Στη ζώνη του λυκόφωτος του ωκεανού, εκεί όπου η εμβέλεια του Ήλιου σβήνει στο μηδέν, η μεγαλύτερη μετανάστευση στον κόσμο ξεκινά κάθε φορά που πέφτει η νύχτα. Θα μπορούσε επίσης να έχει μια τεράστια επίδραση στο κλίμα μας.
Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι τεχνικοί των σόναρ έκαναν μια εξαιρετική ανακάλυψη. Οι ήχοι από τις ηχοβολιστικές συσκευές τους αντανακλώνταν σε αυτό που πίστευαν ότι έπρεπε να είναι ο πυθμένας του ωκεανού. Όμως η θάλασσα ήταν πολύ πιο ρηχή από ό,τι περίμεναν και -ακόμα πιο παράξενο- ο θαλάσσιος πυθμένας φαινόταν να κινείται πάνω-κάτω κατά τη διάρκεια της ημέρας.
Αυτός δεν ήταν, ωστόσο, ο κυματιστός πυθμένας του ωκεανού, αλλά οι πολλοί κάτοικοι της ζώνης του λυκόφωτος που έκαναν τη νυχτερινή τους μετανάστευση προς την επιφάνεια για να τραφούν.
ΆλλαΣχετικά άρθρα
Αυτό το πυκνό «στρώμα βαθιάς διασποράς» θαλάσσιων οργανισμών, που αιωρούνταν στη στήλη του νερού, ήταν τόσο εξαιρετικά υψηλό που διέσπειρε τον ήχο, αντανακλώντας τα σήματα του σόναρ σαν να επρόκειτο για στερεό αντικείμενο.
Κάτω από τα κύματα, η ζώνη του λυκόφωτος –ή μεσοπελαγική ζώνη– ξεκινά σε βάθος 200 μέτρων, όπου ο ωκεανός λούζεται σε ένα αιώνιο λυκόφως. Αν βυθιστείτε βαθύτερα, η εμβέλεια των ακτίνων του Ήλιου εξασθενεί γρήγορα. Τα τελευταία υπολείμματα του ηλιακού φωτός εξαφανίζονται εντελώς γύρω στα 1.000 μέτρα. Εκεί, το μόνο φως είναι η απόκοσμη λάμψη του βιοφωτισμού, που παράγεται από πλάσματα που λάμπουν στο σκοτάδι.
Αυτό το απέραντο στρώμα νερού εκτείνεται σε όλο τον κόσμο και σφύζει από μια εκπληκτική ποικιλία ζωής. Φιλοξενεί, κατά τις εκτιμήσεις, το 95% του συνόλου της βιομάζας των ψαριών, και περίπου 10.000 εκατομμύρια τόνους ψαριών.
Η ημερήσια κατακόρυφη μετανάστευση
Κάθε νύχτα, τρισεκατομμύρια ζωοπλαγκτόν που κατοικούν σε αυτή τη ζώνη αναδύονται από τα βάθη για να τραφούν υπό την κάλυψη του σκοταδιού. Αυτό το φαινόμενο, γνωστό ως ημερήσια κατακόρυφη μετανάστευση (DVM – diel vertical migration), είναι η μεγαλύτερη φυσική μετανάστευση ζώων στον πλανήτη, με εκτιμώμενη βιομάζα 10 δισεκατομμυρίων τόνων. Καθώς η Γη περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της, η ημερήσια κατακόρυφη μετανάστευση λαμβάνει χώρα σε όλους τους ωκεανούς του κόσμου.
«Μου αρέσει να το σκέφτομαι σαν ένα “κύμα” σε γήπεδο (Mexican wave)», λέει η Λόρα Χομπς, λέκτορας Αρκτικής Θαλάσσιας Επιστήμης στη Σκωτσέζικη Ένωση για τη Θαλάσσια Επιστήμη, περιγράφοντας τη συρροή των ζώων που ανεβαίνουν και πέφτουν, ακολουθώντας τη νύχτα γύρω από την υδρόγειο. «Το ζωοπλαγκτόν πηγαίνει στην επιφάνεια για να τραφεί επειδή εκεί βρίσκεται το φυτοπλαγκτόν», λέει η Χομπς.
«Ζωοπλαγκτόν», εξηγεί η ίδια, είναι ένας όρος-ομπρέλα για πολλά διαφορετικά είδη μικροσκοπικών ζώων που ζουν στον ωκεανό. «Αυτά τα πλάσματα έχουν μήκος μόλις λίγων χιλιοστών, είναι μικροσκοπικά. Και κολυμπούν εκατοντάδες μέτρα κάθε μέρα, πάνω-κάτω ξανά. Θα ήταν σαν να τρέχεις πολλαπλούς μαραθωνίους».
Το φυτοπλαγκτόν, εν τω μεταξύ, είναι το πλαγκτόν-φυτό. «Το φυτοπλαγκτόν χρειάζεται το ηλιακό φως [για να αναπτυχθεί]. Γι’ αυτό περιορίζεται στα επιφανειακά στρώματα».
«Καθώς ο Ήλιος ανατέλλει», λέει η Χομπς, «το ζωοπλαγκτόν απειλείται από θηρευτές που κυνηγούν με την όραση, μεγαλύτερα ζωοπλαγκτόν ή ψάρια [που μπορούν πλέον να τα δουν στο φως]. Έτσι, μεταναστεύουν πίσω στα πιο σκοτεινά νερά και παραμένουν εκεί για να χωνέψουν. Στη συνέχεια αποβάλλουν τα περιττώματά τους, πεινούν ξανά και, καθώς ο Ήλιος δύει, ανεβαίνουν ξανά για περισσότερα».
Μία από τις πρώτες άμεσες παρατηρήσεις της DVM, λέει ο Τζον Κόπλεϊ, καθηγητής εξερεύνησης των ωκεανών στο Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον στο Ηνωμένο Βασίλειο, έγινε το 1966 από τον θρυλικό εξερευνητή των ωκεανών, Ζακ Κουστό, όταν καταδύθηκε με το σχήματος UFO υποβρύχιο σκάφος του, τον «ιπτάμενο δίσκο κατάδυσης». Σχεδόν μισό αιώνα αργότερα, ο ίδιος ο Κόπλεϊ στάθηκε επίσης αρκετά τυχερός ώστε να δει το φαινόμενο από κοντά.
Ο Κόπλεϊ έχει εξερευνήσει τον βαθύ ωκεανό σε όλο τον κόσμο και η μεγάλη συνειδητοποίηση, λέει, είναι το πόσο μεγάλο μέρος της Γης βρίσκεται σε αιώνιο σκοτάδι. «Μας λένε ότι είναι ένας πλανήτης-ωκεανός, ένας μπλε πλανήτης. Λοιπόν, το 71% της επιφάνειας είναι μπλε – αλλά στην πραγματικότητα το μπλε προέρχεται από το ηλιακό φως που αντανακλάται στο φωτισμένο από τον ήλιο ανώτερο στρώμα. Το μεγαλύτερο μέρος [του ωκεανού] βρίσκεται πέρα από την εμβέλεια των ακτίνων του Ήλιου. Δεν είναι μόνο ένας πλανήτης-ωκεανός, είναι ένας βαθύς, σκοτεινός πλανήτης-ωκεανός».
Τα πλάσματα της μεσοπελαγικής ζώνης παίζουν κρίσιμο ρόλο στα ωκεάνια τροφικά πλέγματα. Πολλά από τα είδη αυτής της ζώνης αποτελούν σημαντική λεία για μεγαλύτερα αρπακτικά είδη, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στα οποία βασιζόμαστε εμείς οι άνθρωποι για τροφή, όπως ο τόνος και ο ξιφίας. Και πιστεύεται ότι αυτά τα μικροσκοπικά κολυμβητικά ζώα μπορεί να συμβάλλουν και στη βιοανακάτευση (biomixing), δηλαδή στην ανάδευση των ωκεάνιων υδάτων και τη μεταφορά θρεπτικών συστατικών από τα βαθιά στα ρηχά νερά και αντίστροφα.
Ωστόσο, πολλά από αυτά τα ζώα είναι τόσο μικροσκοπικά που ζουν στον «ιξώδη κόσμο», λέει ο Κόπλεϊ. «Ο κόσμος με τον οποίο είμαστε εξοικειωμένοι είναι αυτός που ονομάζουμε “κόσμο της αδράνειας”. Έτσι, αν βουτήξουμε σε μια πισίνα, κάνουμε μια χεριά και σταματήσουμε, θα γλιστρήσουμε μέσα στο νερό, “επειδή ζούμε στην κλίμακα της αδράνειας”».
«Όταν γίνεσαι πραγματικά μικρός, μπαίνεις στον ιξώδη κόσμο, όπου η φυσική είναι αρκετά διαφορετική. Αν επρόκειτο να βουτήξουμε σε μια πισίνα γεμάτη μελάσα, θα κάναμε μια χεριά και θα σταματούσαμε αμέσως». Αυτό, εξηγεί, είναι το πώς μοιάζει ο ωκεανός για τα μικρότερα από τα θαλάσσια πλάσματα. «Τα κωπήποδα είναι ένα από τα πιο άφθονα ζώα στη θάλασσα –αν όχι το πιο άφθονο– σε βιομάζα και σε αριθμό», λέει η Χομπς. «Βρίσκονται απολύτως παντού στους ωκεανούς του κόσμου. Όταν τα κοιτάζεις στο μικροσκόπιο, μερικά από αυτά είναι κατά κάποιο τρόπο χαριτωμένα και αστεία. Κινούνται γρήγορα εδώ κι εκεί και είναι σαν ωραία μικρά έντομα. Μετά όμως συναντάς μερικά που είναι πραγματικά μεγάλα. Αυτά είναι τα αρπακτικά. Έχουν τεράστια, επιθετικά στοματικά μόρια. Έχουν άγρια όψη».
Πολλά κωπήποδα ζουν ακριβώς στα όρια μεταξύ του κόσμου της αδράνειας και του ιξώδους κόσμου, λέει ο Κόπλεϊ. «Μερικές φορές μπορούν να κινηθούν αρκετά γρήγορα ώστε να σπάσουν το φράγμα προς τον κόσμο της αδράνειας και να γλιστρήσουν. Αλλά τις περισσότερες φορές τα εξαρτήματα με τα οποία τρέφονται βρίσκονται εντός του ιξώδους κόσμου. Όταν πιάνουν ένα σωματίδιο τροφής, δεν μπορούν να το ρίξουν στο στόμα τους – επειδή μόλις το αφήσουν, αυτό θα μείνει εκεί που είναι, ακινητοποιημένο από το ιξώδες του νερού. Έτσι, έχουν αυτά τα καταπληκτικά εξαρτήματα για να πιάνουν τα σωματίδια τροφής και να τα φέρνουν στα στόματά τους». Ένα μεμονωμένο κωπήποδο –παγιδευμένο στον ιξώδη κόσμο του– μπορεί να μην έχει μεγάλη επίδραση στην ανάδευση του ωκεανού, αλλά φανταστείτε τρισεκατομμύρια από αυτά τα μικροσκοπικά πλάσματα να κουνούν τα μικρά τους άκρα ταυτόχρονα. «Όταν μαζεύονται αρκετά από αυτά τα ζώα μαζί, μπορεί να αρχίσουν να παράγουν μεγαλύτερα αποτελέσματα», λέει ο Κόπλεϊ. «Είναι μια τόσο ενδιαφέρουσα πιθανότητα, και κάτι που έχουμε παραβλέψει στην κατανόησή μας για τους ωκεανούς».
Η ημερήσια κατακόρυφη μετανάστευση θεωρείται επίσης ότι μεταφέρει έως και έξι γιγατόνους άνθρακα –ποσότητα υπερδιπλάσια από τις εκπομπές όλων των αυτοκινήτων παγκοσμίως– από τον ανώτερο ωκεανό στα βαθιά στρώματα της θάλασσας ετησίως, όπου μπορεί να αποθηκευτεί για αιώνες. Αυτό παίζει κρίσιμο ρόλο στη ρύθμιση του κλίματος της Γης, καθώς κρατά τον άνθρακα εγκλωβισμένο και μακριά από την ατμόσφαιρα. Εάν επιζήσουν της νύχτας, αυτοί οι μικροσκοπικοί ταξιδιώτες θα μεταφέρουν οποιαδήποτε οργανική ύλη έχουν καταναλώσει στην επιφάνεια πίσω στα βάθη, καθώς η νύχτα δίνει τη θέση της στην ημέρα.
«Αντί να βυθίζεται [η οργανική ύλη] και να τρώγεται κατά τη διαδρομή προς τα κάτω, τώρα βρίσκεται μέσα σε ό,τι την έχει καταπιεί», λέει ο Κόπλεϊ. «Μεταφέρεται πίσω στα βάθη, όπου μπορεί να απελευθερωθεί, ή αυτό το ζώο μπορεί να φαγωθεί από κάτι άλλο. Αυτό μας δίνει ένα είδος σύντομου δρόμου για τη μεταφορά του άνθρακα στον ωκεανό, και αυτό είναι πραγματικά σημαντικό».
Μόλις ο άνθρακας μετακινηθεί κάτω από βάθος περίπου 1.000 μέτρων στον ωκεανό, μπορεί να παραμείνει εκτός ατμόσφαιρας για χιλιετίες. «Αυτή η μετανάστευση έχει αυτές τις πραγματικά σημαντικές συνέπειες για το τι κάνει ο ωκεανός ως μέρος του ζωντανού συστήματος του πλανήτη μας», λέει ο Κόπλεϊ.
Απειλές και ερωτήματα
Η λυκόφως ζώνη και οι πολλοί κάτοικοί της, ωστόσο, αντιμετωπίζουν πλήθος απειλών. Η μείωση των θαλάσσιων πάγων που καθοδηγείται από την κλιματική αλλαγή σημαίνει ότι το ηλιακό φως μπορεί να φτάσει βαθύτερα στον ωκεανό για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα, παγιδεύοντας το ζωοπλαγκτόν στα βάθη καθώς περιμένει να έρθει το σκοτάδι. Και η υπερθέρμανση των ωκεανών μεταβάλλει το εύρος των βιοτόπων των ειδών, επηρεάζοντας τις τροφικές αλυσίδες που βασίζονται σε αυτά. Οι αλιευτικές δραστηριότητες, επίσης, έχουν αρχίσει να κοιτάζουν μέσα στο σκοτάδι με την ελπίδα να επεκτείνουν τα αλιεύματά τους.
Ορισμένες περιοχές του βαθιού ωκεανού προστατεύονται, πάντως. Αυτές περιλαμβάνουν τις θαλάσσιες προστατευόμενες περιοχές (MPAs) στα ανοικτά της Χαβάης, της νοτιοδυτικής ακτής της Αγγλίας, της Νέας Σκωτίας και των Αζορών. Όμως, όσο μακριά κι αν εκτείνονται αυτές οι MPAs στον βαθύ ωκεανό, είναι σχεδιασμένες μόνο για την προστασία του θαλάσσιου πυθμένα.
Τώρα, η Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης (IUCN) ζήτησε μια παύση στην επέκταση της μεσοπελαγικής αλιείας μέχρι να κατανοήσουμε καλύτερα αυτό το κρίσιμο τμήμα του ωκεανού. Η Πρόταση 035 της IUCN είναι μια ριζοσπαστική ιδέα που θα προστάτευε το σύνολο της στήλης του νερού και όχι μόνο τον πυθμένα του ωκεανού.
Παρά τα 200 και πλέον χρόνια έρευνας γύρω από αυτή την επική καθημερινή μετανάστευση, πολλά ερωτήματα παραμένουν. «Δεν καταλαβαίνουμε ποια είναι η μεταβλητότητα εντός της κοινότητας του ζωοπλαγκτόν», λέει η Χομπς. «Κάνει το μικρότερο ζωοπλαγκτόν κάτι διαφορετικό σε σχέση με το μεγαλύτερο; Συμπεριφέρονται τα είδη με διαφορετικό τρόπο; Η κατανόηση αυτής της μεταβλητότητας είναι πραγματικά σημαντική. Για παράδειγμα, μια αλλαγή στο κυρίαρχο είδος σε μια συγκεκριμένη περιοχή [λόγω της υπερθέρμανσης των ωκεανών], θα μπορούσε να έχει επιπτώσεις στη ροή του άνθρακα και στις αλληλεπιδράσεις μεταξύ θηρευτών και θηραμάτων. Υπάρχουν ακόμα τόσα πολλά να ανακαλύψουμε».
Πηγή: skai.gr
