τους ασθενείς που είχαν προγραμματισμένες ακτινοθεραπείες και δεν τις έκαναν. Και όχι από επιλογή.
Δεν είναι ευθύνη των ανθρώπων της πρώτης γραμμής
Το ζήτημα δεν αφορά τους γιατρούς, ούτε το νοσηλευτικό προσωπικό. Στον «Άγιο Σάββα», οι άνθρωποι της πρώτης γραμμής είναι αυτοί που βρίσκονται καθημερινά δίπλα στους ασθενείς. Ενημερώνουν, εξηγούν, προσπαθούν, αντέχουν. Κρατούν τη λειτουργία του νοσοκομείου μέσα σε μεγάλη πίεση, συχνά με λιγότερα μέσα από όσα θα έπρεπε.
Το πρόβλημα βρίσκεται αλλού: στην ανανέωση των μηχανημάτων, στη συντήρηση του εξοπλισμού, στον χρόνο αποκατάστασης μιας βλάβης και στο σχέδιο που πρέπει να υπάρχει όταν ένα μηχάνημα τίθεται εκτός λειτουργίας. Και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Μέσα σε ένα μήνα, τον Ιούνιο, είχε συμβεί άλλες δύο φορές, απλά η βλάβη αποκαταστάθηκε μέσα σε μία ημέρα.
Το υπουργείο Υγείας έχει ενημερωθεί για το συγκεκριμένο ζήτημα; Κι αν ναι τι σκοπεύει να πράξει; Σε ένα αντικαρκινικό νοσοκομείο, το να χάνει ένας ασθενής τις ακτινοθεραπείες του δεν είναι μια απλή τεχνική δυσλειτουργία.
Δεν μπορούμε να μιλάμε, έτσι απλά, για ένα μηχάνημα που χάλασε. Είναι η ανάγκη ενός δημόσιου συστήματος υγείας να δείχνει, στην πράξη, ότι στέκεται δίπλα στον ασθενή όταν εκείνος είναι πιο ευάλωτος. Δυστυχώς, στον καρκίνο ο χρόνος δεν είναι διοικητική εκκρεμότητα. Είναι ζωή. Μετριέται με ανάσες, με βλέμματα, με χέρια που σφίγγονται σιωπηλά στους διαδρόμους.
Οι καρκινοπαθείς ασθενείς δεν είναι αριθμοί σε λίστες αναμονής. Είναι άνθρωποι που παλεύουν μέρα τη μέρα, θεραπεία τη θεραπεία. Και η ζωή τους αξίζει κάθε προσπάθεια, κάθε φροντίδα, κάθε λεπτό που δεν πρέπει να χαθεί. Και αυτή η ζωή δεν μπορεί να περιμένει ένα ανταλλακτικό.
Πηγή: skai.gr
